ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဒကာ၊ ဒကာမမ်ား လွဴဒါန္းေသာ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳတို႔ကို သံုးေဆာင္၍ စည္းစိမ္ ခံေနၾကသည္ဟု ေျပာေသာ ညီေတာ္ တိႆမင္းသားအား ဆံုးမရန္အတြက္ အေသာက မင္းႀကီးသည္ ညီေတာ္ တိႆ မင္းသားအား ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို (၇)ရက္ လႊဲအပ္၏။ သို႔ေသာ္ ညီေတာ္ တိႆ မင္းသားသည္ ထီးနန္း စည္းစိမ္၌ သာယာႏိုင္ျခင္း မရွိေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ (၇)ရက္ ျပည့္ေျမာက္သည့္ ေန႔ရက္၌ ေသဒဏ္ က်ခံရမည္ဟု ေနာင္ေတာ္ အေသာက မင္းတရားႀကီးမွ အမိန္႔ ခ်မွတ္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။

အထက္ပါ အေၾကာင္းအရာကို ၾကည့္လွ်င္ ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္ ၾကည့္ပါက ထီးနန္း စည္းစိမ္၌ပင္ သာယာႏိုင္ျခင္း မရွိသည္ကို ေတြ႔ျမင္ၾကရ၏။

ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္လည္း ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် သားေရး၊ သမီးေရး၊ စီးပြားေရး ကာမဂုဏ္ အာရံု မ်ားစြာႏွင့္သာ အခ်ိန္ ကုန္ေနၾက ေပသည္။ “ဘ၀ဆိုတာ ပုခက္ႏွင့္ ေခါင္းၾကားပဲ ရွိတယ္” ဟုသာ ျမင္ေနၾက၍လား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေသျခင္းတရားကို မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနၾက ၍လား...။ သံသရာတြင္ ဆင္းရဲဒုကၡ မ်ိဳုးစံု ခံစားရမည္ကို မျမင္ႏိုင္၍သာ တစ္ဘ၀တာ ကာမဂုဏ္ စည္းစိမ္မ်ားကို ေမ့ေလ်ာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခံစားေနၾကျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ (ေရွ႕နား၌ ေခ်ာက္ထဲ က်မည္ကို မသိေသာ မ်က္ကန္း ခရီးသြားမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ သြားလာေနၾက သည္ႏွင့္ တူလွ၏။) ေလာကီ ကာမဂုဏ္ ခံစားရင္းႏွင့္သာ ေသလြန္ပါက အပါယ္ေလးပါး ေခ်ာက္ထဲ က်ေရာက္မည္မွာ မလြဲဧကန္ ျဖစ္ေပသည္။

သႏၱိသုခ ေအးၿငိမ္းတဲ့ နိဗၺာန္ႀကီးကို မ်က္ေမွာက္ မျပဳႏိုင္သမွ် ကာလပတ္လံုး ဇာတိ၊ ဇရာ၊ ဗ်ာဓိ၊ မရဏ (ေမြးဖြား၊ အုိ၊ နာ၊ ေသ) စူေသာ ဒုကၡ သစၥာမ်ားႏွင့္ သံသရာ ေရလွ်င္ေၾကာ၀ယ္ ျမဳပ္လိုက္၊ ေမ်ာလိုက္ႏွင့္ အစုန္အဆန္ ကူးခတ္ေနၾကရ ဦးေပမည္။ အနိမ့္ဆံုးအဆင့္ ေသာတာပန္ အရိယာ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္မွ အပါယ္ေလးပါးမွ လြတ္ကင္းႏိုင္မည္ ျဖစ္ေပသည္။

ဒါေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္လည္း ေလာကီ ကာမဂုဏ္ အာရံုမ်ား၌သာ အခ်ိန္ ကုန္မေနဘဲ ေသျခင္းတရားႀကီး ေရာက္မလာမီ သဒၶါ၊ သီလ၊ သုတ၊ စာဂ၊ ပညာ၊ ဟီရိ၊ ဩတၱပၸ ဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္း ဥစၥာ (၇)ပါးကို သံသရာ ရိကၡာအျဖစ္ တတ္ႏိုင္သမွ် ႀကိဳးစား စုေဆာင္း ထားသင့္ၾက ေပသည္။ အဆံုးစြန္ ေျပာရေသာ္ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာ အလုပ္ကို ႀကိဳးစား၍ ကိေလသာ မွန္သမွ်ကို အရိယာမဂ္ျဖင့္ ပယ္သတ္ၿပီးမွသာ စစ္မွန္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းသာမႈမ်ိဳးကို ရႏိုင္ၾကေပမည္။