
သာယာဖြယ္ကင္း၊ ညြတ္ဘ၀တြင္း၀ယ္
သက္ဆင္းကာေရြ႕၊ ခံတြင္းေတြ႔ကာ
ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾက၊ အို လူလွတို႔…
အစမေကာင္း၊ ဘ၀င္ေစာင္းက
ေႏွာင္းမေသခ်ာ၊ ထိုစဥ္လာကို
ရင္မွာစဥ္ေပြ႔၊ ခံုမင္ေမြ႔လ်က္
ခ်စ္၍သာပင္၊ ကၽြႏ္ုပ္သင္မည္
နားဆင္ႏိုင္ၾက၊ ဘ၀င္ခေစ
အိုအေဆြတို႔…။
အဓိကႏွင့္၊ ဆန္႔က်င္လင့္သည့္
ပစ္သင့္ခါခ်၊ သာမညကို
မူလဦးစြာ၊ ခြဲျခားျဖာ၍
ေမတၱာစိတ္ထား၊ ရင္၀ယ္ပြားကာ
က်က္စားႏိုင္ေစ၊ အိုအေဆြ…။
ထိုေျခေနထက္၊ တစ္ဆင့္တက္ေသာ္
အထက္မဂ္သို႔၊ ပင့္ေဆာင္ပို႔သည့္
ငါတို႔ ထိုလူ၊ ေရြးခ်ယ္ယူျခင္း
အလ်ဥ္းကင္းသည့္၊ ရင္တြင္းဘာ၀နာ
၀ိပႆနာကို၊ ခ်ိန္ခါမလပ္
အားထုတ္တတ္ေအာင္၊ က်င့္အပ္ပါေလ
အိုအေဆြ…။
မွတ္ေလေနာက္က၊ သင္ျပရေသာ္
အစအန၊ ရွာမရသည့္
ဘ၀လူ႔ဘံု၊ ငါတို႔ဘံုကို
ရရံုသက္သက္၊ တို႔ေပ်ာ္လ်က္သာ
ေက်နပ္ကာေလ၊ တို႔မေနဘဲ
အရွည္တံ့ေစ၊ တို႔ေတြေျမမွာ
တို႔သာသနာကို၊ တို႔စြမ္းရာျဖင့္
ထပ္ကာဆင့္လ်က္၊ အား၀့ံေစအံ့
ေရရွည္ခံ့ေစ၊ အိုအေဆြ…။ ။
>>> အားလံုးပဲ မေမ့မေလ်ာ့ မေပါ့မဆ ျမဲျမံေသာ သတိတရားတို႔ျဖင့္ ကို္ယ္စီကိုယ္ငွ ျပည့္စံုႏိုင္ၾကပါေစ။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
14.01.2009, WED:, 08:25:53 PM
January 15, 2009 at 9:32 AM
ကဗ်ာေကာင္းေလးကို လာဖတ္တယ္..