လြမ္းေဆြး ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းပ
ကူညီသူ ကင္းမဲ့လို႔...။

ငါ့သႏၱာန္မွာ
ပူေဆြးတမ္းတမႈေတြက
ခ်ိန္ခါမလပ္...။

ငါ...
ဘယ္လို ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာ
ဘယ္လို ထာ၀ရ ေပ်ာ္ရႊင္မႈသက္သက္
အလိုရမၼက္ ရွိေနတာလဲ...။

သကၠရာဇ္ေတြ ကုန္လြန္
အားလံုးဟာ
ေကာင္းသထက္ ေကာင္းတဲ့ ႏွစ္ေတြေပါ့...။

ခ်စ္တယ္...
ဘယ္သူ႔ကို ခ်စ္ရမလဲ...။

ေသတပန္ သက္တဆံုး
ထာ၀ရ ခ်စ္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ
မျဖစ္ႏိုင္ေသာ စိတ္ကူးယဥ္မႈ
အလုပ္လက္မဲ့ ခုလို အခ်ိန္...။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သံုးသပ္မိ
အဇၥ်တၱသႏၱာန္မွာ
အတိတ္ဟာ အႏွစ္မဲ့လို႔...။

ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈ
၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈနဲ႔
အျခားအျခား အရာေတြဟာ
ငါ့ဘ၀မွာ
ေျခရာမွ်မထင္...။

ဘာကိုစြဲလမ္းလို႔
တမ္းတေနေတာ့မလဲ...။

အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့တဲ့
ေသဆံုးျခင္းမေရာက္ခင္
နာမႈဆိုတဲ့ ဗ်ာတိတရားက
ေစာေစာေရာက္လာမလား...
ေနာက္က်မွ လာေလမလား...။

ေအးျမၿငိမ္းခ်မ္း
ဂရုစိုက္မႈေတြ ျပည့္လွ်မ္းေနတဲ့ ဘ၀ကို
ဘယ္လုိမ်ိဳး ျမင္ေတြ႔ႏိုင္မလဲ...။

တကယ္ေတာ့ ငါ့ဘ၀ဟာ
ဘာမွမရွိ အႏွစ္မဲ့
ေပါ့ပ်က္ပ်က္ႏိုင္တဲ့
ဟာသေလးပါ...။



ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား

01/03/2009, SUN:, 20:08:10 PM