ငါ ေမြးဖြားလာသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ရွိသည္။
ငါ ျဖစ္သည္။

ငါ ကေလးငယ္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ေဆာ့ကစားသည္။
ငါ ပူပင္မဲ့သည္။

ငါ ေက်ာင္းသားျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ သင္ယူသည္။
ငါ ပညာရွာသည္။

ငါ လူငယ္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ အသစ္အဆန္းကိုခံုမင္သည္။
ငါ စြန္႔စားသည္။

ငါ လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ေလာကဓံႏွင့္ႀကံဳေတြ႔သည္။
ငါ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းသည္။

ငါ့မွာ အစာအိမ္ရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ဆာသည္။
ငါ စားသည္။

ငါ့မွာ မ်က္စိရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ႀကည့္သည္။
ငါ ျမင္သည္။

ငါ့မွာ နားရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ နားဆင္သည္။
ငါ ႀကားသည္။

ငါ့မွာ လက္ရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ဖမ္းဆုပ္သည္။
ငါ မိသည္။

ငါ့မွာ ေျခေထာက္ရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ေလွ်ာက္လွမ္းသည္။
ငါ ခရီးေရာက္သည္။

ငါ့မွာ ႏွလံုးသားရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ခ်စ္သည္။
ငါ ခံစားသည္။

ငါ့မွာ ဦးေႏွာက္ရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ေတြးသည္။
ငါ သိသည္။

ငါ့မွာ စိတ္ဝိညာဥ္ရွိသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ပ်ံ႕လြင့္သည္။
ငါ အေဝးေရာက္သည္။

ငါသည္ သခၤါရျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ေျပာင္းလဲသည္။
ငါ ပ်က္စီးသည္။

ငါသည္ အနိစၥျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ အျမဲမရွိသည္။
ငါ ခဏတာသာရွိသည္။

ငါသည္ ဒုကၡျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ဆင္းရဲႀကံဳသည္။
ငါ ဆင္းရဲသည္။

ငါသည္ အနတၱျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ အစိုးမရသည္။
ငါ အႏွစ္မဲ့သည္။

ဒါေပမယ့္ ငါသည္ လူသားျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ လူသားတာဝန္ထမ္းသည္။
ငါ မွားတဲ့အခါမွားသည္။

ငါ ေအးျငိမ္းမႈကိုေတြ႔လိုသည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ တရားသေဘာကိုႏွလံုးသြင္းသည္။
ငါ လြတ္ေျမာက္မႈ ရွာေဖြသည္။

ငါသည္ ငါျဖစ္သည္။
ထို႔ေႀကာင့္..
ငါ ဆႏၵရွိတာလုပ္သည္။
ငါ လုပ္သမွ် ငါျပန္ရသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

30.01.2009, FRI:, 04:29:10 PM