အလင္းမရ၊ က်ဥ္းျမျမျဖင့္
မလွအဆင္း၊ ဥခြံတြင္းမွာ
သက္ဆင္းကာေန၊ ေတြေ၀ေ၀ႏွင့္
အေမေမြးရာ၊ ထိုကမၻာ၀ယ္
ငွက္ငယ္တစ္ေကာင္၊ မိုးေမွာင္ေမွာင္..။

ေမွာင္မုိက္အတိ၊ လင္းမရွိသည့္
တင္းၾကပ္ပိတ္ေလွာင္၊ ဥခြံေဘာင္တြင္း
၀ပ္ဆင္းခယ၊ က်ဥ္းၾကပ္လွစြာ
ေနရရွာေသာ အိုငွက္ငယ္…

ထိုဥခြံတြင္း၊ ေမွာင္ခံတြင္းမွာ
ေပ်ာ္ႏိုင္ေလလား၊ ေပ်ာ္ေနလား..။

ပိတ္ေလွာင္မႈကင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္းဆင့္
အလင္းရွိရာ၊ လြတ္ေျမာက္ရာသို႔
မသြားခ်င္လား၊ သြားခ်င္လား..။

ထိုဥခြံနန္း၊ သင္စံျမန္းရာ
ေမွာင္ကမၻာကို၊ ၀ဠာထင္မွတ္
သင္ႏွစ္သက္လ်က္၊ ၾကပ္ၾကပ္ျမတ္ႏိုး
မခြဲရိုးရွင့္၊ စြဲ,ပိုး၀င့္ေခ်
ေနျမဲေနေသာ္
သင္ဆက္ေမွ်ာ္မွန္း၊ ဘ၀လမ္းသည္
၀ဲခန္းတြင္ျမဳပ္၊ ဒိုက္ေမွာ္အုပ္၍
မလႈပ္၀ိုးတ၀ါး၊ ေရျပင္အလား..။

ဘ၀င္မက်၊ ဘ၀မေျပာင္
ဥခြံေဘာင္ေန ငွက္ငယ္ေရ..

ၾကည္ေစဘ၀၊ တိမ္စင္လပမာ
ေမွာင္မွလြန္ေျမာက္၊ အလင္းေပါက္လို
သင္ေရာက္လိုက..
ကၽြတ္ဆတ္လွစြာ၊ ဥခြံလႊာကို
တြန္းကာလႈပ္ရွား၊ ရုန္းကန္အား၀င့္
ႏႈတ္သီးျဖင့္ေဖာက္၊ ျပင္ပေရာက္ေအာင္
သင္သည္ေဖာက္ခြဲထြက္ေခ်ေလာ့..။


ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

8/24/2010, TUE:, 3:23:13 PM