စတုတၳေျမာက္ ေဗာဇၥ်င္ တရားမွာ ပီတိသေမၺာဇၥ်င္ ျဖစ္သည္။ ပီတိသည္ ၀ိပႆနာ အာရံုေပၚတြင္ အထူး စိတ္၀င္စားမႈ စူးစူးစိုက္စိုက္ ျဖစ္လာေသာ အခါ ျဖစ္လာေသာ သေဘာျဖစ္၏။ မ်က္ေမွာက္ ျဖစ္ပ်က္ ေနသည္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ ႏွစ္သက္စြာ စိတ္၀င္စား ေနျခင္း ျဖစ္၏။ ၎ကို ခံတြင္းေတြ႔မႈ အားတက္မႈ ပါေသာ ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးျခင္း ဟုလည္း ေဖာ္ျပတတ္ ၾက၏။ ဤပီတိကို ဥပမာ တင္စားေသာ အားျဖင့္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ပူျပင္း ေျခာက္ေသြ႔ေသာ သဲကႏၱာရ အတြင္း ေလွ်ာက္လွမ္း လာရသျဖင့္ ေမာပန္း ႏြမ္းနယ္ကာ ညစ္ပတ္ ေပေရလ်က္ အလြန္ ေရငတ္ေနသူ ကႏၱာရ ခရီးသည္သည္ မေ၀းလွေသာ ေနရာ၌ ၾကည္လင္ေသာ ေရအိုင္ၾကီး တစ္အုိင္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရ သျဖင့္ ျဖစ္ေသာ ထိုသူ၏ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိႏွင့္ ခိုင္းႏႈိင္း တင္ျပႏိုင္၏။

ထိုသူသည္ တိုေရ၌ မည္မွ် စိတ္၀င္စား မည္နည္း။ ေရကို ေသာက္သံုး သန္႔စင္ရေသာ အခါ သူ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ် ၀မ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းမည္နည္း။ ထို ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိသည္ ပီတိ သေမၺာဇၥ်င္ႏွင့္ တူသည္ဟု ယူဆႏိုင္ ပါသည္။ ပီတိသည္ သံေယာဇဥ္ ကင္းျပတ္သြားမႈ၊ အတြယ္အတာ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းမဲ့သြားမႈ၊ လြတ္ေျမာက္သြားမႈ၊ အတၱစြဲ ကင္းမဲ့သြားမႈ၊ ဥပါဒါန္ ကင္းရွင္းသြားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ စိတ္၏ အေျပာက်ယ္ သြားျခင္း၊ အျပန္႔က်ယ္ သြားျခင္း သေဘာပင္တည္း။

ဤ ပီတိ သေမၺာဇၥ်င္ ထူေထာင္မႈသည္ ျမတ္စြာဘုရား ေဗာဓိဉာဏ္ အလို႔ငွာ ပါရမီ ဆယ္ပါးကို ျဖည့္ဆည္းခဲ့ျခင္း၌ ထင္ဟပ္လ်က္ ရွိ၏။

ဒါနပါရမီကို ဆိုၾကပါစို႔။ ကူညီလိုေသာ စြန္႔ၾကဲလိုေသာ စိတ္ဆႏၵေတာ္၏ ေစ့ေဆာ္မႈသည္ သတၱ၀ါ ခပ္သိမ္းတို႔၏ ဒုကၡခပ္သိမ္းကို သက္သာရာ ရေစပါသည္။ ဗုဒၶသည္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ အယုတ္အျမတ္ မခြဲျခား၊ ဒါနကို ေယဘုယ် သေဘာအား ျဖင့္သာ မခဲြျခားဘဲ ျပဳ၏။ သီလ ပါရမီတြင္လည္း ထို႔အတူသာ ျပဳ၏။ သတၱ၀ါ အားလံုးအတြက္ အၾကြင္းမဲ့ ေဘးကင္းေစေတာ္ မူသည္။ သတ္ျဖတ္ ညႇင္းဆဲျခင္းမွ ကင္းေစေတာ္ မူေလသည္။ နိကၡမ ပါရမီေတာ္၊ ၀ီရိယ ပါရမီေတာ္၊ ပညာ ပါရမီေတာ္၊ ခႏၱီ ပါရမီေတာ္၊ ေမတၱာ ပါရမီေတာ္၊ သစၥာ ပါရမီေတာ္၊ အဓိ႒ာန္ ပါရမီေတာ္ႏွင့္ ဥေပကၡာ ပါရမီေတာ္ စေသာ ပါရမီ ဆယ္ပါးကို သဗၺညဳတ ဉာဏ္အလို႔ငွာ ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ ၿပီးျပည့္စံုေအာင္ အားထုတ္၍ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရ ေလသည္။

ဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပါရမီေတာ္ၾကီး မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းစဥ္ အခါက ျပဳမူ က်င့္ၾကံေတာ္ မူခဲ့သလို ကၽြႏု္ပ္တုိ႔လည္း ဗုဒၶနည္းတူ ျပဳမူ ေနရသည္ဟု ဆင္ျခင္ ပြားမ်ားသျဖင့္ သေဘာက်ေသာ ကာလ ပီတိ သေမၺာဇၥ်င္သည္ ရွင္သန္ ပြားမ်ား လာပါလိမ့္မည္။ စြန္႔ၾကဲျခင္း အမႈကိစၥအားလံုး၊ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္ေသာ အမႈကိစၥ အားလံုး၊ သစၥာ တည့္မွန္ျခင္းႏွင့္ စပ္ေသာ အမႈကိစၥ အားလံုးကို ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔သည္ ျပဳမူသည့္ အခါတိုင္း ဘုရားအျဖစ္ကို ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ခဲ့ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ ပါရမီေတာ္ ျဖည့္စဥ္က ျပဳက်င့္ခဲ့ေသာ နည္းတူ ျပဳက်င့္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သေဘာ က်ရပါမည္။

မိမိတုိ႔၏ ဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္မႈ၊ မိမိတို႔ ျပဳခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ ေကာင္းမႈမ်ားကို ျပန္လည္ ေအာက္ေမ့ျခင္း အားျဖင့္လည္း စိတ္မွာ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ပီတီ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါသည္။ တရားဓမၼကို ဆင္ျခင္ စဥ္းစားျခင္း၊ အရိယာ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားကို ဆင္ျခင္စဥ္းစား သံုးသပ္ ပြားမ်ားျခင္း၊ အနိစၥ လကၡဏာကို ျဖစ္ေစ၊ အနတၱ လကၡဏာကို ျဖစ္ေစ ဆင္ျခင္ စဥ္းစားျခင္းသည္ လူတိုင္းအတြက္ ေနရာမေရြး အခ်ိန္အခါမေရြး မွန္ကန္ပါသည္။ တရားေတာ္၏ မွန္ကန္ျခင္းသည္ အေတြ႔အၾကံဳ အရလည္း ထင္ရွားပါသည္။ “ဧဟိပႆိေကာ” လာလွည့္ ရွဳလွည့္ဟူေသာ တရားဂုဏ္ေတာ္ႏွင့္ အညီ အစမ္းသပ္ ခံႏိုင္ေသာ တရားမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ “သင္ ယံုၾကည္ရမည္” ဆိုေသာ တရားမ်ိဳး မဟုတ္ေခ်။ တရားဓမၼႏွင့္ အညီ ျပဳက်င့္ျခင္း အားျဖင့္ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိ သေမၺာဇၥ်င္ကို ရွင္သန္ ပြားမ်ား ေစႏိုင္ပါသည္။ သစၥာတရားတုိ႔၌ စူးစမ္း ဆင္ျခင္ျခင္းျဖင့္ စိတ္မွာ ျပင္းထန္ေသာ ၀မ္းေျမာက္ ရႊင္လန္းျခင္း ျဖစ္ရပါသည္။

>>> ဆက္ရန္

>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

8/19/2009, WED:, 12:57:17 PM