>>> ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ေခါင္းထဲက မူးသလိုလို ျဖစ္လာၿပီး တအားအန္ခ်င္လာတယ္။ အျပင္ကိုသြားဖို႔ အင္အားကလည္း မရွိေတာ့သလိုပဲ။ ခုကၽြန္ေတာ္က ကိုကို ရဲ႕ ကုတင္ေပၚမွာ… (ကၽြန္ေတာ့ သခင္ေလ.. ကိုကိုဆိုတာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲလိုပဲေခၚတယ္။ ကိုကိုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို အရင္က ပူစီေလးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္း ဘာရယ္ေၾကာင့္လည္း မသိဘူး။ ပူရွကင္လို႔ ေျပာင္းေခၚေနတယ္ေလ။ ဒီနာမည္ေလးလည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ပူရွကင္ေရ.. တစ္.. တစ္.. တစ္ ဆိုရင္ ကိုကို ကၽြန္ေတာ့ကို ေခၚေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။) ကုတင္ေပၚမွာ မအန္ရဘူးဆိုတာကို ကၽြန္ေတာသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္တာနဲ႔ ေ၀ါ့ခနဲ ဆိုၿပီး အန္ခ်လိုက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ ကိုကို က .. အာ.. ပူရွကင္ေတာ့ လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ကုတင္ေပၚက သာသာယာယာ ေအာက္ကို ေပြ႔ခ်လိုက္တယ္။ ကိုကို႔ရဲ႕ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္ေလ.. ။ ကိုကိုကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္ ကုတင္ေပၚမွာ အန္ခ်ထားတာေလးကို စိန္ေျပနေျပ က်ံဳးေနေလရဲ႕။ ကိုကို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ အထဲမွာ အဲဒါေတြလည္းပါတယ္။ ကိုကိုက ကၽြန္ေတာ္သိသေလာက္ တစ္ဖက္သားအေပၚ တအားစာနာတတ္တာ။ ခုလည္းၾကည့္ေလ.. ကၽြန္ေတာ့ကို သနားကရုဏာ မ်က္လံုးေလးေတြနဲ႔ ၾကည့္ေနေလရဲ႕.. သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႕မွာမို႔လို႔ ကၽြန္ေတာ့ကုိ အသံထြက္စကားမေျပာေပမယ့္ ကုိကုိ စိတ္ထဲကေျပာေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ အတိုင္းသားၾကားေနရတယ္။ ေမတၱာတရားေတြစြက္ေနတဲ့ ကရုဏာစကားသံေလးေတြကိုေပါ့။

>>> ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ ကိုကိုတို႔က ဒီကို ေရာက္တာသိပ္မၾကာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သြားတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ပိုင္းမွ သိလိုက္ရတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ကိုကုိ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မခင္မိေသးဘူး။ ကိုက္ုိကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ သူစားမယ့္အထဲက ေကၽြးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စားရံုကလြဲၿပီး သိပ္ၿပီး ကိုိကို႔အေပၚ မခံစားတတ္ေသးဘူး.. မခ်စ္တတ္ေသးဘူးေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ေျပာရဦးမယ္.. ကိုကို မတိုင္ခင္ကၽြန္ေတာ့သခင္က ေကာင္မေလးဗ်။ ေျပာၾကတာေတာ့ တရုတ္မေလးတဲ့။ ခုေတာ့လည္း ကိုကို႔ကို အဲဒီကၽြန္ေတာ့အရင္သခင္ တရုတ္မေလးထက္ ပိုမိုလို႔ သဒၶါပို ခ်စ္ခင္သြားမိၿပီေလ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကိုကို႔အခန္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ အေနမ်ားေတာ့တယ္။ ကိုကိုက ကၽြန္ေတာ့ကို မၿငိဳျငင္ေပမယ့္ သူ႔အခန္းေဖာ္ေတြရွိေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ နည္းနည္းေလး စိမ္းစိမ္းကားကား ဆက္ဆံေနသလိုဖန္တီးေနတယ္ေလ..။ ဒါေပမယ့္ ကိုကို႔ကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္။ လူလစ္ရင္လစ္သလို ကၽြန္ေတာ့ကို ဆြဲေပြ႔တတ္တဲ့ အက်င့္၊ တစ္ခါတစ္ခါ ခိုးနမ္းတတ္တဲ့ အက်င့္ေလး ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လာေတာ့ ကိုကို႔ရဲ႕ အယုအယေလးေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္ ၾကည္ႏူးေနမိသလို၊ ကိုကို႔ကိုလည္း တိုးလို႔ ခ်စ္လာရေတာ့တာေပါ့။

>>> ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို ေျပာၾကတာရွိတယ္။ *ဒီကေၾကာင္ေတြက ေအာ္လည္းမေအာ္ဘူး။ ထမင္းလည္းမစားဘူးတဲ့။* ဟုတ္ပါတယ္ေလ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔က အရင္က ထမင္းစားတာမွ မဟုတ္တာ.. ။ ဒီမွာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေၾကာင္စာဆုိတာ သက္သက္ရွိတယ္ေလ..။ ေခြးေလးေတြ အတြက္လည္း ေခြးစာဆုိၿပီးရွိတယ္..။ ဒါေပမယ့္လည္း ေနာက္ပိုင္း ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားတတ္သြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီကေၾကာင္ေတြက ကိုကိုတို႔ဆီက ေၾကာင္ေတြလို မေအာ္ၾကဘူး။ အစာေတာင္းခ်င္ရင္ (ကိုကိုနဲ႔မေတြ႔ခင္တုန္းကေတာ့) အရင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့သခင္(တရုတ္မေလး) ကို မ်က္လံုးေလးတစ္ခ်က္ ေ၀့ၾကည့္လိုက္တယ္။ ဒါဆိုရင္ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ဆာေနတယ္ဆိုတာ သိၿပီးကၽြန္ေတာ့ကို အစာေကၽြးေတာ့တာပဲ။ သူ႔ဆီမွာတုန္းက အစာ၀၀ စားခဲ့ရေပမယ့္ ကိုကို႔ဆီကလို ေမတၱာမ်ိဳးေတြ ကၽြန္ေတာ္မခံစားခဲ့ရပါဘူးဗ်ာ။

>>> ေနာက္ၿပီး ကိုကို အစာေကၽြးတာနဲ႔ပတ္သတ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပရဦးမယ္။ ပထမတုန္းက ကိုကိုက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အရိုးေလးေတြေကၽြးတယ္။ ဒါေပမယ့္ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရုိးမစားႏိုင္မွန္း သိေတာ့ သူစားတဲ့ အသားနဲ႔ပဲ နယ္ေကၽြးေတာ့တယ္။ အဲလိုနယ္ေကၽြးတာေတာင္မွ ကုိကိုက တယုတယ အသားေလးေတြကို ပါးစပ္ေလးနဲ႔အရင္၀ါးတယ္၊ ၿပီးမွ ထမင္းနဲ႔နယ္ေကၽြးတာ။ ေကၽြးရင္လည္း သူမ်ားေတြလုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပံုေကၽြးတာမဟုတ္ဘူး။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သတင္းစာစကၠဴေလးကို ေအာက္ကခံၿပီးေကၽြးတာ။ (ကိုကိုတို႔ဆီမွာ ပန္းကန္က အလံုအေလာက္မရွိလို႔ ကၽြန္ေတာ့ကို ပန္းကန္နဲ႔မေကၽြးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုေကၽြးေကၽြး ကိုကို႔မွာ ေစတနာဓါတ္ေတြကေတာ့ အျပည့္ပဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။) အဲလုိေကၽြးတိုင္း ကိုကို ဆုေတာင္းတာေလးကို ကၽြန္ေတာ္အျမဲၾကားေနရတယ္။ *ဤသို႔ေကၽြးေမြးရေသာ ကုသိုလ္သည္ တပည့္ေတာ္အား နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ေၾကာင္း အေထာက္အပံ့ ျဖစ္ရပါေစသား* တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေသခ်ာနားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ၾကားပါမ်ားေတာ့လည္း နားယဥ္သြားတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ရွိေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ကိုကို ကၽြန္ေတာ့ကို ေတြေတြေလးစိုက္ၾကည့္ၿပီးေျပာတာ။ *ေအာ္.. ပူရွကင္ေလးရယ္ မီမီေလးလည္း သနားစရာေနာ္။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ လူ႔ဘ၀ကို ျပန္ရမလဲ ကိုကိုမသိေပမယ့္ အျမန္ဆံုးေရာက္ပါေစလို႔ ကိုကို ဆုေတာင္းေပးပါတယ္* တဲ့။ ဒါေလးည္း ကၽြန္ေတာ္နားယဥ္ေနပါၿပီ။

>>> ေနာက္တစ္ခ်က္ ကိုကို႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ေလးစားရတာ တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အရင္က ထင္ေနတာက ကုိကိုသည္ ငါ့ကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ထင္ထားတာ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က တအားလွတာကိုး။ အေမႊးေလးက အ၀ါနဲ႔ အျဖဴစပ္ၾကားေလး။ ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္က တျခားေၾကာင္ေတြနဲ႔ (ကိုကိုတို႔ေနတဲ့ အထပ္မွာ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ ေၾကာင္ကသံုးေကာင္ရွိတယ္ခင္ဗ်။ ေနာက္ႏွစ္ေကာင္လံုးက ကၽြန္ေတာ့လို မလွဘူး။ အေမႊး မည္းမည္းေတြခ်ည္းပဲ။) ယွဥ္ရင္ အေကာင္လည္းပိုၾကီးသလို ၀လည္းပို၀တယ္။ ေျပာရရင္ ပ်ိဳတိုင္းၾကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ေပါ့ဗ်ာ ဟဲ ဟဲ..။ အဲဒါေၾကာင့္ ကိုကို ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်စ္ဆံုးလို႔ ထင္ထားတာ။ ဒါေပမယ့္ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္လြဲသြားမွန္း ကၽြန္ေတာ္ေနာက္မွ သိလိုက္ရတယ္။ ကိုကိုက ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွ မဟုတ္ဘူး။ က်န္တဲ့ အမည္းႏွစ္ေကာင္ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္သလိုမ်ိဳး ခ်စ္တာပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ႏွစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ မလိမၼာဘူး။ ကိုကို႔ အေပၚလည္း ကၽြန္ေတာ့္ ေလာက္ ေလးစားမႈမရွိဘူး။ ေျပာရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိပ္ၾကည့္မရဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ္ကသာ ၾကည့္မရတာ။ ကိုကို ကေတာ့ အျပံဳးမပ်က္ ပန္းပန္လ်က္ပါပဲေလ။ (ခ်စ္လ်က္ပဲလို႔ ဆိုလိုတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုကိုနဲ႔ေတြ႔မွ စကားေတြတတ္လာတယ္။ ဟ ဟ)

>>> တစ္ခါတစ္ခါ ကိုကိုစာၾကည့္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုကို႔ေပါင္ေပၚ ကၽြန္ေတာ္တက္အိပ္တယ္။ ကိုကိုက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေခါင္းေလးကို ပြတ္လိုက္၊ ေမးေစ့ေလးကို ပြတ္လိုက္နဲ႔။ ေျပာရရင္ တကယ့္ feel ပဲဗ်ာ။
ဒီေန႔လည္း ကိုကိုထမင္းစားေနတုန္း အမဲေလးတစ္ေကာင္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုကိုကလည္း သူ႔အာရံုနဲ႔သူမို႔လို႔ ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ထမင္းေကၽြးဖို႔ ေမ့ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကိုကို အာရံုပ်က္မွာ စိုးလို႔ ေအာ္လည္းမေအာ္ဘူး။ ေခါင္းတို႔၊ ကိုယ္လံုးတို႔နဲ႔ ပြတ္တာမ်ိဳးလည္း မလုပ္ဘူး။ အဲဒါကို ဟိုငမည္းေကာင္က အလိုက္မသိ သြားေအာ္တယ္ေလ။ အားပါးပါး ကၽြန္ေတာ္ေလ အဲဒီငမည္းကို စိတ္ရွိလက္ရွိ ထုေခ်ပစ္လိုက္ခ်င္တာ။ ကိုကို႔ေရွ႕မွာမို႔လို႔။ ကိုကိုက အဲလို ရန္ျဖစ္တာေတြ မၾကိဳက္ဘူးေလ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကိုကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ဆင္ျခင္ေနရတယ္။ အဲ.. အဲလို ငမည္းေကာင္ ေအာ္သံလည္းၾကားေရာ.. အဲဒီေတာ့မွ ကိုကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ထမင္းေကၽြးဖို႔ သတိရသြားဟန္တူတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ ၾကက္သားေၾကာ္ေလးကို ပါးစပ္နဲ႔၀ါးၿပီး ဟိုငမည္းေကာင္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ေယာက္တစ္ပံုစီ နယ္ေကၽြးေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ဟိုေကာင္က တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ့္ အပံုကို လာႏႈိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ကိုကိုကလည္း ဒါကိုသိလို႔ ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ၀မွာစိုးလို႔ အဲဒီငမည္းေကာင္ စားၿပီးျပန္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထပ္နယ္ေကၽြးပါေသးတယ္။ ေအာ္.. ကိုကို႔ရဲ႕ေစတနာေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားၾကီးပါပဲဗ်ာ။ ဘာပဲေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုဆို ကိုကို႔ ကုတင္ေပၚမွာ တက္ေခြေနၿပီေလ။ ကိုကိုကေတာ့ တစ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ စာရိုက္ေနတုန္း။

ဒါေလးကို ဖြင့္ၾကည့္ပါ။ ခ်စ္စရာေလးေတြ ေတြ႔ရမယ္ေနာ္။

http://www.jacquielawson.com/viewcard.asp?code=1560479383964&source=jl999

ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

12.11.2008, TUE:, 02:00:25 am
pyaesoneaung2007@gmail.com