ဒီအေၾကာင္း အရာေလးကေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးပညာေဇာတ (ေမာင္ပညာ- မန္းတကၠသိုလ္) ေရးသားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့ “အေမေက်နပ္ပါၿပီသားရယ္” တရား စာစုထဲက ေကာက္ႏုတ္ ေဖာ္ျပ လိုက္ျခင္းပါ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို႔ ခုလို ေဖာ္ျပျဖစ္သလဲ ဆုိေတာ့… အခုဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကေန သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အစ္ကိုေတြဟာ ပညာသင္ၾကားမႈ ၿပီးဆံုးလို႔ အမိ ေမြးရပ္ေျမကို ျပန္ၾကေတာ့မယ္…။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေတာ္ ဓမၼလက္ေဆာင္ ေပးခဲ့တဲ့ ဒီကဗ်ာေလးကို သြားၿပီး သတိရလိုက္မိတယ္…။ “ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး” တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးက။


အမွန္ တကယ္ေတာ့ ခြဲခြါခါနီး ငိုတဲ႔သူမ်ားဟာ ကိေလ သာရာဂေတြ မ်ားေနလုိ႔၊ သံေယာဇဥ္ ကိေလသာေတြ သိပ္မ်ားေနလုိ႔ ငုိၾကတာ။ မိေထြးေတာ္ ႀကီးကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ။ ရဟႏၲာ ျဖစ္ေနၿပီေလ၊ ငုိေၾကြးစရာ မ်က္ရည္မွ မက်န္ေတာ့တာ။ သူတုိ႔ တေတြကုိ တုန္လႈပ္မႈ ကင္းမဲ႔တဲ႔ စိတ္နဲ႔ကုိ ထာ၀ရ ႏႈတ္ဆက္သြားတာ။ ဒါနဲ႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း)ရဲ႕ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ကုိ သြားသတိရမိတယ္။ သူကေျပာေတာ့ ႏႈတ္မဆက္ သင့္ဘူးတဲ႔။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
ခ်စ္ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ ခ်စ္သက္ဦး၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ တုိ႔ႏွစ္ဦးအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

ႏႈတ္ဆက္တယ္ ဆုိတာ ထာ၀ရ ခြဲခြါသြားၾကတဲ႔ သူေတြသာ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ၊ ထာ၀ရ မခြဲမခြါေသးဘဲ ျပန္လည္ ဆုံေတြ႔ၾကရမွာျဖင့္ ႏႈတ္မဆက္ သင့္ဘူးတဲ႔။


စာေရးသူတုိ႔ (ဆရာေတာ္) အစိုးရတာ၀န္နဲ႔ ေတာင္တန္းေပၚမွာ ၁၀-တန္းေတြကုိ အဂၤလိပ္စာ သင္ေပးရင္း (2000-ခုႏွစ္က ထင္ပါတယ္။) တပည့္ေတြကုိ စာသင္ၾကားမႈ ၿပီးဆုံးတဲ႔ေန႔မွာ အဲဒီ ကဗ်ာေလးကုိ စာသားေျပာင္းၿပီး ေရးျပ ရြတ္ျပဖူးတယ္။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
သင္ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ တပည့္မ်ား၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ ဆရာ တပည့္ႏွစ္ဦးအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

အဲဒီလုိ ေရးျပ ရြတ္ျပေတာ့ တပည့္မေတြထဲက ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္ ငိုပါေလေရာ။


ပလႅင္ေပၚမွာလဲ ဒီကဗ်ာကုိ တရားေဟာရင္းရြတ္ျပဖူးတယ္။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
ေဟာ လုိ႔ရယ္ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ ပရိတ္သတ္မ်ား၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ၾကင္နာသူ ပရိသတ္္မ်ားအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။

အဲဒီလုိ ရြတ္ျပ ေနတာဟာ ရြတ္လုိ႔ ေကာင္းတာလဲ ပါတယ္။ ခြဲခြါရျခင္း သေဘာေၾကာင့္ မတည္ၿမဲျခင္း အနိစၥ သေဘာကုိ သိေစခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ ေနာက္ ခ်စ္တဲ႔သူေတြနဲ႔ ေကြကြင္း ခြဲခြါရတဲ႔ (ပိေယဟိ ၀ိပၸေယာေဂါ ဒုေကၡာ) ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕ ဒုကၡ သေဘာကုိ သိေစခ်င္တာလဲ ပါတယ္။ အဲဒီ သေဘာေတြ ေျပာျပ ၿပီးေတာ့မွ ရြတ္ျပခဲ့တာပါ။

ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)
pyinyar08@gamil.com
ဘန္ဘာမ္းရုေက်ာင္းတုိက္၊ ဘန္ေကာင္ႏြိဳင္းရပ္ကြက္၊
ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီကဗ်ာေလးကို ျပန္ဖတ္မိေတာ့ ခြဲခြါခါနီး ညီအစ္ကို၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအတြက္ ကဗ်ာေလးကို အခုလို ေျပာင္းၿပီး ေတြးမိလိုက္ပါတယ္…။

ေတြ႔ျပန္ေတာ့ ခဏကြယ္၊
ခ်စ္ခင္လို႔ မ၀ဘူး၊
ေ၀းကြာေအာင္ ၾကမၼာဖန္ေတာ့၊
ေလာကဓံ ယုိင္ယုိင္ထဲမွာ၊
ခြဲခြါႏုိင္ဘူး။

ႏႈတ္ကုိေတာ့ မဆက္ခ်င္၊
ေနရစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊
ထာ၀ရ ခြဲခြါသူသာ ႏႈတ္ဆက္တာမုိ႔၊
ခင္မင္သူ ေရာင္းရင္းမ်ားအတြက္
ႏႈတ္မဆက္သင့္ဘူး။


ဒီကဗ်ာေလးကို ခ်ဲ႕ေတြးရင္ေတာ့ ေတြးရင္ ေတြးသေလာက္ အေၾကာင္း အရာေတြ၊ စဥ္းစား စရာေတြ ထြက္လာႏိုင္ ပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဉာဏ္နဲ႔သာ ဆက္စပ္စဥ္းစား အေတြးပြားၾက ပါလို႔ တုိက္တြန္း ပါရေစ။

စာရွဳသူ ဓမၼေမာင္ႏွမတို႔လည္း ကဗ်ာေလးကို ဖတ္ၿပီး ခံစားတတ္သူ ေတြလည္း ခံစား၊ ခံယူတတ္သူ ေတြလည္း ခံယူရင္း အနိစၥ သေဘာ၊ ဒုကၡ သေဘာ၊ အနတၱ သေဘာ ေလးေတြကို မိမိတို႔ရဲ႕ ဉာဏ္မွာ ပိုင္းျခားထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္ ႏိုင္ၾကပါေစ၊ ေတြ႔ျမင္ ႏိုင္ေအာင္လည္း အားထုတ္ ႏိုင္ၾက ပါေစ။


ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား

6/20/2009, SAT:, 11:41:00 AM