အေနမေ၀းေပမယ့္
ခေရေလးေတြ ေျခာက္ၿပီေလ…
မေခၚသာ အေတြ႔ခက္
ေန႔ရက္တာရွည္…
ပြင့္သစ္တို႔ တေ၀ေ၀
ပြင့္ေၾကြတို႔ တေဖြးေဖြး…။

အသက္တမွ်ခ်စ္ပါရဲ႕
လကၡဏအျဖစ္လို ပြဲ၀င္မထိုက္သူမို႔
ကၽြမ္းၿမိဳက္ဆူ အခန္းရွည္ဇာတ္မွာလည္း
ပန္းၾကိဳက္သူ လြမ္းေနတတ္ေအာင္လို႔
အမွတ္တရကြယ္ ေျခရာခ်န္သလား
ေ၀ဒနာဒဏ္ တေျမ့ေျမ့အေဆြးေတြနဲ႔
မေရရာျပန္ တေစ့ေစ့ေတြးေတာ့မွ
အခ်စ္ရယ္…
တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေ၀း…။ ။

ဒါေလးက ဆရာ ေမာင္စိန္၀င္း (ပုတီးကုန္း) ရဲ႕ ကဗ်ာေလးကို နည္းနည္းေလး ေျပာင္းထားတာပါ။ ပထမဆံုးအပိုဒ္ေလးမွာပါ…။ မူလကဗ်ာက…

*တကယ္မေ၀းေပမယ့္
*စံပယ္ေလးေတြ ေျခာက္ၿပီေလ… တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္က စံပယ္ကို သိပ္မၾကိဳက္လို႔ ခေရနဲ႔ အစားထိုးလိုက္တာပါ။
>>> စံပယ္က နည္းနည္းအားေပ်ာ့တယ္။ ႏုတယ္။ အၾကမ္းအတမ္း ေလာကဓံကို ခေရ ေလာက္ မခံႏိုင္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ ေနာက္ၿပီး စံပယ္က ႏြမ္းရင္ ေျခာက္သြားရင္ မေမႊးေတာ့ဘူးေလ။

>>> ခေရက်ေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး။ မာတယ္၊ ရဲ၀ံ့တယ္၊ ေလာကဓံကို စံပယ္ထက္ ပိုၿပီး ခံႏိုင္ရည္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး လန္းေနစဥ္မွာလည္း ေမႊးတယ္၊ ႏြမ္းရင္လည္း ေမႊးဆဲပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စံပယ္ေနရာမွာ ခေရနဲ႔ အစားထိုးလိုက္တာပါ။

>>> ေနာက္တစ္ခုက မူရင္းကဗ်ာနာမည္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္သလို ေခါင္းစဥ္ေလးကို အမည္ေပးလိုက္တာပါ။ ကဲကဗ်ာေလးကို စာသားေလးေတြ ခံစားၿပီးရင္ သေဘာေလးေတြ ထပ္ၿပီး ခံစားၾကည့္လိုက္ရေအာင္။

>>> *အေနမေ၀းေပမယ့္*
အင္းအေနမေ၀းဘူး၊ ထားပါေတာ့ ဘာနဲ႔မေ၀းတာလဲ.. သေဘာယူလိုက္မယ္။ တရားနဲ႔မေ၀းတာလို႔။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ တရားက လူပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ အနီးဆံုးမွာ ရွိတယ္ေလ။ *တရားရွာ ကိုယ္မွာေတြ႔* လို႔ေတာင္ ဆိုထားတာပဲမဟုတ္လား။

>>> *ခေရေလးေတြ ေျခာက္ၿပီေလ*
ေျခာက္ေျခာက္ေပါ့။ သူ႔ဟာသူေျခာက္တာ ဘာျဖစ္ေသးလဲ။ အရာအားလံုးက အနိစၥသေဘာေတြပဲဟာ။ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္မွာေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား။

>>> *မေခၚသာအေတြ႔ခက္ ေန႔ရက္တာရွည္*
အင္းဒါကလည္း သနားစရာသတၱ၀ါလို ကိုယ့္ကုိယ္ကိုလုပ္ၿပီး စိတ္ကိုလွည့္စားေနတဲ့ တဏွာနဲ႔ ဒိ႒ိ ႏွစ္ခုေပါင္းၿပီး အိပ္မက္ပန္းဥယ်ာဥ္မွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ မက္ခ်င္ေနတာ။ အပါယ္ဆြဲခ်မယ့္ တရားမွန္း ဒီကဗ်ာထဲက ဇာတ္ေကာင္ သိပံုမေပၚဘူး။

>>> *ပြင့္သစ္တို႔ တေ၀ေ၀ ပြင့္ေၾကြတို႔ တေဖြးေဖြး*
သံသရာစက္ရဟတ္ အဖန္ဖန္လည္ ေနတယ္လို႔ ျမင္လို႔ရတယ္။ ခုနက တဏွာနဲ႔ ဒိ႒ိေတြေၾကာင့္ေလ…။

>>> *အသက္တမွ်ခ်စ္ပါရဲ႕*
အလကား ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ။ ရွိရင္လည္း ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ percentage ကေတာ့ တအားအားေပ်ာ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေလာက္ ဘယ္သူက ပိုခ်စ္မွာလဲ။ မုသာ၀ါဒေတာင္ စိတ္မထားတတ္ရင္ ထိုက္သြားႏိုင္ေသးတယ္။

>>> *လကၡဏအျဖစ္လို ပြဲ၀င္မထုိက္သူမို႔*
သူမ်ားလို ပြဲ၀င္ခ်င္ရင္ေတာ့ သူမ်ာလို ၾကိဳးစားရမွာေပါ့။ ထိုင္ၿပီးေဆြးေနလို႔ကေတာ့ က်ရႈံးမႈေတြက သင့္ကို မိတ္ေဆြလာဖြဲ႔ လိမ့္မယ္ေနာ္။ ေလာကီမွာ က်ရႈံးတာ ဘာမွသိပ္ၿပီး အထိမနာေပမယ့္ ေလာကုတၱရာပိုင္းမွာ က်ရႈံးရင္ေတာ့ သြားေရာပဲ။

>>> *ကၽြမ္းၿမိဳက္ဆူ အခန္းရွည္ဇာတ္မွာလည္း*
စိတ္မထားတတ္ေတာ့ ရင္တြင္းမွာ တအားပူေလာင္ ခံစားရၿပီးေပါ့။ ႏွလံုးသား ကၽြမ္းမေလာက္ေတာင္ ခံစားရေတာ့မွာေလ။ ဒီလုိ တဏွာကေန ေ၀ဒနာကို ကူးေတာ့ သံသရာဇာတ္လည္း ကိုရီးကားလို အခန္းရွည္ၿပီေပါ့။ (ဂ်ဴမံုေလာက္ရွည္တာက အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ *ဆက္ရန္* ဆိုရင္ ဒုကၡ)

>>> *ပန္းၾကိဳက္သူ လြမ္းေနတတ္ေအာင္လို႔*
ကၽြန္ေတာ္လည္း ပန္းေတာ့ၾကိဳက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ *ဒိေ႒ ဒိ႒ မတၱံ* ပဲေလ။ ၾကိဳက္ရင္ ၾကိဳက္တယ္လို႔ မွတ္ေပါ့၊ ေအာ္ ငါၾကိဳက္ေနပါလားလို႔ သိေပါ့။ အားစိုက္စရာ မလုိပါဘူး။ သိရံုေလးပါပဲ။ ဒီဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ဗ်ာ တစ္ခန္းလံုးလြမ္းေနေတာ့တာပဲ။ အလြမ္းမင္းသားေလး ေမာင္လြမ္းေ၀ လို႔ေတာင္ နာမည္ေပးရမလို ျဖစ္ေနၿပီ။

>>> *အမွတ္တရကြယ္ ေျခရာခ်န္သလား*
ဒါကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္ေနတာေလ။ ဟိုမွာက သူ႔ဟာသူ ေပ်ာ္ေနေလာက္ၿပီ။ ေျခရာေနာက္လိုက္လို႔ ကေတာ့ မေရရာေလာက္ပါဘူးဗ်ာ။ ဘာလို႔ အတိတ္ကိုအမွတ္ရေနေတာ့မလဲ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ရွာ အဲေလ… မွားလို႔ ပစၥဳပၸါန္က်က်ပဲ ေနေတာ့ေပါ့ေနာ…။ ဒါမွ စိတ္သက္သာရာ ရမွာေပါ့။ ဒုကၡကိုအေရာင္ ထပ္ဆိုးခ်င္ရင္ေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။

>>> * ေ၀ဒနာဒဏ္ တေျမ့ေျမ့အေဆြးေတြနဲ႔*
တဏွာကေန ေ၀ဒနာကို ကူးလို႔ကေတာ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တစ္ပတ္ၿပန္လည္ ၿပီသာေအာက္ေမ့ေပေတာ့။

>>> * မေရရာျပန္ တေစ့ေစ့ေတြးေတာ့မွ*
အင္း ခႏၶာရဲ႕အစမရွာပဲ တျခားဘာသာေတြလို လူ ရဲ႕အစကိုရွာသလိုမ်ိဳး မေရရာတာေတြ လုပ္ေနၿပီး အ၀ိဇၨာ ဖံုးေနရင္ေတာ့…

>>> * အခ်စ္ရယ္… တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေ၀း *
အသခၤတ နိဗၺာန္နဲ႔ေတာ့ ေ၀းၿပီဗ်ဳိ႕…။

အားလံုးပဲ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ၿမဲၿမံေသာ သတိတရားတို႔ျဖင့္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ ျပည့္စံုရစ္ၾကပါကုန္ေလာ့။


ေလးစားစြာျဖင့္
ျပည့္စံုေအာင္

07.12.2008, SUN:, 10:51:29 am
pyaesoneaung2007@gmail.com