ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အေနႏွင့္ ထူးထူးျခားျခား အစြဲအလမ္း ႀကီးေနေသာ အျခား ပညတ္တစ္ခုမွာ ေယာက္်ားႏွင့္ မိန္းမဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္ ပညတ္ ျဖစ္၏။ သင့္မ်က္စိကို မွိတ္လိုက္ေသာ အခါ ၀င္သက္ ထြက္သက္ ျဖစ္ေပၚ ေနသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အာရံု ခံစားမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေနသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အသံမ်ား ျဖစ္ေပၚေနသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အေတြးမ်ား ျဖစ္ေပၚ ေနသည္ကို လည္းေကာင္း သိေနရ ပါသည္။
ဘယ္မွာ ေယာက္်ား မိန္းမ ရွိသလဲ။ ေယာက္်ား မိန္းမ ဆိုသည္မွာ စိတ္က ယူဆထားေသာ အယူအဆ ပညတ္ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ ပညတ္မွ အပ ေယာက္်ား မိန္းမ မရွိပါ။ စိတ္က တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားေသာ အခါ ေယာက္်ား မိန္းမဆိုေသာ သေဘာလည္း ကင္းဆိတ္ သြားပါသည္။ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လွိဳင္းတံပိုးမ်ားကို စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။ ထို လွိဳင္းလံုးမ်ားကို ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ လွပတယ္၊ သို႔မဟုတ္ ခံ့ညား ထည္၀ါတယ္ဟု သေဘာထား ၾကည့္ပါ။ ႀကီးမႈ ငယ္မႈ လွပမႈ ခံ့ညားမႈ ဆိုေသာ သေဘာတို႔သည္ သမုတိ သစၥာနယ္မွာ မွန္ကန္မႈ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထို ႀကီးေသာ ငယ္ေသာ လွေသာ ခံ့ညားေသာ လွိဳင္းတံပိုး တို႔သည္ အေျခခံ ျဖစ္ေသာ သမုဒၵရာ ေရထု အစိုင္အခဲ ကိုမူ ထင္ဟပ္ ျပႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚမွာ လိွဳင္းတံပိုး ထသည္ကို ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ လွတယ္ ခံ့ညားတယ္ဟု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ စိတ္က မွတ္သား စြဲလမ္းသလို ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သဏၭာန ပညတ္ မ်ားကို အစြဲအလမ္း ျပဳေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။
ပံုသဏၭာန္ ေတြသည္ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚက လွိဳင္းလံုးေတြႏွင့္ တူပါသည္။ ပံုသဏၭာန္ ေတြကိုပင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ႏိႈင္းယွဥ္ရ ဆံုးျဖတ္ရႏွင့္ အလုပ္ ရွဳပ္ေနၾကသည္။ ထိုသို႔ သဏၭာန ပညတ္ မ်ားကို ႏိႈင္းယွဥ္ ဆံုးျဖတ္ တန္ဖိုး သတ္မွတ္ ေနျခင္းေၾကာင့္ ၎တို႔မွာလည္း တကြဲစီ တျပားစီ၊ တသီးတျခားစီ ျဖစ္ကုန္ၾက ရသည္။ တရား အားထုတ္ေသာ အခါ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ပညတ္မ်ားကို တပ္မက္ စြဲလမ္းျခင္း တဏွာမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး မိမိတို႔ႏွင့္ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါးတြင္ ပါ၀င္လ်က္ ရွိေသာ အေျခခံ မူလဓါတ္မ်ား၏ တူညီသည့္ သေဘာကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔လာရသည္။
ပညတ္ တရားတို႔တြင္ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း အထံုပါေအာင္ အျမစ္စြဲ ေစသာ အရိပ္မ်ား၏ လိုဏ္ဂူႀကီး ထဲတြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို အခ်ိန္ အၾကာဆံုး ေနရေအာင္ သံႀကိဳး ခတ္ထားေသာ ဇာတိ ပဋိသေႏၶႏွင့္ ေသျခင္း တရားတို႔၏ သံသရာ စက္ထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေအာင္ ခ်ည္ဖြဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ ထားေသာ ပညတ္သည္ကား အျခားမဟုတ္။ အတၱပညတ္ (ငါစြဲ) ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ထို အတၱစြဲ ငါစြဲကား ရုပ္နာမ္ ဓမၼတို႔၏ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္ ေရအလ်ဥ္၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ ဟူေသာ အယူအဆ၊ မျမဲေသာ အနိစၥ တရားတုိ႔၏ ကြယ္ရာတြင္ ျမဲေသာ ထာ၀ရ ပရမတၳ ဓာတ္တစ္ခု ရွိေနသည္ ဟူေသာ အထင္ အျမင္မ်ိဳး ျဖစ္၏။ ထိုအျမဲ ရွိေနသည္ဟု ယူဆေသာ အတၱေကာင္ သည္ပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ အႏွစ္အသား ျဖစ္သည္ဟူေသာ အတၱစြဲ ငါစြဲ ျဖစ္၏။ အတၱကိုယ္၊ ငါ၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့ကုိ စေသာ ပညတ္မ်ားသည္ စိတ္ထဲတြင္ ထင္ျမင္ေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ မ်ားသာ ျဖစ္၏။
ထုိအယူစြဲ ပညတ္သည္ ရုပ္နာမ္တို႔၏ ျဖစ္စဥ္ကို ငါႏွင့္ ထပ္တူျပဳျခင္း၊ မည္သူမည္၀ါ ျဖစ္သည္ဟု စိတ္က ထင္ျမင္လိုက္ ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရ ေလသည္။ အစ ပထမတြင္ ဤ ငါ၊ အတၱ သေဘာသည္ မေပၚေပါက္ေသးပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ထုိ ငါ့ကိုယ္စေသာ သကၠာယ ဒိ႒ိကုိ အစြဲအလမ္း ႀကီးလြန္းသည့္ အတြက္ ဤစိတ္ကူး အထင္ကိုပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွာ ကာကြယ္ရင္း၊ ပံုႀကီး ခ်ဲ႕ရင္း၊ အလိုလိုက္ အႀကိဳက္ ေဆာင္ရင္း ဘ၀ မ်ားစြာကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ ၾကရေလသည္။
သတိပ႒ာန္ အလုပ္ (ကမၼ႒ာန္း) ကို အားထုတ္ေသာ အခါ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္က ထုိဉာဏ္ ပညတ္မ်ား၏ သေဘာ သဘာ၀ကို အထင္အရွား သိျမင္ေအာင္ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ ထုိ တရားမ်ားသည္ အစစ္အမွန္ တရား ပရမတ္ တရားအားျဖင့္ ထင္ရွား မရွိေၾကာင္း ၀ိပႆနာ ဉာဏ္က သိေစသည္။ ဤ ပညတ္တို႔ သည္ကား သာမန္ စိတ္ကူးမ်ား၊ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အတၱ ပညတ္မ်ား အေပၚတြင္ အပိုေဆာင္း၍ ယူေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစပါသည္။
ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို ေႏွာင္ဖြဲ႔ေနေသာ အျခား ပညတ္ အခ်ိဳ႕လည္း ရွိၾကေသး၏။ ၎တုိ႔မွာ ဌာန ပညတ္၊ ကာလ ပညတ္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ ပညတ္ (ပိုင္ရွင္)၊ ေယာက္်ား ပညတ္၊ မိန္းမ ပညတ္၊ အတၱ ငါ ပညတ္ စသည္တုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ တရား အားထုတ္၍ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ ေပၚလာေသာ အခါ၌ ထို ပညတ္မ်ားက ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ကို ဘယ္ေလာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖမ္းစားေနေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ သိလာရ၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀မ်ားစြာ တို႔မွာလည္း ဤ ပညတ္စြဲ မ်ားတြင္ တ၀ဲလည္လည္ ပတ္ခ်ာ လွည့္၍ သံသရာ လည္ေနရေၾကာင္း ကိုလည္း သိလာရ၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အရိပ္အေယာင္ ပညတ္ ေလာကထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနခဲ့ရၿပီ ကိုလည္း သိလာရ ေတာ့သည္။
ကုလု ရင္ပိုခ်ီ အမည္ရွိ တိဗက္ ေယာဂီ ဆရာႀကီးက ေအာက္ပါအတုိင္း ေရးသား ခဲ့၏။
“သင္သည္ စိတ္၏ အထင္မွား အမွတ္မွား ၀ိပလႅာသ တရားမ်ား တည္ရာ အေပၚယံ ေလာကထဲမွာ ေနေနရသည္။ ပရမတၳ သစၥာတရား တစ္ခုကား ရွိ၏။ ထို ပရမတၳ သစၥာတရားသည္ သင္ပင္ ျဖစ္၏။ ထို အမွန္ သစၥာတရားကို သင္ နားလည္ေသာ အခါ သင္သည္ ဘာမွ မဟုတ္ (အနတၱ) ျဖစ္ေၾကာင္းကို သင္ သိသြား လိမ့္မည္။ အနတၱ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ သင္သည္ အရာခပ္သိမ္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဤမွ်သာ ပါပဲ။”
ဂိုလ္းစတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔၀ိပႆနာမွ...
ဆက္ပါဦးမည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
2/13/2010, SAT:, 2:49:41 AM
ဘယ္မွာ ေယာက္်ား မိန္းမ ရွိသလဲ။ ေယာက္်ား မိန္းမ ဆိုသည္မွာ စိတ္က ယူဆထားေသာ အယူအဆ ပညတ္ တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ ပညတ္မွ အပ ေယာက္်ား မိန္းမ မရွိပါ။ စိတ္က တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္ သြားေသာ အခါ ေယာက္်ား မိန္းမဆိုေသာ သေဘာလည္း ကင္းဆိတ္ သြားပါသည္။ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚ၌ ျဖစ္ေပၚလာေသာ လွိဳင္းတံပိုးမ်ားကို စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။ ထို လွိဳင္းလံုးမ်ားကို ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ လွပတယ္၊ သို႔မဟုတ္ ခံ့ညား ထည္၀ါတယ္ဟု သေဘာထား ၾကည့္ပါ။ ႀကီးမႈ ငယ္မႈ လွပမႈ ခံ့ညားမႈ ဆိုေသာ သေဘာတို႔သည္ သမုတိ သစၥာနယ္မွာ မွန္ကန္မႈ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထို ႀကီးေသာ ငယ္ေသာ လွေသာ ခံ့ညားေသာ လွိဳင္းတံပိုး တို႔သည္ အေျခခံ ျဖစ္ေသာ သမုဒၵရာ ေရထု အစိုင္အခဲ ကိုမူ ထင္ဟပ္ ျပႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚမွာ လိွဳင္းတံပိုး ထသည္ကို ႀကီးတယ္ ငယ္တယ္ လွတယ္ ခံ့ညားတယ္ဟု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ စိတ္က မွတ္သား စြဲလမ္းသလို ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သဏၭာန ပညတ္ မ်ားကို အစြဲအလမ္း ျပဳေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။
ပံုသဏၭာန္ ေတြသည္ သမုဒၵရာ ေရျပင္ေပၚက လွိဳင္းလံုးေတြႏွင့္ တူပါသည္။ ပံုသဏၭာန္ ေတြကိုပင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ႏိႈင္းယွဥ္ရ ဆံုးျဖတ္ရႏွင့္ အလုပ္ ရွဳပ္ေနၾကသည္။ ထိုသို႔ သဏၭာန ပညတ္ မ်ားကို ႏိႈင္းယွဥ္ ဆံုးျဖတ္ တန္ဖိုး သတ္မွတ္ ေနျခင္းေၾကာင့္ ၎တို႔မွာလည္း တကြဲစီ တျပားစီ၊ တသီးတျခားစီ ျဖစ္ကုန္ၾက ရသည္။ တရား အားထုတ္ေသာ အခါ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ပညတ္မ်ားကို တပ္မက္ စြဲလမ္းျခင္း တဏွာမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး မိမိတို႔ႏွင့္ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္ ႏွစ္ပါးတြင္ ပါ၀င္လ်က္ ရွိေသာ အေျခခံ မူလဓါတ္မ်ား၏ တူညီသည့္ သေဘာကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔လာရသည္။
ပညတ္ တရားတို႔တြင္ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း အထံုပါေအာင္ အျမစ္စြဲ ေစသာ အရိပ္မ်ား၏ လိုဏ္ဂူႀကီး ထဲတြင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို အခ်ိန္ အၾကာဆံုး ေနရေအာင္ သံႀကိဳး ခတ္ထားေသာ ဇာတိ ပဋိသေႏၶႏွင့္ ေသျခင္း တရားတို႔၏ သံသရာ စက္ထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေအာင္ ခ်ည္ဖြဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ ထားေသာ ပညတ္သည္ကား အျခားမဟုတ္။ အတၱပညတ္ (ငါစြဲ) ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ထို အတၱစြဲ ငါစြဲကား ရုပ္နာမ္ ဓမၼတို႔၏ ျဖစ္ပ်က္ အစဥ္ ေရအလ်ဥ္၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ ဟူေသာ အယူအဆ၊ မျမဲေသာ အနိစၥ တရားတုိ႔၏ ကြယ္ရာတြင္ ျမဲေသာ ထာ၀ရ ပရမတၳ ဓာတ္တစ္ခု ရွိေနသည္ ဟူေသာ အထင္ အျမင္မ်ိဳး ျဖစ္၏။ ထိုအျမဲ ရွိေနသည္ဟု ယူဆေသာ အတၱေကာင္ သည္ပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ အႏွစ္အသား ျဖစ္သည္ဟူေသာ အတၱစြဲ ငါစြဲ ျဖစ္၏။ အတၱကိုယ္၊ ငါ၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့ကုိ စေသာ ပညတ္မ်ားသည္ စိတ္ထဲတြင္ ထင္ျမင္ေသာ ထင္ျမင္ခ်က္ မ်ားသာ ျဖစ္၏။
ထုိအယူစြဲ ပညတ္သည္ ရုပ္နာမ္တို႔၏ ျဖစ္စဥ္ကို ငါႏွင့္ ထပ္တူျပဳျခင္း၊ မည္သူမည္၀ါ ျဖစ္သည္ဟု စိတ္က ထင္ျမင္လိုက္ ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရ ေလသည္။ အစ ပထမတြင္ ဤ ငါ၊ အတၱ သေဘာသည္ မေပၚေပါက္ေသးပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ထုိ ငါ့ကိုယ္စေသာ သကၠာယ ဒိ႒ိကုိ အစြဲအလမ္း ႀကီးလြန္းသည့္ အတြက္ ဤစိတ္ကူး အထင္ကိုပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွာ ကာကြယ္ရင္း၊ ပံုႀကီး ခ်ဲ႕ရင္း၊ အလိုလိုက္ အႀကိဳက္ ေဆာင္ရင္း ဘ၀ မ်ားစြာကို ကုန္လြန္ေစခဲ့ ၾကရေလသည္။
သတိပ႒ာန္ အလုပ္ (ကမၼ႒ာန္း) ကို အားထုတ္ေသာ အခါ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္က ထုိဉာဏ္ ပညတ္မ်ား၏ သေဘာ သဘာ၀ကို အထင္အရွား သိျမင္ေအာင္ အေထာက္အကူ ျပဳသည္။ ထုိ တရားမ်ားသည္ အစစ္အမွန္ တရား ပရမတ္ တရားအားျဖင့္ ထင္ရွား မရွိေၾကာင္း ၀ိပႆနာ ဉာဏ္က သိေစသည္။ ဤ ပညတ္တို႔ သည္ကား သာမန္ စိတ္ကူးမ်ား၊ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အတၱ ပညတ္မ်ား အေပၚတြင္ အပိုေဆာင္း၍ ယူေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိေစပါသည္။
ကၽြႏု္ပ္တို႔ကို ေႏွာင္ဖြဲ႔ေနေသာ အျခား ပညတ္ အခ်ိဳ႕လည္း ရွိၾကေသး၏။ ၎တုိ႔မွာ ဌာန ပညတ္၊ ကာလ ပညတ္၊ ပိုင္ဆိုင္မႈ ပညတ္ (ပိုင္ရွင္)၊ ေယာက္်ား ပညတ္၊ မိန္းမ ပညတ္၊ အတၱ ငါ ပညတ္ စသည္တုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ တရား အားထုတ္၍ ၀ိပႆနာ ဉာဏ္ ေပၚလာေသာ အခါ၌ ထို ပညတ္မ်ားက ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ကို ဘယ္ေလာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ဖမ္းစားေနေၾကာင္း ကိုယ္တိုင္ သိလာရ၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀မ်ားစြာ တို႔မွာလည္း ဤ ပညတ္စြဲ မ်ားတြင္ တ၀ဲလည္လည္ ပတ္ခ်ာ လွည့္၍ သံသရာ လည္ေနရေၾကာင္း ကိုလည္း သိလာရ၏။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အရိပ္အေယာင္ ပညတ္ ေလာကထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနခဲ့ရၿပီ ကိုလည္း သိလာရ ေတာ့သည္။
ကုလု ရင္ပိုခ်ီ အမည္ရွိ တိဗက္ ေယာဂီ ဆရာႀကီးက ေအာက္ပါအတုိင္း ေရးသား ခဲ့၏။
“သင္သည္ စိတ္၏ အထင္မွား အမွတ္မွား ၀ိပလႅာသ တရားမ်ား တည္ရာ အေပၚယံ ေလာကထဲမွာ ေနေနရသည္။ ပရမတၳ သစၥာတရား တစ္ခုကား ရွိ၏။ ထို ပရမတၳ သစၥာတရားသည္ သင္ပင္ ျဖစ္၏။ ထို အမွန္ သစၥာတရားကို သင္ နားလည္ေသာ အခါ သင္သည္ ဘာမွ မဟုတ္ (အနတၱ) ျဖစ္ေၾကာင္းကို သင္ သိသြား လိမ့္မည္။ အနတၱ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ပင္ သင္သည္ အရာခပ္သိမ္း ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဤမွ်သာ ပါပဲ။”
ဂိုလ္းစတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔၀ိပႆနာမွ...
ဆက္ပါဦးမည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
2/13/2010, SAT:, 2:49:41 AM
0 comments