Latest News

အလြမ္းေျပ စာတစ္ေစာင္

အေမ…

အေမ…စိတ္ေရာကိုယ္ေရာ က်န္းမာေစေၾကာင္း သားဆုေတာင္းေမတၱာ ပို႕သအပ္ပါတယ္အေမ။ ေၾသာ္…အေမလို႕ေခၚရတဲ့အရသာဟာ ဘယ္အရသာနဲ႕မွ အစားထိုးလို႕မရပါလားအေမရယ္။ အေမ့ ေက်းဇူးေတြ ေတြးၾကည့္လိုက္တိုင္း သားေက်ေအာင္မဆပ္ႏို္င္ေသးပါလားလို႕ ခံစားရတယ္အေမ။ အေမက အသက္ၾကီးမွ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အေမသားကို အသက္နဲ႕ရင္းၿပီး
ေမြးခဲ့ တယ္ေနာ္အေမ။ ဗိုက္ခြဲၿပီး သားသမီးကိုေမြးဖြားရတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္အသက္ ေဘးနဲ႕ နီးမွန္း သားသိပါတယ္အေမရယ္…။ ကိုယ့္သားသမီးကိုမေမြးခင္ မိခင္ေတြခံစားရတဲ့ နာက်င္မႈ ေ၀ဒနာဟာ ဘယ္ေလာက္ထိေအာင္ ခံရခက္သလဲဆိုတာ သားကိုယ္တိုင္ ၀င္မခံစားဘူးေပမယ့္ သားစာေတြထဲမွာ ဖတ္ဘူးထားလို႕ သားနားလည္တယ္အေမ။ အေမ့အသက္က အခုဆို ေျခာက္ဆယ့္ သံုးေက်ာ္ ၿပီေနာ္။ သားကခုမွ ႏွစ္ဆယ့္သံုး။ အေမရယ္…သားဒါကိုေတြးမိတိုင္း တအားခံစားရပါတယ္။ အေမအိုၾကီးကိုပစ္ထားခဲ့ၿပီး ငါဘာျဖစ္လို႕မ်ား တစ္နယ္တစ္ေက်းကို ထြက္သြားရတာလဲဆိုၿပီး ေတာ့ ေပါ့။ တရားမသိေသးခင္ကေတာ့ သားေတာ္ေတာ့္ကို ခံစားခဲ့ရတာေပါ့။ ခုေတာ့လည္း သားစိတ္ကို သား ေျဖတတ္ေနပါၿပီ။ အေမမွတ္မိေသးလား။ သားငယ္ငယ္က အေဖ့လစာနဲ႕မေလာက္လို႕ အေမ အိမ္ေနာက္ေဘးက ကန္စြန္းရြက္ေတြ ခူးေရာင္းၿပီး အိမ္စားစရိတ္ျဖည္းတင္းခဲ့တာကိုေလ။ ေစ်းေရာင္း ၿပီးျပန္လာတိုင္း သားဖို႕အေမ၀ယ္၀ယ္လာတဲ့ ညႇပ္ေခါက္ဆြဲသုတ္ေလးကို သားယေန႕တိုင္ သတိရ
ေနဆဲပါအေမရယ္…။ ဒါတင္မကေသးပါဘူးေလ။ အေဖက်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး အေမ သားေက်ာင္းစရိတ္နဲ႕ အိမ္စရိတ္အတြက္ေလာက္ငေအာင္ မိန္းမသားတန္မဲ့ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုးေရာင္း ေကၽြးခဲ့ေသးတယ္ေလ။ ကိုယ္တိုင္က ေျခာက္တန္းနဲ႕ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရေပမယ့္ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကို ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ အေမ့ရဲ႕ေစတနာ ေမတၱာေတြကို သားဘယ္လိုလုပ္ေမ့လို႕ ရ ပါ့မလဲအေမရယ္။ သားဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ကိုယ့္သားကိုယ္ ဂုဏ္ယူေနတဲ့ အေမ့ရဲ႕အျပံဳး၊ အေမ့ ရဲ႕ မ်က္လံုး ေတြက …ေအာ္..စာဖြဲ႕လို႕ မမွီႏိုင္ပါဘူးေလ။ ေအာင္စာရင္းထြက္ၿပီး မၾကာပါဘူး အေဖဆံုးေတာ့ အဖမဲ့သား ထရံၾကားမျဖစ္ေအာင္ အေမသားကို အားေပးျပံဳးျပံဳးခဲ့ေသးတယ္ေနာ္။ အျပံဳးမွာမ်က္ရည္စေတြရွိေနခဲ့တာကိုေတာ့ သားသိခဲ့ပါတယ္အေမရယ္။ သားေက်ာင္းဆက္တက္ ႏိုင္ ေရးအတြက္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႕ တစ္ေနကုန္အလုပ္လုပ္ေနခဲ့တဲ့အေမ့ရဲ႕ ပံုရိပ္ေတြက သားမ်က္လံုး ထဲ က ခုခ်ိန္ထိမထြက္ေသးဘူးအေမ။
…….သားပညာဆက္သင္တဲ့ ငါးႏွစ္တာကာလမွာ အေမေတာ္ေတာ္ေလးကို အိုစာသြားခဲ့တာပဲေနာ္။ ပညာေရးေၾကာင့္သာ ကိုယ့္သားကိုယ္ အေ၀းတစ္ေနရာေစလႊတ္ခဲ့ေပမယ့္ မုဆိုးမပူပူေႏြးေႏြး အေမ့ ရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိခံစားေနရမွန္း သားသိပါတယ္ေလ။ လင္နဲ႔ကေသကြဲ၊ သားနဲ႕က်ျပန္ ေတာ့ ရွင္ကြဲ…ေအာ္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ဘယ္လုိမ်ား ေျဖသိမ့္ႏိုင္ပါ့မလဲေလ။ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါမွ ခြင့္ျပန္လာမယ့္ တစ္ဦးတည္းေသာသားကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရွာတဲ့ အေမ၊ တစ္လတစ္ခါသားဆီ ကို ပိုက္ဆံမွန္မွန္ပို႕ ႏိုင္ေရး ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့အေမ၊ ေအာ္…သတိရတယ္အေမရယ္…။
…….ၾကမၼာဆိုးေတြက အေမ့ဆီကိုမွေရြးၿပီး တမင္လာေလေရာ့သလား အေမရယ္…အထီးက်န္တစ္ ေကာင္ၾကြက္ အေမ့ရဲ႕ဘ၀ထဲကိုမွ ဒီ နာဂစ္ က၀င္ေမႊခဲ့ရတယ္လို႕အေမရယ္။ အဲဒီတုန္းကလည္း အေ၀းက ကိုယ့္သားကို စိတ္ပူမွာစိုးတာနဲ႕ပဲ ဘာမွမျဖစ္ဘူးရယ္လို႕ ဘာေၾကာင့္မ်ားေျပာခဲ့ရတာလည္း အေမရယ္။ မုန္တိုင္းကၾကမ္း၊ ေလကရမ္းနဲ႕ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္း အိမ္အိုေလးအတြင္းမွာ အေမ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေလာက္မ်ား အားငယ္ေနရွာမလဲလို႕ သားျပန္ေတြးမိတိုင္း သားေတာ္ ေတာ္ေလးခံစားရပါတယ္ အေမ။ တကယ့္ကို ခံစားခဲ့ရတာပါ။ မိုးသံေလသံေတြၾကားမွာ အေမ့ခမ်ာ ဘာလုပ္လို႕လုပ္ရမွန္းမသိ၊ ဘယ္ေျပးလို႕ေျပးရမွန္းမသိ၊ ဒီေရကတေ၀ါေ၀ါ၊ မိုးသံေလ သံက တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႕ အေမေတာ္ေတာ္ေလးကို အားငယ္ခဲ့ရွာမွာပဲေနာ္။ ကံေကာင္းလုိ႕ အသက္မေသ ေပမယ့္ အိမ္ေဟာင္းကၿပိဳ၊ ေအာ္ငါဘယ္လိုမ်ားလုပ္ရပါ့၊ သားသိရင္လည္းစာသင္ရတာ စိတ္မေျဖာင့္ ျဖစ္ေန ပါ့ မယ္ေလ…ဆိုၿပီး သားကိုအသိမေပး၊ အေ၀းကသားကို ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး သားရယ္၊ စိတ္မပူပါ နဲ႕တဲ့ ေလ။ ဒီေလာက္ၾကမ္းတမ္းတဲ့ေလာကဓံကို အေမတစ္ေယာက္တည္း ခါးခါးသီးသီး ခါးစည္းၿပီး ခံခဲ့ရ တယ္လို႕… အေမရယ္။ ေအာ္ သားအေပၚ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေမတၱာေတြထားၿပီး
ခ်စ္သဒၶါေတြပြားေနရသလား အေမရယ္။
…….ေအာ္…ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ အေမ့ရဲ႕ေက်းဇူး၊ အေမ့ရဲ႕ေမတၱာေတြက စာဖြဲ႕လို႕ မကုန္ႏိုင္ပါဘူး ေလ။ အေ၀းကေနပဲ အေမ့ကို အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါ ရွိခိုးရင္း အေမ့ေက်းဇူးေတြကို အေက်ဆပ္ႏိုင္ ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္အေမရယ္။

အေမက်န္းမာေစေၾကာင္း ေမတၱာပို႕သလ်က္
အေမ့ရဲ႕ ခ်စ္သားၾကီး
ျပည့္စံုေအာင္

…ေရာင္းရင္းညီငယ္ေနာင္ေတာ္တို႕ အမိအဖတို႕ရဲ႕ေက်းဇူးေတြ ျပန္လည္ဆပ္ႏိုင္ေရး ေမွ်ာ္ေတြးၿပီး ဒီစာ ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုက္ရျခင္းပါ။ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ၿမဲျမံေသာသတိတရားတို႕ျဖင့္ ေနႏိုင္ၾကပါေစလို႕…

ေလးစားစြာျဖင့္
ျပည့္စံုေအာင္

08.11.2008, SAT:, 10:37 pm
pyaesoneaung2007@gmail.com
Tags:

About author

Curabitur at est vel odio aliquam fermentum in vel tortor. Aliquam eget laoreet metus. Quisque auctor dolor fermentum nisi imperdiet vel placerat purus convallis.

0 comments

Leave a Reply