ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သတၱ၀ါတို႔ အေပၚ ေမွ်ာ္လင့္သည္မွာ ခ်မ္းသာေစလိုျခင္းပင္ ျဖစ္၏။ သတၱ၀ါတိုင္းက တူညီေသာ လိုလားခ်က္ မွာလည္း တစ္ခုတည္းေသာ ခ်မ္းသာေရးသာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ႏွစ္မ်ိဳးမရွိ။

ေကာသမၺီ အဓိကရုဏ္းႀကီး ျဖစ္ေပၚလာေသာ အခါ ဘုရားရွင္၏ ဆႏၵေတာ္မွာ ပို၍ပင္ ေပၚလြင္လာခဲ့၏။ ေနရာဌာန မ်ားစြာ၌ အေၾကာင္း အားေလ်ာ္စြာ လိုက္နာ ေရွာင္ၾကဥ္ရမည့္ တရားမ်ားကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြ ေဟာျပေတာ္ မူခဲ့ရေပ၏။ ေဟာညႊန္ ျပသမႈကလည္း ဒုကၡလြတ္ေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းသာ ျဖစ္၏။ အက်ိဳးမ်ားေစသည္ ခ်ည္းသာ ျဖစ္၏။ သို႔ရာတြင္ အေျခအေန အားေလ်ာ္စြာ လိုက္နာ က်င့္သံုးရန္ အေကာင္းထဲက အေကာင္းဆုံးသည္ အဘယ္ အရာနည္းဟု သိရွိရန္ အေရးႀကီး ေလသည္။

ဘုရားရွင္လည္း လိုလားေတာ္ မူ၍ သတၱ၀ါတိုင္းက ရယူလိုေသာ၊ တူညီေသာ၊ တစ္ခုတည္းေသာ အရာမွာ ခ်မ္းသာျခင္းပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျငင္းဖြယ္မရွိ။ သို႔ရာတြင္ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ကား လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထြက္ေပၚလာ ႏိုင္၏။ အျခားဘာသာ ၀ါဒ နည္းမ်ားအရ မဆိုထားဘိ၊ ဗုဒၶ ေဒသနာေတာ္ နည္းအရပင္လွ်င္ ရွဳျမင္ပံုျခင္း ကြဲျပားႏိုင္ ေပသည္။

ဘုရားရွင္၏ အလိုေတာ္ကား ရွင္းေပ၏။

၁။ ခ်မ္းသာလိုလွ်င္ (အရွင္ ဘဂုေထရ္ ကဲ့သို႔) တစ္ေယာက္တည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရာမွာ သတိပ႒ာန္ႏွင့္ ေန။
၂။ ထိုသို႔ေနရန္ အေျခအေန မေပး၍ အမ်ားႏွင့္ စုေ၀း ေနရလွ်င္ (အရွင္ အႏုရုဒၶါတို႔ ကဲ့သို႔) ေမတၱာ သံုးမ်ိဳးႏွင့္ ေနဟု သင္ခန္းစာ ေပးေတာ္မူ ေလသည္။

ျမတ္စြာ ဘုရားရွင္ကား ေမတၱာ၀ါဒ လက္ကိုင္ရွိမွ သာလွ်င္ စည္းရံုးမႈ၊ ခ်စ္ခင္ညီညြတ္မႈ ရႏိုင္၍ ခ်စ္ခင္ ညီညြတ္မႈ ရမွသာလွ်င္ ခ်မ္းသာႏိုင္သည္ကို ျမင္ေတာ္ မူေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။

လူသည္ ေယဘုယ် အားျဖင့္ အုပ္စုအလိုက္ အုပ္စုဖြဲ႔၍ ေလာကီနယ္ပယ္၌ ေနရသူ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္း၊ အေပါင္းအေဖာ္၊ မိသားစု၊ မိတ္ေဆြ သဂၤဟႏွင့္ ေနရသူ ျဖစ္သည္။ ေလာကုတၱရာ နယ္ပယ္၌ တစ္ကိုယ္တည္း ကမၼ႒ာန္းႏွင့္ ေနသူပင္လွ်င္ ေမတၱာကို လက္လႊတ္၍ မရ။ အုပ္စုလိုက္ ေနရေသာ ေလာကီ နယ္သားတို႔ အတြက္ကား ဆိုဖြယ္ရာ မရွိ။ ေမတၱာ၀ါဒ ခံယူက်င့္သံုးမႈ မရွိလွ်င္ ခ်စ္ခင္ညီညြတ္မႈ မရ၊ နာနာဆႏၵ (အႀကိဳက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး) ေၾကာင့့္ ျငင္းခံု ကြဲျပားေနရမည္သာ ျဖစ္၏။ ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ရင္းက ဒုကၡ၀ကၤဘာ လည္ၾကရ ကုန္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္သည္ အုပ္စုႏွင့္ ေနရေသာ လူသားတိုင္း အတြက္ ပို၍ ျပည့္စံုေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူတကြ ေနထိုင္ေရး လမ္းညႊန္ကိုလည္း (ဆကၠ အဂၤုတၱရ ပါဠိေတာ္၊ သာရဏီယသုတ္ စသည္တို႔၌) ညႊန္ျပေတာ္ မူခဲ့ေလသည္။

“ရဟန္းတို႔၊ သီတင္းသံုးေဖာ္ (အတူတကြ ေနရသူ) မ်ား၏ ခ်စ္ခင္ျခင္း၊ ေလးစားျခင္းကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ဤ သာရဏီယ တရား ေျခာက္မ်ိဳးတို႔သည္ သၿဂႋဳဟ္ ေထာက္ပံ့ရန္ မျငင္းခံု၊ ညီညြတ္ရန္ တစ္ေပါင္းတည္း စည္းလံုးရန္ ျဖစ္ကုန္၏…

တရား ေျခာက္မ်ိဳးတို႔ကား…

၁။ ေမတၱာ ကာယကံထားျခင္း၊
၂။ ေမတၱာ ၀စီကံထားျခင္း၊
၃။ ေမတၱာ မေနာကံထားျခင္း၊
၄။ မိမိပိုင္ ပစၥည္းမ်ားကို သီလရွိေသာ သီတင္း သံုးေဖာ္တို႔ႏွင့္ မခြဲျခား မကန္႔သတ္ဘဲ အတူတကြ (အမ်ားဆိုင္ ကဲ့သို႔) သံုးစြဲျခင္း၊
၅။ တူညီေသာ ကိုယ္က်င့္ (သီလ) ရွိျခင္း၊
၆။ တူညီေသာ အယူ၀ါဒ (အျမင္) ရွိျခင္းတို႔ ျဖစ္ကုန္၏”

ဤကား ေကာသမၺီ အဓိကရုဏ္းႀကီးမွ ထြက္ေပၚလာခဲ့သည့္ ဘုရားရွင္ ေမတၱာ၀ါဒ ပဓာန ညြန္ၾကားအပ္ေသာ ရလာဒ္ႀကီး ပင္တည္း။

ဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလိႈင္ ေရးသားေသာ ေမတၱာ၀ါဒ (ျဗဟၼ၀ိဟာရ အဖြင့္) မွ..

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

6/16/2010, WED:, 6:47:05 PM