ပေလတိုး၏ “သမၼတႏိုင္ငံက်မ္း” တြင္ လိုဏ္ေခါင္း တစ္ခုႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ထင္ရွားသည့္ ဥပမာ တင္စားခ်က္ တစ္ခု ရွိပါသည္။ ဥမင္ လိုဏ္ႀကီးထဲတြင္ လူတန္းရွည္ႀကီး တစ္ခု ရွိ၏။ ထိုလူမ်ား အားလံုးကို ေက်ာဘက္ နံရံကို မ်က္ႏွာ မူေစရန္ ႀကိဳးျဖင့္ တုတ္ေႏွာင္ထား ေလသည္။ လူတန္းရွည္ႀကီး၏ ေက်ာဘက္တြင္ မီးေရာင္ တစ္ခုလည္း ရွိသည္။ ပံုပန္းသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ဘ၀ ကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေရး အတြက္ လူလားေခါက္ျပန္ သြားလာ ေနၾကဟန္ မ်ားကို ျပသေနသည့္ သဏၭာန္ အတန္းရွည္ႀကီး တစ္ခုလည္း ရွိ၏။ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အတန္းရွည္ ႀကီး၏ အရိပ္မ်ားက ဥမင္ လိုဏ္ေခါင္းႀကီး၏ ေက်ာဘက္က နံရံေပၚမွာ က်ေရာက္ေနၾက ေလသည္။ ႀကိဳးျဖင့္ တုတ္ေႏွာင္ထားေသာ လူမ်ားသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ေပၚလ်က္ ရွိေသာ နံရံေပၚက အရိပ္ ျမင္ကြင္းကိုသာ ျမင္ၾကရၿပီး ထို အရိပ္မ်ားကိုပင္ အစစ္အမွန္ ပရမတ္ တရားမ်ားဟု ထင္မွတ္ ေနၾကေလသည္။

တစ္ခါမွာေတာ့ ဤသို႔ ေႏွာင္ႀကိဳးငင္ျခင္း ခံထားရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ႀကီးစြာေသာ လံု႔လကို ျပဳသျဖင့္ တင္းထားေသာ ေႏွာင္ႀကိဳးမွ ေျပေလ်ာ့သြား ရကား ေနာက္ဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္ခြင့္ကို ရသြား ေလေတာ့၏။ သူ သို႔မဟုတ္ သူမသည္ မီးကိုလည္း ျမင္ရ၏။ စီတန္း လွည့္လည္ ေနသူေတြ ကိုလည္း ျမင္ရ၏။ ထိုအခါ မွသာ သူျမင္ခဲ့ရေသာ အရိပ္ သဏၭာန္ မ်ားသည္ အစစ္အမွန္ ပရမတ္ တရားမ်ား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ နံရံေပၚမွာ မီးေရာင္ ဟပ္၍ ထင္ေနေသာ အရိပ္မ်ားသာ ျဖစ္ေၾကာင္း စတင္ သိျမင္သြား ေလေတာ့၏။ ေနာက္ထပ္ လံု႔လကို ျပဳျပန္ေသာ အခါ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ေႏွာင္ႀကိဳးမ်ားမွ လံုး၀ လြတ္ေျမာက္ျခင္းသို႔ ေရာက္သြား ျပန္၏။ ထိုအခါ သူသည္ ေန၏ အလင္းေရာင္ ရွိရာသို႔ ထြက္ေျမာက္ကာ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ရသြားေလ ေတာ့၏။

ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀ အက်ပ္အတည္းမ်ား သည္လည္း လိုဏ္ဂူတြင္းက ေႏွာင္ႀကိဳး ဖြဲ႔တုပ္ျခင္း ခံရသူမ်ား၏ အျဖစ္ႏွင့္ တူလွပါသည္။ အရိပ္မ်ား ဆိုသည္မွာ ကၽြႏု္ပ္တို႔ အသက္ရွင္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိေသာ ပညတ္ ေလာကပင္ ျဖစ္၏။ တဏွာ၊ ဒိ႒ိ၊ ဥပါဒါန္၊ သံေယာဇဥ္မ်ား ေႏွာင္ဖြဲ႔ျခင္းကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ ခံစားေနရ ပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ ေလာကကို ရွဳျမင္ၾက ရာ၌ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အယူအဆမ်ား၊ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ အေတြး အေခၚမ်ား၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္အလို ဆႏၵမ်ား အရ ပညတ္မ်ားကို ပရမတ္ အထင္ျဖင့္ ရွဳျမင္ နားလည္ေနၾက ေလသည္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို အႀကီးအက်ယ္ ျပဳျပင္ စီမံေနေသာ ပညတ္ တရားမ်ားကား အေျမာက္ အျမား ရွိေလသည္။ ထို ပညတ္မ်ားသည္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ စိတ္ထဲတြင္ နက္ရွိဳင္းစြာ အေလ့အက်င့္ ျဖစ္ေအာင္ အတိုင္အေဖာက္ လုပ္လ်က္ အကြက္ ဆင္ေနၾက ေလသည္။ ဥပမာ လူအမ်ား၏ ဘ၀သည္ အရပ္ေဒသ ပညတ္ကို အစြဲအလမ္း ဥပါဒါန္ အစြဲႀကီး စြဲလ်က္ ရွိတတ္ၾက ပါသည္။ ႏိုင္ငံစြဲ၊ လူမ်ိဳးစြဲ ႀကီးျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ ဤကမၻာၿဂိဳဟ္ ေပၚတြင္ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံႏွင့္ တစ္ႏိုင္ငံကို ပိုင္းျခားထားေသာ အကန္႔အသတ္ အပိုင္း အျခားလည္း မရွိပါ။ ထို အပိုင္းအျခား မ်ားကို ကၽြႏု္ပ္တို႔ စိတ္က တမင္တကာ ဖန္တီး လိုက္ၾကျခင္းသာ ျဖစ္၏။ သင္ နယ္ျခားေဒသကို ျဖတ္ၿပီး ခရီးသြားေသာ အခါတိုင္း နယ္ျခားဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ေနရာသည္ အမွန္တရား အျဖစ္ ထင္ရွား ရွိမရွိကို သိႏိုင္သည္။ နယ္ျခားဟု လူေတြက ပိုင္းျခား၍ ပညတ္ထားေသာ ေနရာသည္ ဘာမွ် အကြဲအျပား အပိုင္းအျခား မရွိ၊ ေရေၾကာ ေျမေၾကာ ဆက္လ်က္ပင္ ရွိသည္ကို ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္၏။

ထို႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့ ျပႆနာမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး ျပႆနာမ်ား အားလံုးသည္ အေတြးအေခၚ အယူအဆႏွင့္ ပတ္သတ္ေသာ ျပႆနာမ်ားသာ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေတြ႔ႏိုင္သည္။ “ဒါ ငါ့လူမ်ိဳး၊ ဒါ ငါ့တိုင္းျပည္” ဆိုေသာ အယူအစြဲ မ်ားေၾကာင့္ ကမၻာ့ ျပႆနာမ်ား ေပၚေပါက္ ေနရေၾကာင္း သိသာ ထင္ရွားသည္။ ပညတ္ဟူသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အေတြးအေခၚ ျဖစ္စဥ္မွ ဖန္တီးလိုက္ေသာ အရာမ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္ဟု နားလည္လိုက္ၿပီ ဆိုပါက ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ထို ဥပါဒါန္ အစြဲ အလမ္းမ်ားမွ စတင္၍ လြတ္ေျမာက္ လာပါေတာ့သည္။

ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ မွ…

ဆက္ပါဦးမည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

1/31/2010, SUN:, 2:54:42 PM