အလိုဗ်ာ အရွည္ေတြးလိုက္ေတာ့
အို ‘နာ’ ေသ ေဘး မႀကိဳက္ေတာ့တာမို႔
စရုိက္ကိုျပင္
အႀကိဳက္ကို ႏွင္ၿပီ
အလ်င္သာေသာ့ေလာ့ က႑က
ရင္မွာေတာ့ မခ်ိပါဘူးေလ…။

အို…
ခန္းတြင္း ကုတင္မွာ
ေမြ႔ေပ်ာ္ေနပါေသာ
‘ယ’ ေသာ္ဓရာေရ..
ေတာ္ရာမွာ
ေပ်ာ္သလိုသာ ေနေတာ့ကြယ္။

ခင္ႏွမအေပၚေလ..
ေမာင္ေတာ္ဘုရား
မတရားျပဳရက္တယ္လို႔ေတာ့
မစြပ္စြဲလိုက္ပါနဲ႔
မုန္းရက္ေလတာေတာ့
မဟုတ္ပါဘူး
သို႔ေပမယ့္ကြာ
သစၥာကိုရွာခ်င္တာမို႔
အတိတ္ကပံုရိပ္ေတြကိုခ၀ါခ်
အၾကင္နာေတြကိုစြန္႔လႊတ္
အခ်စ္ေတြကို သင္ပုန္းေခ်
သြားၿပီ ယေသာ္ဓရာေရ…။

ေအာ္…
ရင္မွျဖစ္ေသာ
ခ်စ္စရာ့ ‘က’ ေလးငယ္
လူမမယ္စာမေျမာက္
သားေတာ္ရာဟုလာရယ္
သားငယ္ေလးကိုလည္း
ဖခမည္းေတာ္ေလ
ရက္စက္ေလတာ
မဟုတ္ပါဘူးကြာ..။

အသက္တမွ်ခ်စ္ေပမယ့္
ေလာကအက်ိဳးေရွးရွဳ
ေလာကလူသားေတြ
လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္
ငဲ့ကြက္ကာပင္
ခ်စ္ျခင္းကိုစေတးလို႔
ခရီးအေ၀းႏွင္လိုက္ရပါၿပီ
က်န္ရစ္ေလဦး သားေတာ္…။

ငါကိုယ္ေတာ္ေလ
ရင္တြင္းမွာပူေနေပမယ့္
သူသူငါငါ အက်ိဳးအတြက္
မွန္းလို႔သာေတြးၾကည့္ေတာ့
နန္းကိုေက်ာခိုင္း
စိတ္ပိုင္းလိုက္ၿပီ
လွမ္းေပေတာ့ က႑က။

ဒီကဗ်ာေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေလလိႈင္းၾကားကေန သြန္သင္ ဆံုးမႈေတြ အမ်ားႀကီး ေပးခဲ့တဲ့ ဘုန္းဘုန္း ဦးနာယက ရဲ႕ ဘြဲ႔ေတာ္ကို ၾကည္ညိဳသမႈန႔ဲ ပူေဇာ္ ေရးဖြဲ႔ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။ ေရးခဲ့တာကေတာ့ ၾကာပါၿပီ.. 17.01.2009, SAT:, 07:31:29 AM တုန္းက ဘေလာ့ဂ္ စာမ်က္ႏွာမွာ ပထမဆံုး တင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ.. “သစၥာရွာဖို႔ ျမင္းစီးသူ” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာနာမည္ကိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းက ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕ နာမည္ကို သေဘာက်တာနဲ႔ ယူသံုးလိုက္တာပါ။ ဘုန္းဘုန္း ဦးနာယကဟာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပထမဆံုး အြန္လိုင္းကေန စတင္ သိကၽြမ္း ရင္းႏွီးမိတဲ့ ဆရာေတာ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္.. ဒီ ၂-ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘုန္းဘုန္း လိုမ်ိဳးပဲ ကၽြန္ေတာ့္နဲ႔ အြန္လိုင္းကေန ရင္းႏွီးၿပီး သြန္သင္ ဆံုးမေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ အေပၚေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေက်းဇူးမ်ားခ့ဲၾကတာပါ..။


အခု ဒီကဗ်ာေလးကို ထပ္တင္မိတဲ့ အေၾကာင္းက.. ညက ကၽြန္ေတာ္ ဘုန္းဘုန္းနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ျဖစ္ပါတယ္.. ဘုန္းဘုန္း အြန္လိုင္းမွာ ေပ်ာက္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ေလးငါးလေလာက္ကို ရွိၿပီ။ ဘုရားဖူး သြားသလိုလို၊ တရားစခန္း ၀င္ေနသလိုလို သတင္းသာ ရခဲ့ေပမယ့္ ေသခ်ာ တိက်တဲ့ အေျဖေတာ့ မရခဲ့ပါဘူး..။ ေျပာရရင္ ပုထုဇဥ္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ဘုန္းဘုန္း ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဒီကာလအတြင္း ကိုယ့္ ဆရာသမားကို သတိရ လြမ္းတယ္ေပါ့.. သတိရမိတိုင္း ေမတၱာပို႔မိေပမယ့္ လြမ္းတဲ့ စိတ္ကေတာ့ ေပ်ာက္မသြားဘူး..။ ေဟာ.. ခုလိုလည္း ျပန္ေတြ႔မိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာမိတယ္ဗ်ာ.. တကယ္..။ ဒါနဲ႔ပဲ အလြမ္းေျပတဲ့ အေနနဲ႔ေကာ၊ ျမတ္စြာဘုရား အေလာင္းေတာ္ ဘ၀ကို ျပန္ၾကည္ညိဳမိတဲ့ အေနနဲ႔ပါ ဒီကဗ်ာေလးကို ျပန္တင္လိုက္တာပါ။

ဒီလို အလြမ္းေျပေနတုန္း “သတၱ၀ါေတြဟာ ကိုယ့္ကို ခ်မ္းသာေပးတယ္ထင္ရင္ လိုက္တြယ္တာပဲ” ဆိုတဲ့ ပိုင္းေလာ့ ဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ အဆံုးအမကို သတိရမိ လိုက္ေသးတယ္..။ တစ္ဆက္တည္း “ေလာကမွာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္ၾကတယ္ဆိုတာ ခ်မ္းသာေပးတုန္းေလးပါ” ဆိုတဲ့ ဆံုးမ စကားသံကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အာရံုမွာ ပဲ့တင္ထပ္သြားေလရဲ႕..။

တြယ္ေနတာေတြကေန လြတ္ေအာင္ေတာ့ ရုန္းရပါဦးမည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
8/20/2010, FRI:, 12:49:12 AM