ဤပို႔အား mail မွရရွိပါသည္။ မူရင္း ေရးသားသူ၏ အမည္မသိ၍ ေဖာ္ျပျခင္း မရွိသည္ကို မူရင္း ေရးသားသူ အေနႏွင့္ နားလည္ေပး ႏိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။ mail ပို႔ေပးသူႏွင့္ ေရးသားသူ ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရွိေၾကာင္း ဤေနရာမွ ေျပာၾကားပါရေစ။

ဂါရေ၀ါစ နိ၀ါေတာစ- ရုိေသထိုက္သူအား ရုိေသၿခင္း၊ မိမိကိုယ္အား ႏွိမ္႔ခ်ၿခင္း သည္လည္း မဂၤလာတစ္ပါး ၿဖစ္သည္ဟု ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာႀကားခဲ႔ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ၿဖစ္သည္ႏွင္႔ အညီ ဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမကို နာခံသူ မ်ားပီသေအာင္ ေနထိုင္ က်င္႔ႀကံသင္႔ေပသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ ေနထိုင္က်င္႔ႀကံ သူမ်ားသည္လည္း တစ္နည္းအားၿဖင္႔ သာသနာအက်ဳိး သယ္ပိုးေနၿခင္းပင္ ၿဖစ္ပါတယ္္။ ထိုကဲ႔သို႔ က်င္႔ႀကံသူ ပုဂၢိဳလ္္အား ကိုးကြယ္ ဆညး္ကပ္ၿခင္း သည္လည္း ၿမတ္ေသာ ကိုးကြယ္ၿခင္း ပင္ၿဖစ္ပါသည္္။ ထို႔ထက္ပို၍ ေလာကီကို စြန္႔ကာ သာသနာ့ေဘာင္သို႔ ၀င္၍ ကိေလသာ ကင္းေအာင္ အားထုတ္ေနသည္႔ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္္ၿခင္းသည္ ပို၍ ၿမင္႔ၿမတ္ေပသည္။

ၿမတ္ဘုရား၏ သာသနာတြင္ တစ္စံုတစ္ဦး၏ ၿမင္႔ၿမတ္မူအား သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာၿဖင္႔သာ တိုင္းတာေပသည္။ ရဟန္း သံဃာမ်ားသည္ သိကၡာပုဒ္ ၂၂၇ ခု အက်ယ္အားၿဖင္႔ ကုေဋကိုးေထာင္ရွိ္ေသာ ၀ိနည္းေတာ္မ်ားအား ေစာင္႔ထိန္းႀက ရေပသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ သီလအရာ၊ သမာဓိအရာ၊ ပညာအရာတြင္ ေစာင္႔ထိန္း ထားသည္႔ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ားအား ငါးပါးသီလအား မနည္းလံုေအာင္ ထိန္းေနရသည္႔ မိမိတို႔ ပုထုဇဥ္မ်ား အေနၿဖင္႔ စိတ္ၿဖင္႔ပင္ မၿပစ္မွားသင္႔ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ သိတတ္စ အရြယ္က သံဃာေတာ္ အရွင္သူၿမတ္မ်ား ႀကြလာလွ်င္ အရွင္သူၿမတ္၏ ေၿခအစံုအား ဦးတိုက္၍ သပိတ္ယူ၍ ဆြမ္းေလာင္းသည္မ်ား ရွိပါေသးသည္။ ယခုအခါ ထိုအေလ႔မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္လု နီးပါးၿဖစ္၍ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ရွိခိုးရသည္ကိုပင္ ရွက္ေႀကာက္ ေနသူမ်ားအား ၀မ္းနည္းဖြယ္ ေတြ႔ၿမင္ခဲ႔ ရပါသည္္။ ရဟန္း၊ သံဃာမ်ား မဆိုထားႏွင္႔ ကိုရင္ငယ္ေလးပင္ ၿဖစ္ပါေစ မရုိမေသၿဖင္႔ ဆြမ္း မေလာင္းသင္႔ပါ။ အဘယ့္ေႀကာင္႔ ဆိုေသာ္ ကိုရင္၏ သီလသည္ (၁၁၉)ပါး ရွိပါသည္။ ထိုကဲ႔သို႔ သီလ ဆင္းၿမန္းထားသည္႔ ရဟန္းသံဃာ၊ ကိုရင္မ်ားသည္ သာသနာႀကီး အဓြန္႔ရွည္ႀကာ တည္တံ႔ေစေရးႏွင္႔ သံသရာမွ လြတ္ေၿမာက္ေႀကာင္း တရားမ်ားကို ေဟာႀကား ၿပသေပးမည္႔ မိမိတို႔၏ ဆရာေကာင္း၊ ဆရာၿမတ္မ်ား ၿဖစ္ေသာေႀကာင္႔ပင္။ သူေတာ္ေကာင္း သူၿမတ္ေလာင္း မ်ားအား လက္အုပ္ ခ်ီမိုးရၿခင္းကို မိမိတို႔အေနၿဖင္႔ ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ၿဖစ္သင္႔လွေပသည္။ ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ ၿဖစ္သည္ႏွင္႔အညီ အက်ဳိး ေက်းဇူးလည္း ႀကီးမားလွပါသည္။

ထို႔အတူ သာသနာ့ ၀န္အား ထမ္းေဆာင္ေနႀကသည္႔ ဆရာေတာ္၊ သံဃာေတာ္မ်ား နည္းတူ ဆရာေလး (မယ္သီလရွင္) မ်ားသည္လည္း ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ရမည္႔ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား ၿဖစ္ပါသည္။ ဆရာေလး (မယ္သီလရွင္) အား လူအမ်ားစုက ရွိမခိုးသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လည္း ယခင္ကရွိခိုးရ၊ မရွိခိုးရအား ဇေ၀ဇ၀ါ ၿဖစ္ခဲ႔ဖူး၍ ထိုအေႀကာင္းအား ေမးၿမန္းမွ သိခဲ႔ရပါသည္။ ဆရာေလးမ်ား၏ ေစာင္႔ထိန္းရ ေသာသီလ(၉၃)ပါး ရွိပါသည္။ အခ်ဳိ႕က ဆရာေလး မ်ားအား မိမိ သူငယ္ခ်င္းကဲ႔သို႔ ဆက္ဆံေနႀက သည္ကိုလည္း ေတြ႔ေနရပါသည္။ မိမိကိုယ္ မိမိ အကုသိုလ္ ၿဖစ္ေနမွန္းပင္ မသိႀကေတာ႔ေပ။ အက်င္႔ သီလႏွင္႔ ၿပည္႔စံုေသာ ပုဂၢိဳလ္အား ရွိခိုးၿခင္းသည္ ၿမတ္ေသာ ရွိခိုးၿခင္းပင္။ ဆြမ္း ေလာင္းလွဴရာ၌ ေလာင္းစရာဆြမ္း မရွိလၽွ်င္ပင္ ကန္ေတာ႔ ဆြမ္းအား အရုိအေသ လက္အုပ္ခ်ီမိုး၍ ရွိခိုးသင္႔ေပသည္။

လူပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ မိမိထက္ အသက္ငယ္ေသာ သီလရွင္မ်ားကို ရွိခိုးဦးခ်ႏူိင္သည္။ သီလရွင္မ်ားသည္ မိမိထက္ အသက္ ႀကီးေသာ လူပုဂၢိဳလ္တို႔အား ရွိခိုးဦးခ်ၿခင္း မၿပဳရပါ။ အေႀကာင္းမွာ သီလရွင္မ်ားသည္ သာသနာ အႏြယ္ဝင္ (ဘိကၡဳနီႏြယ္ဝင္) ဘိကၡဳနီအသြင္ကို ေဆာင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ၿဖစ္ပါသည္။ သီလရွိသည္ ၿဖစ္ေစ၊ သီလမရွိသည္ ၿဖစ္ေစ၊ အသက္ငယ္သည္ ၿဖစ္ေစ၊ ႀကီးသည္ၿဖစ္ေစ၊ ဘိကၡဳနီ အသြင္ကို ေဆာင္ထားၿခင္း သည္ပင္ သာသနာ တည္ၿခင္း၏ အေႀကာင္းရင္း ၿဖစ္၍ ရွိခိုးဦးခ်ထိုက္ လွပါသည္။

လူပုဂၢိဳလ္သည္ အသက္ႀကီးရုံတင္ မက အနာဂါမ္ႀကီး ၿဖစ္ေစကာမူ ယေန႔ ၿပဳသစ္စ ကိုရင္ေလးကို ရွိခိုးထိုက္၏။
ထို႔ေႀကာင့္ ထင္ရွားေသာ အသြင္မ်ားကို မဆိုထားႏွင္႔ သာသနာ ကြယ္ကာနီးတြင္ နားရြက္၊ လည္ပင္း၌ သကၤန္းအစေလး ခ်ည္ထားေသာ ပုဂၢိဳလ္ကိုပင္ ရဟန္းသံဃာ အမွတ္ျဖင့္ လွဴဒါန္းလၽွင္ သံဃိက အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ား ရႏူိင္ပါေသးသည္ ဟူ၍ (ပူဇာစ ပူဇေနယ်ာနံ) ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္ၿခင္းသည္္ ေကာင္းၿမတ္ေသာ မဂၤလာတစ္ပါး ၿဖစ္ေႀကာင္း ေဖာ္ၿပလို္၍ ဤပို႔စ္အား ေရးသား အပ္ပါသည္။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

12/21/2009, MON:, 6:59:27 PM