တရားပြဲ တစ္ခုမွ တရားဒါန စာေစာင္ေလး တစ္ခု ကို ၾကိဳက္လို႔... မွ်ေ၀းေပးလိုက္ တာပါ...

(၁)
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႏွင့္ ေပးကမ္းလွ်င္ အေရာင္းအ၀ယ္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မပါဘဲ ေပးကမ္းမွသာ ဒါနပါရမီ ျဖည့္ဆည္းျခင္း ျဖစ္သည္။

(၂)
အသာစံျခင္းရဲ႕ေနာက္ဆုံး ပန္းတိုင္သည္ အပါယ္(၄)ပါး၊
အနာခံျခင္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးပန္းတိုင္သည္ နိဗၺာန္။
အနာခံျခင္းသည္ သမုဒၵယသစၥာ တဏွာကို အက်င့္ျဖင့္ ပယ္သတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။

(၃)
မိမိကိုယ္ကုိ ေလာကအတြက္ အသုံးခ်သူသည္ သူေတာ္ေကာင္း၊
ေလာကကို မိမိအတြက္ အသုံးခ်သူသည္ သူယုတ္မာ။

(၄)
မေကာင္းကြက္ကိုသာ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ ေပါင္းႏိုင္စရာပုဂိၢဳလ္ မရွိ၊
ေကာင္းကြက္ကိုသာ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ မေပါင္းႏိုင္စရာပုဂိၢဳလ္ မရွိ။

(၅)
ဘယ္ေလာက္ပင္ စားရစားရ တစ္၀မ္း၀ရုံ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၀တ္ရ၀တ္ရ အေရးျပားဖုံးရုံပဲ။
ဘယ္ေလာက္ပင္ အိပ္ရေနရ တစ္ကိုယ္စာေလးပဲ။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ပစၥည္းဥစၥာရွိရွိ၊ ေသလွ်င္ ထားပစ္ခဲ့ရတာ ခ်ည္းပဲ။
ကုသိုလ္ျပဳလွ်င္ ကိုယ့္ဖို႔၊ က်န္ခဲ့လွ်င္ သူမ်ားဖို႔။

(၆)
ပညာမဲ့သည္ ရလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို ကာမဂုဏ္(အကုသိုလ္) အတြက္ အသုံးခ်၍ အပါယ္သို႔သြား၏၊
ပညာရွိသည္ ရလာေသာ လူ႔ဘ၀ကို မဂ္ဖိုလ္တရား(ကုသိုလ္) ရဖို႔ အတြက္ အသုံးခ်၍ နိဗၺာန္သို႔ သြား၏။

(၇)
ရယူျခင္းႏွင့္ ေပးဆပ္ျခင္း တို႔တြင္ ေပးဆပ္ျခင္း၌ ေပ်ာ္ေမြ႔သူသည္သာ တကယ့္ သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္သည္။

(၈)
သာသနာျပဳ ပုဂိၢဳလ္ဆိုတာ လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲကို သီလ သမာဓိ ပညာ သိကၡာ သုံးပါးတည္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကို ေခၚတယ္။

(၉)
သူတစ္ပါးကို မၾကည္ညိဳလွ်င္ ကုသိုလ္မရရုံပဲ ရွိတယ္။ မိမိကိုယ္မိမိ မၾကည္ညိဳလွ်င္ အပါယ္က်တတ္တယ္။

(၁၀)
ေလာကုတၱရာ စာေမးပြဲမွာ ေမးသူ ေျဖသူ အမွတ္ေပးသူဟာ မိမိတစ္ေယာက္တည္းသာ ျဖစ္တယ္။

(၁၁)
သဒၶါဓာတ္ ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္အတြက္ လွဴစရာပစၥည္းေတြ ေပါမ်ားေနတတ္တယ္။
ေလာဘဓာတ္ ရွိတဲ့ပုဂၢိဳလ္အတြက္ ယူစရာမစၥည္းေတြ မေလာက္င ေတာ့ဘူး။

(၁၂)
မသူေတာ္သည္ သူတစ္ပါး၏ ဇီးေစ့ေလာက္ရွိေသာ အျပစ္ကို ရွာေဖြေတြ႔ျမင္ တတ္ေသာ္လည္း၊ မိမိ၏ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ ရွိေသာ အျပစ္ကိုကား မျမင္တတ္၊ သူေတာ္ေကာင္းသည္ သူတစ္ပါး၏ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ေလာက္ ရွိေသာ အျပစ္ကို မျမင္တတ္ေသာ္လည္း မိမိ၏ ဇီးေစ့ေလာက္ရွိေသာ အျပစ္ကိုကား ရွာရွာေဖြေဖြ ျမင္ျပီး ျပဳျပင္ဆုံးမတတ္၏။

(၁၃)
သူတစ္ပါးရဲ႕ ေစတနာကို မၾကည့္ရဘူး။ ကိုယ့္ ေစတနာကိုပဲ ကိုယ့္ၾကည့္ရမယ္။


ေလးစားရိုေသစြာျဖင့္
ဖိုးသား

4/11/2009, SAT:, 10:05:27 PM