ပဥၥမေျမာက္ ေဗာဇၥ်င္တရားသည္ ပႆဒၶိ သေမၺာဇၥ်င္ ျဖစ္ပါသည္။ စိတ္ မၿငိမ္သက္မႈ စိတ္အၾကံမ်ားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္တန္ ပူပန္ျခင္း ခပ္သိမ္းမွာ အစဥ္အတိုင္း ေအးၿငိမ္းလာျခင္းသည္ ပႆဒၶိ ျဖစ္ပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေနပူထဲမွ လာသူသည္ ေအးျမေသာ သစ္ပင္၏ အရိပ္ အာ၀ါသ ေအာက္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္ႏွင့္ တူပါသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ တဏွာ ေလာဘတို႔ ေလ်ာ့ပါးလာေသာ အခါ စိတ္သည္ ၿငိမ္းေအး ခ်မ္းသာ လာပါသည္။ တဏွာ ေလာဘ ေဒါသတို႔ ေလ်ာ့ပါးလာသည္ႏွင့္ အမွ် စိတ္မွာ ပူေလာင္ျခင္းမ်ား ကင္းမဲ့သြားပါသည္။ ထို အျခင္းအရာသည္ ပႆဒၶိ၏ အျခင္းအရာပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဆ႒မေျမာက္ ေဗာဇၥ်င္တရားသည္ သမာဓိ သေမၺာဇၥ်င္ ျဖစ္သည္။ သမာဓိ ဆိုသည္မွာ စိတ္သည္ တစ္ခုတည္းေသာ အာရံု အေပၚ၌သာ က်က္စား၍ စူးစူးစိုက္စိုက္ တည္ေနျခင္း စိေတၱကဂၢတာကို ဆိုလိုပါသည္။ သမာဓိ မရွိေသာ စိတ္သည္ အာရံုတစ္ခုဆီမွ တစ္ခုဆီသို႔ ေမ်ာပါ ေနပါသည္။ ပ်ံ႕လြင့္ ေနပါသည္။ သမာဓိကသာ စိတ္ကို ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ႏိုင္ေသာ အစြမ္းသတၱိကို ေပးပါသည္။ သမာဓိသည္ ႏွစ္မ်ိဳး ႏွစ္စား ရွိပါသည္။ သမာဓိ တစ္မ်ိဳးမွာ တစ္ခုေသာ ကသိုဏ္းအာရံု ေပၚတြင္ စူးစိုက္ေသာ စိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ ထူေထာင္ျခင္းျဖင့္ စ်ာဥ္သို႔ တက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဤသို႔ စ်ာဥ္ကို ျဖစ္ေစေသာ သမာဓိသည္ ေလာကီ စိတ္တန္ခိုး သိဒၶိမ်ားစြာကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္သည္။

၀ိပႆနာတြင္ အသံုးခ်ရန္ အတြက္ ထူေထာင္ေသာ စိေတၱကဂၢတာ သမာဓိသည္ စ်ာဥ္၌ ၾကာရွည္စြာ နစ္ေမ်ာၿပီး သမာပတ္ ၀င္စားေနရန္ မလိုပါ။ ဤသမာဓိကို ခဏိက သမာဓိဟု ေခၚပါသည္။ ေျပာင္းလဲေနေသာ ရုပ္နာမ္ ဓမၼတို႔ အေပၚ၌ စူးစိုက္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ရွဳပြားေနစဥ္ ျဖစ္ေသာ သမာဓိမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ဤ သမာဓိ သေမၺာဇၥ်င္သည္ အျခားေသာ သေမၺာဇၥ်င္ တရားမ်ားႏွင့္ အတူ ၀ိမုတၱိစခန္း၊ မဂ္ဉာဏ္ ဖိုလ္ဉာဏ္ကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္ ပါသည္။

>>> ဆက္ရန္

>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

9/17/2009, THU:, 2:56:28 PM