၀ိပႆနာ ကမၼ႒ာန္း ကိစၥႏွင့္ပတ္သတ္၍ မၾကခဏ ေမးေလ့ေမးထရွိေသာ ေမးခြန္းမွာ “ဘယ္သူ သတိပ႒ာန္ တရားကို အားထုတ္ေနသလဲ၊ (ဘယ္သူ ရွဳမွတ္ေနသလဲ)” ဆိုေသာ ေမးခြန္းျဖစ္၏။ သတိပင္လွ်င္ ေစတသိက္ တစ္ခုျဖစ္၏။ သတိ၏ ကိစၥမွာ အာရံုသည္ ဘာလဲဆိုသည္ကို သိေအာင္ အာရံုျပဳ၍ ရွဳမွတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ကို သိ၍ေနေအာင္ ရွဳမွတ္ျခင္း ကိစၥသည္ပင္ သတိျဖစ္သည္။ ဂါဒ္ဂ်ီးဖ္ ဆိုသူက ဤ ဂုဏ္သတၱိကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေအာက္ေမ့ျခင္း သေဘာဟု ေခၚေလသည္။



သတိအျပင္ သတိျပဳေနသူ ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံုတစ္ရာ မရွိပါ။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ ေစတသိက္၏ ေဆာင္ရြက္ေနမႈ သေဘာ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ၿငိတြယ္ျခင္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ျပစ္တင္ ရွဳတ္ခ်ျခင္းေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ငါ၊ ကိုယ္ဟု သေဘာထား ယူဆျခင္းေသာ္ လည္းေကာင္း ကင္းေသာ သေဘာသက္သက္သည္ သတိ ေစတသိက္ျဖစ္၏။ သတိအား ေကာင္းလာေသာအခါ သခၤါရတရား အားလံုးသည္ ယာယီေခတၱ သေဘာျဖင့္ ေျပာင္းလဲေနၾကေသာ အတၱ ဗလာနတၳိျဖစ္ေသာ သေဘာမ်ားသာ ျဖစ္သည္ကို သေဘာေပါက္လာ ႏိုင္ပါသည္။



ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ႀကီးမား ရွဳပ္ေထြးေသာ ေရြ႕လ်ား ေျပာင္းလဲေနေသာ ပေဟဠိ အရုပ္ကားခ်ပ္ (ဇယားကြက္) တစ္ခုႏွင့္ တူပါသည္။ ထိုဇယားကြက္ ရုပ္ပံုကားခ်ပ္တြင္ ပေဟဠိ ျဖစ္ေနေသာ အရာမ်ားမွာ ရုပ္တရား၊ စိတ္တရားႏွင့္ ေစတသိက္ တရားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထို ပံုကားခ်ပ္၏ တကြဲတျပားစီ ျဖစ္ေနေသာ အစိတ္အပိုင္း ကေလးမ်ားကို တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္စပ္လိုက္ေသာ အခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ေယာက်ာ္း သဏၭာန္ကိုလည္း ျမင္ရသည္။ မိန္းမ သဏၭာန္ကိုလည္း ျမင္ရသည္။ သစ္ပင္ပံု အိမ္ပံုမ်ားကိုလည္း ျမင္ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုပံုသဏၭာန္ မ်ားမွာ အရုပ္ကြက္၏ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို မိမိတုိ႔ ဆက္စပ္၍ ရုပ္လံုးေဖာ္နည္း အေပၚမွာ မူတည္ပါသည္။ ၄င္းတို႔ကား ပညတ္ေတြသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။



အျမဲအစဥ္ ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲ စီးဆင္းေနေသာ အရာခပ္သိမ္းတို႔၏ မူလ အေျခခံသည္ကား ရုပ္ဓာတ္ႏွင့္ နာမ္ဓာတ္ ႏွစ္ခုသာ ျဖစ္ပါ၏။ ရုပ္နာမ္ တရားသည္ စြမ္းအင္ သတၱိႀကီးမ်ား ျဖစ္၏။ ထိုစြမ္းအင္ သတၱိႀကီးမ်ားမွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အေတြ႔အၾကံဳ အားလံုးကို ျခယ္လွယ္ေနၾက၊ ဖြဲ႔စည္း ျဖစ္ေပၚေစၾကေသာ ပရမတ္ တရားႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။



ပရမတ္တရား ေလးပါးအနက္ စတုတၳေျမာက္ ေနာက္ဆံုး ပရမတ္ တရားသည္ကား နိဗၺာန္ ပရမတ္ ျဖစ္၏။ နိဗၺာန္ကား လိုဏ္ေခါင္းႀကီးထဲမွာ အတုပ္ေႏွာင္ ခံေနရသူမ်ား အေနႏွင့္ တုပ္ေႏွာင္ထားေသာ ႀကိဳးမ်ား အားလံုးမွ လံုး၀ လြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ ေန၏ အလင္းေရာင္ရွိရာ လိုဏ္ဂူ အျပင္ဘက္သို႔ ထြက္ေျမာက္ရသည့္ အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္ အတူတူ ျဖစ္ပါသည္။ အေလ့အထံု ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ ဖန္တီးလ်က္ ရွိေသာ သခၤါရ နာမ္ရုပ္ ျဖစ္စဥ္မွ ၀ိမုတၱိနယ္သို႔ လြတ္ေျမာက္သြားျခင္း၊ အခ်ဳပ္အေႏွာင္မွ လြတ္ထြက္သြားျခင္း သေဘာကိုပင္ နိဗၺာန္ဟု ေခၚျခင္းျဖစ္၏။



ဤ ပရမတၳတရား ေလးပါးစလံုးကို ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ အေတြ႔အၾကံဳျဖင့္ သိႏိုင္ပါသည္။ ၄င္း ပရမတ္ တရားမ်ားကို ေဖာ္ျပရန္အတြက္ သံုးႏႈန္းေနေသာ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္း မ်ားကေတာ့ ပညတ္မ်ားသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ပညတ္မ်ားကို ေတြ႔ၾကံဳ၍ မရပါ။ ၄င္းတို႔က အေတြ႔အၾကံဳကို ညႊန္ျပသည့္ သေဘာေလာက္သာ ရွိပါသည္။ ခု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ အားလံုးသည္ အ၀ိဇၨာေမွာင္ လိုဏ္ဂူႀကီးထဲက လြတ္ေျမာက္သြား ႏိုင္ေအာင္ သံေယာဇဥ္ ႀကိဳးမ်ားကို ျဖတ္ေတာက္ဖို႔အတြက္ ႀကိဳးစားေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ တရား အားထုတ္ေနစဥ္ ကာလအတြင္း မွာေတာ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွာ တစ္ကိုယ္လံုး အဆမတန္ ကိုက္ခဲ နာက်င္ေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရၿပီး စိတ္ကလည္း ဂေယာက္ဂယက္ မၿငိမ္မသက္ႏွင့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သံသယ ျဖစ္မႈေတြမွ အပ ဘာမွ် ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္သလို ထင္ျမင္ႏိုင္ပါသည္။



သို႔ေသာ္ တကယ့္တကယ္ မွာေတာ့ သတိႏွင့္ယွဥ္၍ သိေနေသာ အခိုက္အတန္႔ ပစၥဳပၸန္ ခဏတိုင္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို တုပ္ေႏွာင္ေနေသာ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႔ေတြ ေလ်ာ့က်သြားေအာင္ အားနည္းသြားေအာင္ ကူညီ ေထာက္ပံ့ေနပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ သတိပညာ ျမဲျမံမႈ အရွိန္အဟုန္ကို ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္း တည္ေဆာက္ ေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သတိျမဲၿပီး သမာဓိ အားေကာင္းလာသည္ႏွင့္ အမွ် စိတ္သည္ ပို၍ တန္ခိုးသတၱိ ရွိလာၿပီး ပို၍ ထိုးထြင္း သိျမင္ႏိုင္ေသာ ဉာဏ္အား ေကာင္းလာပါသည္။ သည္းခံျခင္း အားျဖင့္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ရုပ္နာမ္တို႔၏ ျဖစ္စဥ္ကို စတင္၍ ကိုယ္ေတြ႔ ဉာဏ္ေတြ႔ ေတြ႔လာပါသည္။ ထိုအခါ ငါစြဲအတၱ ကင္းရွင္းစ ျပဳလာပါသည္။ အ၀ိဇၨာေမွာင္ လိုဏ္ဂူႀကီးထဲက အ၀ိဇၨာဉာဏ္ အလင္းတည္ရာ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ အျဖစ္သို႔ ေရာက္ကာ လြတ္ေျမာက္ျခင္း အစ ျဖစ္ေပၚလာၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း သိလာပါသည္။

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုလ္းစတိန္း (အပိုင္း-၁)*

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၂)*

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၃)*

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၄)*

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၅)*

*ပညတ္ႏွင့္ ပရမတ္- ဂိုးလ္စတိန္း (အပိုင္း-၆)*

ဆရာ ဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာ ဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆုိေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာမွ...



ေလးစားစြာျဖင့္

ဖိုးသား

8/11/2010, WED:, 6:11:25 PM