သစ္ရြက္ကေလးေတြ

တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ပြတ္တိုက္သံေတာင္

ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား

ငါမၾကားတာပါလိမ့္....

ဒီေနရာေလးမွာ

အရာရာဟာ

မနက္ခင္းက အတိုင္းပါပဲလား...

ငါ့ကိုေလ

မင္းဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုး

တန္ဖိုးထားသလဲလို႔

သိခ်င္စမ္းပါဘိ...

ဒီေမာ္စကို၀န္းက်င္ရဲ႕

ညေနခ်မ္းမွာေပါ့...။



ျမစ္ကေလးကလည္း

စီးသလိုလို မစီးသလိုလို...

ေအးျမတဲ့လေရာင္ေအာက္မွာ

အရာအားလံုးဟာ

ေငြေရာင္လိုျပာက်ေန...

သီခ်င္းသံကလည္း

ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္...

အဲဒီတိတ္ဆိတ္တဲ့

ညေနခ်မ္းမွာေပါ့...။



မင္းကေလးငါ့ကို

ဘာရယ္ေၾကာင့္မ်ား

မယံုသကၤာမ်က္၀န္းေတြနဲ႔

ၾကည့္ေလသလဲကြယ္...

ေခါင္းေလးညိတ္လိုက္ေလသလား...

ေျပာသလိုလို

မေျပာသလိုလိုနဲ႔ ခက္တယ္ကြာ...

အားလံုးဟာ

ငါ့ႏွလံုးသားထဲမွာ...။



အလို...

အရုဏ္တက္ဖို႔

နီးလာပါေပါ့လား...

သို႔အတြက္ေၾကာင့္မို႔

ေက်းဇူးျပဳၿပီး

ၾကင္နာလိုက္စမ္းပါ...

အဲဒီေႏြရာသီကိုေတာ့

မင္းေလးမေမ့ေလနဲ႔ကြယ္...

ဒီေမာ္စကို ၀န္းက်င္ရဲ႕

ညေနခ်မ္းမွာေပါ့...။




ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

04/02/2009, WED:, 1:27:57 AM