တရားထဲမွာ ဆရာေတာ္က လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကို အဓိကေျပာသြားပါတယ္။ Dr. Albert Schweitzer အေၾကာင္းပါ။ အာဖရိကကိုသြားျပီး ဘ၀ကိုျမွဳပ္ႏွံျပီး လူသား အက်ိဳးျပဳ အလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့အေၾကာင္းကို နားေထာင္မိတိုင္း အားက် ၾကည္ညိဳစိတ္ျဖစ္ရပါတယ္။ သူ ့ဘ၀ႏွင့္ သူ ့လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို စာေပမွာ ရွာဖတ္ေတာ့လည္း တကယ္ကို စိတ္၀င္စားဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ အတုယူဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းပါတယ္။

သူဟာ တျခားဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ပါ။ တခါတေလ သူ ့လုပ္ငန္းအတြက္ ပိုက္ဆံလိုရင္ ဥေရာပ နိဳင္ငံေတြမွာ လိုက္တရားေဟာျပီးေတာင္ ရံပံုေငြ ရွာတဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ရဲ ့လုပ္ေဆာင္မႈ ေတြကေတာ့ ဗုဒၶအလုိက် ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ ့ရဲ ့စိတ္ဓါတ္ကလည္း ဗုဒၶရဲ ့အဆံုးအမကို လိုက္နာေနသူ လိုပါဘဲ။ တခါက သူ ့အေၾကာင္းကို ဦးဇင္းေလး တစ္ပါးႏွင့္ ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက တကယ္လို ့သာ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဦးဇင္းတို ့က ဆုၾကီးပန္လို ့ေတာင္ ေျပာခ်င္တာတဲ့။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီဆရာ၀န္ၾကီးဟာ တကယ္ကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္ ့ျပီး အမ်ားအက်ိဳးကို လုပ္သြားခဲ့သူပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို ့နာမည္ခံထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သူ ့စိတ္ဓါတ္ရဲ ့ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို မွီဖို ့ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ယူျပီး ၾကိဳးစားရအံုးမွာပါ။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက က သူ ့ရဲ ့တရားကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ႏွင့္ အဆံုးသတ္ ထားပါတယ္။ ကဗ်ာနာမည္က "Splendid Torch" တဲ့။ George Bernard Shaw ရဲ႕ လက္ရာပါ။ အဲဒီကဗ်ာကို နားေထာင္ရင္း၊ ဖတ္ၾကည့္ရင္း အဲဒီကဗ်ာထဲမွာသံုးထားတဲ့ "Use Up" ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီး ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ဒီဘ၀ ကံအေလ်ာက္ ရလာတဲ့ ခႏၶာၾကီးကို ဘယ္ေလာက္ထိ အသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲ။ ဘာေတြအတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲ။ ျမတ္စြာဘုရား အစရွိတဲ့ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းၾကီး မ်ားကေတာ့ သူတို ့ရရွိလာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို မိမိအက်ိဳး၊ သူတစ္ပါး အက်ိဳးေတြ အတြက္ အကုန္အသံုးခ်ျပီး ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္ရဲ ့ မီးစာေရာ၊ ဖေယာင္းေရာ ကုန္ေတာ့မွ မီးျငိမ္းသလိုမ်ိဳး အသံုးခ်လို ့ရသမွ် အကုန္ထုတ္ျပီး သံုးသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာ၀န္ခ်မယ့္ အခ်ိန္အထိ အမ်ား ေ၀ေနယ်တို ့ရဲ ့အက်ိဳးကို ေရွးရႈ ေဆာင္ရြက္ေတာ္မူသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းတို ့ရဲ ့တပည့္ ျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေရာ ဘယ္အတိုင္းအတာ အထိ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀ေတြကို ဘာေတြအတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့ေနာက္ပိုင္း မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ အတြက္ေကာ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ေပး ျပီးျပီလဲ။ လက္ဆင့္ကမ္း ေပးရမယ္ဆိုရင္ေကာ ဘာေတြကို ေပးခဲ့မွာလဲ။

ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏရဲ ့တရားေတာ္ကို အဲဒီညက နာလိုက္ရာက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေမးျဖစ္ေတာ့တဲ့ ဒီေမးခြန္းေတြေခါင္းထဲ ျပန္ေရာက္လာေအာင္ သတိေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

"Giving & Loving" တရားေခြထဲမွာ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက က "How big are you?" လို ့ေမးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမ အားလံုးကိုပါ ထပ္ဆင့္ျပီး ေမးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ "HOW BIG ARE YOU?" လို ့။

Splendid Torch

This is the true joy in life:

the being used for a purpose

recognized by yourself as a mighty one.

The being a force of nature,

instead of a feverish, selfish little clod of ailments and grievances

complaining that the world will not devote itself to making me happy.

I am of the opinion that

my life belongs to the whole community,

and as long as I live,

it is my privilege to do for it whatever I can.

I want to be thoroughly used up when I die -

for the harder I work, the more I live.

I rejoice in life for its own sake.

Life is no "brief candle" to me;

it is a sort of splendid torch

which I have got hold of for the moment,

and I want to make it burn as brightly as possible

before handing it on to future generations.