ဒီတစ္ခါေတာ့ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းမွာ မွားတတ္တဲ့ က် နဲ႔ ၾက အသံုးအႏႈန္း ေလးကို သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေတာင္းဆိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ ေျပာျပ ပါရေစ။ ဥပမာ စာေၾကာင္းေလး ေတြနဲ႔ယွဥ္၍ ဖတ္ၾကည့္ပါဦး။

၁။ အေသမဦးခင္ ဉာဏ္ဦးေအာင္ လုပ္ၾက။
စာေၾကာင္းက တိုက္တြန္းတဲ့ အဓိပၸါယ္.. တစ္ေယာက္ထက္ပိုတဲ့ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ေျပာရရင္ အဖြဲ႔လိုက္ လုပ္ၾက၊ ကိုင္ၾက၊ ေျပၾက၊ ဆိုၾက ဒီလို ေနရာမ်ိဳးမွာ ရရစ္ ၾကကို သံုးပါတယ္။

၂။ မရွိေတာင့္တ၊ ရွိေၾကာင့္ၾက။
ေၾကာင့္ၾကကုိလည္း ရရစ္နဲ႔ပဲ သံုးရပါတယ္။

၃။ မႏြယ္သည္ ထမင္း၀ိုင္းကို က်က်နန ျပင္ဆင္ထားသည္။
ဒီေနရာမွာေတာ့ ယပင့္ က် ကိုသံုးပါတယ္။ ၾကၾကနန လို႔ မသံုးပါဘူး။

၄။ က်ပန္းစကားေျပာ ျပိဳင္ပြဲမွာ ေမာင္ေမာင္ ပထမရသည္။
က်ပန္းစကားကိုေတာ့ ယပင့္နဲ႔ သံုးတာ အကုန္လံုးနီးပါး သိၾကမွာပါ။

၅။ သတိထားေနာ.. လိမ့္က်မယ္။
အျမင့္ကေန အနိမ့္ကို လိမ့္က်တာတို႔၊ အပါယ္က်တာတို႔၊ စာေမးပြဲ က်တာတို႔ကိုေတာ့ ယပင့္ က် နဲ႔ သံုးပါတယ္။

၆။ စာၾကိဳးစား၍ စာေမးပြဲ ေအာင္ၾကသည္။
ဒီေနရာမွာလည္း နံပါတ္ တစ္စာေၾကာင္း လိုပါပဲ..။ တစ္ေယာက္ထက္ပိုတဲ့ အမ်ားရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈ၊ ျဖစ္တည္မႈ ေတြကို ရရစ္ ၾက နဲ႔သာ သံုးပါတယ္။ ႀကိဳးစား ကိုလည္း ရရစ္နဲ႔ပဲ သံုးပါတယ္။

၇။ စာမၾကိဳးစား၍ စာေမးပြဲ က်ၾကသည္။
စာေမးပြဲ က် တာကေတာ့ ယပင့္ က်ေပါ့။ စာေမးပြဲ က်တာက တစ္ေယာက္ထက္ ပိုလို႔ က်ၾကသည္လို႔ သံုးသြားတာပါ။

၈။ ေႏြရာသီေရာက္၍ သစ္ရြက္မ်ားေၾကြၾကသည္။
၉။ သစ္ပင္ေပၚမွ သစ္ရြက္မ်ား ေျမျပင္ေပၚသို႔ ေၾကြက်သည္။
ဒီစာေၾကာင္း ႏွစ္ေၾကာင္းကေတာ့ နည္းနည္း ရွင္းမွရမယ္..။ အေပၚစာေၾကာင္းက ေၾကြၾကသည္မွာ ရရစ္ ၾက နဲ႔ သံုးထားတဲ့အတြက္ အဓိပၸါယ္က သစ္ရြက္ေတြရဲ႕ ပံုမွန္ ေၾကြတဲ့သေဘာကို ျပတယ္၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ပ်က္တာကို ဆုိလိုတယ္၊ ေဘးလူရဲ႕ အျမင္မပါဘူး၊ အရွိကို အရွိအတိုင္း ေဖာ္ျပတာ၊ ေအာက္က စာေၾကာင္းနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး ေျပာရရင္ ေျမၾကီးေပၚ ေရာက္သည္အထိ ေၾကြတဲ့သေဘာ မယူရဘူး၊ သစ္ပင္ေပၚကေန ေျမၾကီးေပၚ မေရာက္ခင္ စပ္ၾကား ကာလလို႔ ေျပာလို႔လည္း ရတယ္။

နံပတ္ကိုး စာေၾကာင္းကေတာ့ ေၾကြေတာ့ ေၾကြတာပဲ၊ ဒါေပမယ့္ ေၾကြက်သည္လို႔ ပယင့္ က် ကို သံုးလိုက္တဲ့ အတြက္ ေျမၾကီးေပၚအထိ ေရာက္တဲ့ အဓိပၸါယ္ ပါသြားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဒီသစ္ရြက္ ေၾကြက်တာ က်ေတာ့ ေဘးလူရဲ႕ အျမင္ပါတယ္၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ေျပာရရင္ ေျမၾကီးအထိ ေရာက္တဲ့ direction ပါတယ္၊ နံပါတ္ ရွစ္ကေတာ့ direction ေတာ့ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေလမွာ ၀ဲေနတဲ့ အခိုက္အတန္႔ပဲ၊ ေျမၾကီးနဲ႔ မထိေသးတဲ့ အေျခအေနပါ။

၁၀။ လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြ လုပ္ေနက် အခ်ိန္မွာ ပံုမွန္လုပ္ေနၾကသည္။
ေရွ႕က လုပ္ေနက်သည္ အခ်ိန္ကာလ တစ္ခု ပံုမွန္ရွိေသာ ပံုမွန္ လုပ္ေဆာင္မႈ သေဘာကို ညႊန္း၍ ေနာက္မွ လုပ္ေနၾကသည္ တစ္ေယာက္ထက္ ပုိေသာ လူအမ်ား၏ လုပ္ေဆာင္မႈကို ေဖာ္ေဆာင္ပါတယ္။ လုပ္ေနက်၊ ျဖစ္ေနက်၊ သြားေနက် ကဲ့သုိ႔ေသာ အသံုးမ်ိဳးတြင္ ယပင့္ က် ကိုသာ သံုးရပါမည္။

၁၁။ ရင္ထဲမွာ က်လိက်လိ ခံစားေနရလား..။
က်လိက်လိ အသံုးတြင္ ယပင့္ကုိသာ သံုးရပါမည္။

၁၂။ အပ္က်သံ ၾကားရေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေန၏။
ဤေနရာတြင္ အပ္သည္ အျမင့္တစ္ေနရမွ က် ျခင္းျဖစ္၍ ယပင့္ က် ကိုသာ သံုးရပါမည္။

၁၃။ အံမာ ထမင္းစားဖို႔က်ေတာ့ မင္းက မျငင္းဘူး။
ဤစာေၾကာင္းမ်ိဳးတြင္လည္း ရရစ္ ၾက ကိုမသံုးရပါ။ ယပင့္ က် ကိုသာ သံုးရပါမည္။

ကၾကီး ရရစ္ ၾကႏွင့္ ကၾကီး ယပင့္ က်တုိ႔ႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ အသံုးေလးမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါဦး..။

ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ၊ ၾကံၾကံဖန္ဖန္၊ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ၊ ၾကိမ္လံုး၊ (သူတစ္ပါးကို) အားက်သည္၊ (အက်ႌက) ၾကပ္တယ္၊ က်ပ္ေစ့၊ ထမင္းက်က္ၿပီ၊ စာက်က္သည္၊ စားက်က္၊ ၾကက္ေတာင္ရုိက္၊ လဲက်သည္၊ အေၾကာင္းအက်ိဳး၊ ခဲတံက်ိဳးသည္၊ လမ္းကၽြံ၊ အလြန္အကၽြံ၊ ကၽြမ္းက်င္၊ ေလာင္ကၽြမ္း၊ ၾကင္နာ၊ နာက်င္၊ က်ိန္းစက္၊ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္၊ အလိမ္ကက်စ္၊ ၾကိဳးက်စ္သည္၊

ဒီ ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ကၾကီးယပင့္ နဲ႔ ကၾကီးရရစ္ အသံုးေလးေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ ဖတ္ရွဳႏိုင္ဖို႔ ေရးသားေပးလိုက္ပါတယ္။

ျပဳတ္က်၊ သေဘာက်၊ စာေမးပြဲက်၊ က်စြာမင္း၊ က်ဆံုး
လုပ္ၾက၊ ကိုင္ၾက၊ ေျပာၾက၊ ဆုိၾက၊

က်ာ အသံုးေလာေလာဆယ္ စဥ္းစားမရပါ။
ၾကာပန္း၊ အခ်ိန္ၾကာ

က်ားတိရစၦာန္၊ က်ားက်ားရားရား
အသံၾကား၊ နားမၾကား၊ ၾကားခိုသည္၊ ေခ်ာင္ၾကိဳေခ်ာင္ၾကား၊ သိၾကားမင္း

က်ိက်ိတက္ (ခ်မ္းသာ)၊ (အသံ) တက်ိက်ိျမည္၊
ၾကိယာ၊ ၾကိယာစိတ္

စပါးက်ီ၊ အက်ႌ
ၾကီအသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။

က်ီးကန္း၊ က်ီးစာ
အသက္ၾကီး၊ အရြယ္အစားၾကီးမား

က်ည္ေပြ႔၊ က်ည္ဆံ၊ ၀ါးက်ည္ေတာက္
ၾကည္စား၊ အသံၾကည္လင္၊ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ၊ ၾကည္ႏူး၊ ယံုၾကည္

က်ဴပင္၊ က်ဴရွင္၊ (ေကာင္မေလးနဲ႔) က်ဴ
ၾကဴၾကဴေမႊး (ရန႔ံ သင္းပ်ံ႕တာကို ဆိုလိုသည္။)

က်ဴးေက်ာ္၊ အမႈက်ဴးလြန္
အစားၾကဴးသည္၊ အလြန္အၾကဴး၊ အတတ္ၾကဴး အရူးျဖစ္

ေက်နပ္၊ တာ၀န္ေက်၊ အေၾကြးေက်၊ ေက်ရာေက်ေၾကာင္း ေျပာသည္၊ ေက်ေအးသည္၊
(အ၀တ္အစား) တြန္႔ေၾက

ေက်းဇူး၊ ေက်းသား (ငွက္)
ပိုက္ဆံေၾကးေငြ၊ ေၾကးစား၊ ေလာင္းေၾကး (ထပ္)၊ ေၾကးနီ

အရည္က်ဲ၊ ေနပူက်ဲက်ဲ
ပ်ိဳးၾကဲသည္။

က်ယ္၀န္း၊ က်ယ္ျပန္႔၊ လြင္ျပင္က်ယ္
ၾကယ္တာရာ

ေက်ာ့ကြင္း၊ မူယာေက်ာ့ေက်ာ့၊ ေက်ာ့ရွင္း
ေၾကာ့ အသံုး ေလာေလာဆယ္ စဥ္းစားမရ။

ေက်ာ္ၾကား၊ က်ဴးေက်ာ္
ငါးေၾကာ္၊ အေၾကာ္စံု

ေက်ာကုန္း၊ (ငါ့ကို) လာမေက်ာနဲ႔၊ ေက်ာက္ေက်ာ
မာေၾကာ၊ (ခႏၶာကိုယ္)အေၾကာ

က်ံ႕အသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။
ၾကံ့ တိရစၦာန္၊ ၾကံ့ၾကံ့ခံ

က်န္႔ အသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။
(အခ်ိန္) ၾကန္႔ၾကာ

ေပက်ံ၊ လိမ္းက်ံသည္။
အၾကံဉာဏ္၊ ၾကံစည္ေတြးေတာ၊ ၾကံပင္

လက္က်န္၊ အၾကြင္းအက်န္
ၾကန္အင္လကၡဏာ

က်မ္းစာ၊ က်မ္းကိုး၊ က်မ္းက်ိန္
ၾကမ္းတမ္း၊ လမ္းၾကမ္း၊ ၾကမ္းျပင္၊ ၾကမ္းၾကဳတ္၊

က်န္းမာ
ၾကန္း အသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။

ေအာက္က်ိဳ႕
ၾကိဳ႕ပင္ေကာက္၊

ေရေႏြးက်ိဳ၊ က်ိဳခ်က္
ၾကိဳဆိုေရး

လက္က်ိဳး၊ သစ္ကိုင္းအက်ိဳး
အပ္္ခ်ည္ၾကိဳး၊ ၾကိဳးစား

ကၽြတ္ကနဲ စုပ္သတ္သည္၊ ေဘာင္းဘီကၽြတ္၊ ေလထိုးကၽြတ္ဖာ
ၾကြတ္ အသံုးေတာ့ မေတြ႔ဖူးပါ။

ၾကြပ္ဆတ္၊ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္
ကၽြပ္အသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။

နယ္ကၽြံ၊ အေပါက္ကၽြံ
ၾကြံအသံုး မေတြ႔ဖူးပါ။

ဤေလာက္ဆိုလွ်င္ က် ႏွင့္ ၾက ကို သေဘာ ေပါက္ေလာက္ၿပီ ထင္ပါသည္။


စာေရးသားရာတြင္ တစ္ခ်ိဳ႕ မွားတတ္ေသာ လ်က္ နဲ႔ လွ်က္၊ တက္နဲ႔ တတ္ အသံုးမ်ားကိုလည္း သိသေလာက္ ေရးသားေပးလိုက္ပါတယ္။

၁။ လ်က္ နဲ႔ လွ်က္
သူ ထမင္းစားၿပီးတိုင္း လ်က္ဆား စားသည္။
မေဗဒါက တစ္ပင္တည္း၊ ပန္းပန္လ်က္ပဲ။
ေမာင္ေမာင္သည္ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ စာက်က္ေနသည္။

လ်က္ဆား၊ လွ်ာနဲ႔လ်က္ ဟူသည့္ အသံုးမ်ိဳးတြင္ လယပင့္ လ်က္ ကိုသာသံုးသည္။
ပန္းပန္လ်က္၊ ထမင္းစားလ်က္၊ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ ဟူသည့္ အသံုးမ်ားတြင္ တစ္ခ်ိဳ႕က လွ်က္ ကို သံုးၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ သို႔ေသာ္ အမွန္မွာ လ်က္ ကိုသာ သံုးရပါမည္။ လွ်က္ အသံုးအား ယခင့္ ယခင္ စာေပ အေရးအသားမ်ားတြင္ ေတြ႔ရေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္တြင္ေတာ့ အသံုး မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။

၂။ တတ္ နဲ႔ တက္
စာတတ္ဖို႔နဲ႔ စိတ္ေကာင္းထားတတ္ဖို႔ ဘယ္ဟာ အေရးၾကီးသနည္း။
သူ ကားေမာင္းတတ္သည္။
သစ္ပင္က အျမင့္ႀကီး.. မတက္နဲ႔.. လိမ့္က်ေနဦးမယ္။
ေလွာ္တက္မရွိဘဲ ေလွဘယ္လို ေလွာ္မလဲ။
သူ တစ္ေန႔လံုး အဖ်ားတက္ေနတယ္။
ဒီရြာက အရင္ကထက္စာရင္ ဖြ႔ံၿဖိဳး တိုးတက္လာတယ္။

လုပ္တတ္၊ ကုိင္တတ္၊ ေျပာတတ္၊ ဆုိတတ္ ဟူေသာ (ability) ကို ျပလိုလွ်င္ တ၀မ္းပူတသတ္ (တတ္) ကိုသံုးပါသည္။
သို႔ေသာ္ အျမင့္ တစ္ေနရာသို႔ တက္ျခင္း၊ ေလွာ္တက္၊ အဖ်ားတက္၊ တိုးတက္၊ တက္လမ္း ကဲ့သို႔ေသာ အသံုးမ်ားတြင္ေတာ့ တက္ ကိုသာ သံုးရပါမည္။


ဤအထက္ပါ အသံုး အႏႈန္းမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ သိထားတာေလး ကိုသာ လက္တန္း ခ်ေရးသည္ျဖစ္၍ လိုအပ္သည္မ်ားႏွင့္ မွားေနသည္မ်ား ရွိပါက မေထာက္မညႇာ ျပဳျပင္လို႔ သြန္သင္ေပးၾကဖို႔ တေလးတစား ေျပာၾကားပါရေစ။



ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

9/4/2009, FRI:, 8:34:25 PM