ဒီ ကဗ်ာေလး ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္ဦးလြင္၊ စာေပ -၂ မွာ ေနစဥ္ 13.10.2007, SAT: တုန္းက ေရးစပ္ခဲ့တာပါ။ ဒီကဗ်ာေလးကို ေရးစပ္ ျဖစ္သြားေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ဘာလဲဆိုေတာ့...
...ေအးခ်မ္းတဲ့ ညေလး တစ္ညမွာ ေပါ့ဗ်ာ.. သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ အရက္မူးၿပီး အေဆာင္မွာ ေသာင္းက်န္းတယ္။ သူ႕တို႕ဟာ သူေသာင္း က်န္းရံုတင္ အားမရဘဲ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကို ေကာ္ေကာ္ ၿပီးဆဲတယ္ဗ်ာ ..။ ဘာေတြ မေက်နပ္ မွန္းလည္း မသိပါဘူး..။ တရားရႈ ၾကည့္ေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ေဒါမနႆ ေတြနဲ႕ တအားကို ပူေလာင္ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒီကဗ်ာေလးက အဲဒီ ခံစားခ်က္ ေလးကို ရင္ဖြင့္ ထားတာပါ။ တရံေရာ အခါကေပါ့ဗ်ာ...

ေလာကဓံ မႏွိပ္စက္လည္း
(သူ)ေလာဘမာန္ အဆိပ္တက္လို႕
ေဒါသဟန္ေတြ ဖိတ္ထြက္ခဲ့...။

အရႈံးေပးခဲ့တာ မဟုတ္ပါ
အမုန္းေ၀းေစဖို႕
ႏွလံုးေအးခဲ့တာ...။

သူငယ္ခ်င္းေရ...
မင္းမခံစားရလည္း
သင္းမာန္ပြားလို႕
(ငါ)နပင္းက်န္ခ်င္ခဲ့ေသး...။

ဒါေပမယ့္...
ရန္မပီသေစဖို႕
ခႏၱီစကို က်င့္သံုးခဲ့...။

ေအာ္...
ဆူေ၀ေစတဲ့ အရက္တန္ခိုးေၾကာင့္
လူေတြေပမယ့္ အရွက္တန္ဖိုး နည္းခဲ့တာပါကလား...။ ။

ေလးစားစြာျဖင့္
ျပည့္စံုေအာင္

13.11.2008, THU:, 07:43 pm
pyaesoneaung2007@gmail.com