ပရမတၳ တရားကား ေလးပါးရွိ၏။ ၎တို႔ကို ပရမတၳ (ထင္ရွားရွိေသာ အမွန္တရား) ဟု ေခၚရျခင္းမွာ ၎တို႔ကို ထိေတြ႔ ခံစားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ၎ တရားမ်ားသည္ စိတ္၏ ထင္ျမင္ခ်က္မ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။ ဤ ပရမတၳ တရား ေလးပါးသည္ပင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အေတြ႔အၾကံဳ အားလံုး၌ အက်ံဳး၀င္ ေလသည္။

ပထမ ပရမတၳ တရားကား ရုပ္ဓါတ္မ်ား ျဖစ္၏။ ရုပ္ေလာက အတြင္းရွိ အရာခပ္သိမ္း တို႔၌ ထို ရုပ္ဓါတ္မ်ား ပါ၀င္လ်က္ ရွိသည္။ အစဥ္အလာအားျဖင့္ လက္ေတြ႔ ဘ၀တြင္ ထုိ ရုပ္ဓါတ္မ်ားကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ထိေတြ႔ ခံစားရပံု သေဘာအရ ၎တို႔ကို ပထ၀ီဓါတ္၊ ၀ါေယာဓါတ္၊ ေတေဇာဓါတ္ႏွင့္ အာေပါဓါတ္ ဟူ၍ ေခၚၾကေလသည္။

ပထ၀ီ (ေျမ) ဓါတ္သည္ အတိုင္းအဆ ပမာဏ သေဘာကို ေဆာင္သည္။ ၎ကို ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အေတြ႔ အၾကံဳတြင္ မာမႈ ေပ်ာ့မႈအျဖစ္ သိရသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မွာ နာက်င္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္းသည္ ပထ၀ီဓါတ္ လကၡဏာမ်ား ျဖစ္၏။ လမ္းေလွ်ာက္စဥ္ ေျမႀကီးႏွင့္ ထိေသာ ကာလ၊ ျဖစ္ေပၚလာေသာ စမ္းသပ္၍ ထိေတြ႔ရေသာ ဖႆ သေဘာသည္ ပထ၀ီဓါတ္ ျဖစ္၏။ မာမႈသေဘာ၊ ေပ်ာ့မႈသေဘာ၊ က်ယ္ျပန္႔မႈ အတိုင္းအတာ သေဘာတို႔သည္ ပထ၀ီဓါတ္ သေဘာခ်ည္းသာ မွတ္။

ေတေဇာ (မီး) ဓါတ္၏ သေဘာကား ပူမႈ ေအးမႈ ျဖစ္၏။ ၀ိပႆနာ တရား အားထုတ္ေနစဥ္ တစ္ခါတစ္ရံ ခႏၶာကိုယ္၌ အပူဓါတ္ လြန္ကဲ လာတတ္သည္။ ထိုအခါ ခႏၶာကိုယ္သည္ ေလာင္ကၽြမ္း ေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ထုိသို႔ ေလာင္ကၽြမ္းေနသည္ဟု ခံစားရ ျခင္းသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ေလာင္ကၽြမ္းျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ဤကား ေတေဇာ (မီး) ဓါတ္က သူ႔သေဘာကို သူေဆာင္၍ ျပေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၎မွာ အပူသေဘာ အေအး သေဘာကို အာရံုမွာ ထိေတြ႔ ခံစားျခင္းသာ ျဖစ္၏။

၀ါေယာ (ေလ) ဓါတ္၏ သေဘာကား တုန္ခါျခင္း၊ ေရြ႕လ်ားျခင္း ျဖစ္၏။ စႀကႍေလွ်ာက္၍ တရား ရွဳမွတ္စဥ္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ ထိေတြ႔ ခံစားရ သည္မွာ ဓါတ္မ်ား၏ လွဳပ္ရွား ကစားေနေသာ သေဘာကို ျဖစ္၏။ ေျခေထာက္၊ ေျခဖ၀ါး စသည္တို႔ကား ပညတ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ဓါတ္မ်ား၏ စီးဆင္းေနသည့္ သေဘာကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔က အမည္နာမ တပ္၍ ေခၚျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ဤကား ဖ၀ါးလည္း မဟုတ္၊ ေျခေထာက္လည္း မဟုတ္၊ ကိုယ္လည္း မဟုတ္၊ ငါလည္း မဟုတ္၊ လွဳပ္ရွားမႈႏွင့္ ထိေတြ႔မႈ ခံစားခ်က္ အစုသာ ျဖစ္ပါသည္။

အာေပါ (ေရ) ဓါတ္ကား ယိုစီးမႈ သေဘာ ျဖစ္၏။ ဤ ဓါတ္သည္ အျခားဓါတ္မ်ားကို အတူတကြ အစုအခဲအျဖစ္ တည္ေစရန္ ဖြဲ႔စည္းေပး ပါသည္။ ဂ်ံဳမႈန္႔မ်ားသည္ ေသြ႔ေျခာက္ေနလွ်င္ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အေစး မကပ္ေတာ့ဘဲ တျခားစီ ျပန္႔က်ဲသြားႏိုင္ ပါသည္။ ထုိဂ်ံဳမႈန္႔မ်ားကို ေရထည့္လိုက္ေသာ အခါ ထို အမႈန္႔မ်ားသည္ တစ္ခုကို တစ္ခု တြယ္ကပ္ သြားၾကပါသည္။ ဤသို႔လွ်င္ ေရဓါတ္သည္ မိမိ၏ သေဘာကို ေဖာ္ေဆာင္သည္။ ရုပ္ဓါတ္မ်ား အားလံုးကို ေရဓါတ္က မကြဲမျပား၊ တသားတည္း တစပ္တည္း ေပါင္းစပ္ တည္ေနေစရန္ စြမ္းေဆာင္သည္။

ဤ အေျခခံ မဟာဘုတ္ ဓါတ္ႀကီး ေလးပါးႏွင့္ အတူ ေပၚေပါက္လာေသာ ၎အေပၚ မွီခိုေနေသာ ဓါတ္ေလးပါး (မဟာဘုတ္ ဓါတ္ေလးပါးႏွင့္ တသီးတျခား ခြဲျခား၍ မရေသာ အ၀ိနိေဗၻာဂ ဓါတ္ေလးပါး) လည္း ရွိေသး၏။ ၎တို႔မွာ ၀ဏၰေခၚ အဆင္းဓါတ္၊ ဂႏၶေခၚ အနံ႔ဓါတ္၊ ရသေခၚ အရသာဓါတ္၊ ဩဇာေခၚ အဆီအေစး အာဟာရ ဓါတ္တုိ႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။

စၾက၀ဠာ တိုက္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို ဤ အ႒ကလာပ္ရုပ္ ရွစ္ပါးျဖင့္ သာလွ်င္ ထိေတြ႔ ခံစား၍ ရပါသည္။ ထို ရုပ္ရွစ္ပါးကို ေတြးေတာေနစရာ မလိုဘဲ သိသာႏိုင္ ပါသည္။ ၾကမ္းျပင္ဆုိေသာ ေ၀ါဟာရသည္ ပညတ္ ျဖစ္ၿပီး မုခ် ဧကန္ တည္ရွိေနေသာ အရာ မဟုတ္ပါ။ တကယ္ အာရံုေပၚမွာ သိျမင္ ထင္ရွားလာ သည္ကား မာမႈ သေဘာ၊ ေအးမႈသေဘာ ၾကည့္လွ်င္ ျမင္ရေသာ အဆင္းအေရာင္ သေဘာမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ မ်က္စိက အဆင္းကိုသာ ျမင္ပါသည္။ နာမည္ ပညတ္ကို မ်က္စိက မျမင္ႏိုင္ပါ။ တံခါး အျပင္ဘက္သို႔ ေလွ်ာက္သြားေသာ အခါ လူအမ်ားသည္ သစ္ပင္ကို ျမင္ပါသည္။ သို႔ေသာ ၎ သစ္ပင္ ဆိုသည္မွာ မ်က္စိျဖင့္ ျမင္ရေသာ အရာ တစ္ခုကို ပညတ္တပ္ျခင္း၊ အမည္ မွည့္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္ပါဦးမည္။

ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာမွ...

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

21/02/2010, SUN:, 20:23:26