၁။ တစ္ေန႔ၿပီး တစ္ေန႔ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တစ္သားတည္း သြားေနရသည့္ ဘ၀ခရီး တစ္ေလွ်ာက္မွာ မသိမွား မိတို႔ေၾကာင့္ ျပဳမိမွား၊ ေျပာမိမွား တုိ႔ေၾကာင့္ ပူပန္ ေသာက အေထြေထြ၊ ေနာင္တ အေထြေထြတုိ႔ ျဖစ္ရျခင္းမွ လည္းေကာင္း။

၂။ အ၀ိဇၹာ မသိမႈေၾကာင့္ အဆုိးကို အေကာင္းထင္၊ ဒုကၡကို သုခ ထင္လ်က္ စမ္းတ၀ါး၀ါး လမ္းေလွ်ာက္ ေနရျခင္းမွ လမ္းလြဲ ေလွ်ာက်ျခင္း မ်ိဳးမွ လည္းေကာင္း။

၃။ မဆံုမေတြ႔လိုေသာ္လည္း ဆံုေတြ႔လာရတတ္သည့္ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာ အရာႏွင့္ အတူတူ ခရီးဆက္ရျခင္းေၾကာင့္ ရန္ၿငႇိဳးေဒါသတို႔ျဖင့္ စိတ္ပင္ပန္း ကိုယ္ပင္ပန္း ျဖစ္ရျခင္းတုိ႔မွ လည္းေကာင္း။

၄။ ခ်စ္သူ ခင္သူ၊ ခ်စ္ေသာ အရာ၊ ျမတ္ႏိုးေသာ အရာတုိ႔ႏွင့္ ၾကည္သာ ရႊင္ျပစြာ ဘ၀ ခရီးဆံုးတုိင္ အတူတူ လက္တြဲသြား လုိေသာ္လည္း လမ္းခုလတ္ မွာပင္ အၿပီးတိုင္ ႏွဳတ္ဆက္ ခြဲခြာရ ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ယူႀကံဳးမရျဖင့္ ေၾကေၾက ျမည့္ျမည့္ ေဆြးေဆြးနင့္နင့္ ခံစားရ ျခင္းတုိ႔မွ လည္းေကာင္း။

၅။ ရင္မဆုိင္ လိုေသာ္လည္း ရင္ဆုိင္ လာရမည့္ အုိမင္းျခင္း ဒုကၡ၊ နာရျခင္းဒုကၡ၊ ေသရျခင္း ဒုကၡတုိ႔မွ လည္းေကာင္း လြန္ေျမာက္ရာ ခရီးလမ္းကို ညႊန္ျပေတာ္ မူသည့္ ျမတ္ဗုဒၶအား ရိုေသ ျမတ္ႏိုးစြာ ရွိခုိး ကန္ေတာ့ပါ၏။


မွတ္ခ်က္။ စာေရးဆရာ နႏၵာသိန္းဇံ၏ “ကိုယ္က်င့္ တည္ၾကည္ျခင္းႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ ခရီးစဥ္” စာအုပ္မွ ေဖာ္ျပပါသည္။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

5/31/2009, SUN:, 9:47:54 PM