အေမး
ခႏၶာအစဥ္ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခု အေနႏွင့္ေတာင္မွ အတၱေကာင္ ဆိုတာ မရွိဘူးလား…။

အေျဖ
ဉာဏ္ျဖစ္ေပၚတ့ဲ ကိစၥ အလံုးစံုဟာ သဘာ၀ တရားကို တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္တဲ့ စိတ္ႏွင့္ ထိေတြ႔ ခံစားရာက သိလာတာ မ်ိဳးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေတြးေတာ ဆင္ျခင္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဉာဏ္ႏွင့္ ပတ္သတ္တဲ့ ပညတ္ေတြ အေပၚမွာ သံုးသပ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ဟာ ဉာဏ္ကို မရႏိုင္ ပါဘူး။ အေတြးဆိုတာ ပညတ္ နယ္မွာပဲ ရွိတယ္။ ဉာဏ္ကေတာ့ ပရမတၳ တရားေတြကို ထိုးထြင္း သိျမင္ၿပီး ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔တာ။ ထင္ျမင္ ယူဆတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ခုတရား အားထုတ္ တာဟာ အဲဒီ ေတြးေတာ ၾကံဆေနတဲ့ ပညတ္နယ္ကို ေက်ာ္ၿပီး ပရမတၳ သစၥာ တရားေတြကို ထိုးထြင္း သိျမင္ၿပီး ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔တဲ့ အဆင့္ကို တက္တာ။ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ စိတ္ႏွင့္ ထိုးထြင္း သိျမင္ ထိေတြ႔ ရတဲ့ အေတြ႔ အၾကံဳဟာ စကားလံုးေတြ ပညတ္ေတြကို သံုးၿပီး ေျပာေန ၾကတာေတြနဲ႔ ခိုင္းႏိႈင္းၿပီး ေျပာရင္ ဘာမွ မဆုိင္၊ ဘာမွ မပတ္သတ္ သလိုပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ဒီေနရာမွာ ခု ေဖာ္ျပ သင့္တယ္လို႔ ထင္တဲ့ ကိစၥကေတာ့ ဘာကုိမွ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး အကန္း ယံုသလို မယံုၾကည္ ၾကဖို႔ပါ။ တရား အားထုတ္ရင္း မွာပဲ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ အေတြ႔ အၾကံဳ အရကို ေလးနက္ မွန္ကန္တဲ့ အသိဉာဏ္ ပညာမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚ လာပါ လိမ့္မယ္။

ေ၀ါဟာရ ပညတ္ ေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ သိတာ မသိတာက အေရးၾကီးတာ မဟုတ္ ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ အဆင့္ျမင့္ ေယာဂီေတြဟာ စာေတြ သိပ္ဖတ္မေန ပါဘူး။ စာအုပ္ေတြ ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ မေလ့လာ ပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ဟာ သိပ္ၿပီး ဉာဏ္ ထက္ျမက္ သူေတြလည္း မဟုတ္ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ဟာ ဆရာ့ ၾသ၀ါဒကို ခံယူတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း တစ္ေသြ မသိမ္း လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ ခႏၶာ အစဥ္မွာပဲ တရားဓမၼ အလံုးစံုဟာ သူ႔အလိုလို ဖြင့္လွစ္ ေဖာ္ျပ လာၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ဉာဏ္စဥ္ အဆင့္ဆင့္ကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ထိေတြ႔ ခံစား သိျမင္ ၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေတြ႔ အၾကံဳေတြကို သူတို႔ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ နားလည္လိုက္ တာကိုေတာ့ ျပန္ေျပာဖို႔ စကားလံုးေတာင္ မရွိဘဲ ျဖစ္ေန တတ္ၾကပါတယ္။ အေရးၾကီး ဆံုးကေတာ့ စိတ္အထင္ စိတ္အေတြး ေတြက လြတ္ေျမာက္တဲ့၊ စိတ္အထင္ စိတ္အေတြး မဟုတ္တဲ့ သစၥာတရားကုိ မိမိတို႔ရဲ႕ အဇၥ်တၱ သႏၱာန္မွာ ကိုယ္ေတြ႔ ဉဏ္ေတြ႔ ေတြ႔ဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

>>> ဆက္ရန္

>>> ဆရာ ဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာ ဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

5/1/2009, FRI:, 9:13:02 PM