အားလံုးပဲ မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ…
ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္း အရာေလးကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားထားတာ ၾကာပါၿပီ… ဒါေပမယ့္ နည္းနည္း အလုပ္မ်ား ေနတာနဲ႔ ခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္… ဒီၤလိုဗ်…
ကၽြန္ေတာ္ ခုတေလာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဘုရားခန္း၀င္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္ ဒါေလးကို လုပ္ျဖစ္ ေနတယ္ေပါ့ဗ်ာ… အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာေလး ေျပာခ်င္လို႔… ျဖစ္သင့္ မျဖစ္သင့္၊ လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စဥ္းစား ဆံုုးျဖတ္ေစလိုပါတယ္… ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ကိစၥ…
ဟုတ္ၿပီ ဘုရားဆြမ္း ေတာ္ကပ္တာ ဘာျဖစ္သတုန္းလို႔ ေမးရင္ေတာ့…
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားခန္း၀င္ေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာ ေတြ႔တယ္… သစ္သီးဆြမ္း ေတြေပါ့ဗ်ာ… နာနတ္သီး၊ ပန္းသီး၊ ကၽြဲေဂါသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ စပ်စ္သီး… စံုေနတာပါပဲ… အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုသြား သတိထားမိ သလဲ ဆိုေတာ့ ဒီသစ္သီးေတြ ဘုရားကိုသာ ကပ္ထားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လွီးထားျခင္း၊ အခြံႏႊာထားျခင္း၊ တစ္ခုတစ္ေလမွ မရွိဘူး… ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ညဘက္။ ဒီအခ်ိန္အထိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္က လာမစြန္႔ေသးဘူး… ေမ့ေနလို႔မ်ား မစြန္႔တာလားလို႔ အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ေတြးတာေပါ့… ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ဘူးဗ်… သူက လျပည့္၊ လကြယ္မွ တစ္ခါ စြန္႔သတဲ့…
ဘာလို႔ အဲလို လ၀က္ေနမွ တစ္ခါ စြန္႔သလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ အဖြ႔ဲလိုက္ လစဥ္ လျပည့္ လကြယ္ေန႔တိုင္း ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ၾကတယ္ေလ… အဲဒါကို ေနာက္တစ္ဖြဲ႔ ဆြမ္းကပ္အလွည့္ မေရာက္မခ်င္း ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာကို မစြန္႔ဘူးတဲ့… (သစ္သီး ဆြမ္းကို ဆိုလိုတာပါ.. ဒီေနရာမွာ... ဆြမ္းနဲ႔ ဆြမ္းဟင္းကိုေတာ့ စြန္႔ၾက ပါတယ္)..။ စြန္႔တဲ့ အဖြဲ႔လည္း ရွိခ်င္ရင္ ရွိမွာပါ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုတာက ဒီလို မစြန္႔တာကို အျပစ္ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး… လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ ျဖစ္သင့္ မျဖစ္သင့္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ ေစခ်င္တာပါ…
ကၽြန္ေတာ္ သိထားတာေလး ေျပာပါရေစ၊ ဒီေနရာမွာ… ဒီလို သိေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပဖူးတာပါ…. နံပါတ္တစ္အခ်က္က သစ္သီးေတြကို မခြဲမစိတ္၊ ေနာက္ အခြံမႏႊာဘဲ ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ ကိစၥ…
စဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဆရာေတာ္ေတြကို အခ်ိဳပြဲ ကပ္ရင္ေတာင္မွ လိေမၼာ္သီး ဆိုလည္း လိေမၼာ္သီး အေလ်ာက္ အခြံႏႊာ အမႊာေလးေတြ တစ္ခုခ်င္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္၊ ပန္းသီး ဆိုရင္လည္း ပန္းသီး အေလ်ာက္ အခြံႏႊာ၊ ခြဲစိတ္ၿပီးမွ ကပ္ၾကၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ဘုရားက်မွ အခြံမႏႊာ မခြဲမစိတ္ဘဲ ကပ္ၾကတာပါလိမ့္... သူတို႔တစ္ေတြ လုပ္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရားသခင္က ကိုယ့္ဟာကို အခြံႏႊာ၊ ခြဲစိတ္ၿပီး ဘုဥ္းေပး ရမယ့္ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ...
ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဒီလို ေျပာျခင္းသည္ ဘုရားရွင္အား တေလးတစား၊ တရိုတေသ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသလိုမ်ိဳး ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ေစခ်င္တာပါ... ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔ ညီမညီ၊ ဘုရားေဟာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး...
ဒါမ်ိဳးကလည္း ဘုရားရွင္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္ သက္၀င္ ၾကည္ညိဳလာေလ.. ပိုၿပီးေတာ့ တေလးတစား ဆြမ္းေတာ္ကပ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေသာက္ေတာ္ ေရခ်မ္း ကပ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုၿပီး တေလးတစား ရွိလာေလပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ဆို အခု ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္ရင္ ကိတ္မုန္႔ဆို္ လွီးၿပီးမွ ကပ္တယ္၊ လွီးတာ ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြ စားႏိုင္ သလိုမ်ိဳး တစ္လုပ္စာ ပမာဏ ကိတ္မုန္႔ ေလးေတြကို လွီးတယ္၊ ၿပီးမွ ကပ္တယ္...၊ ေနာက္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္လို အရာမ်ိဳး ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ရင္လည္း ဇြန္းေလးတပ္ၿပီးမွ ကပ္တယ္၊ လက္သုတ္ ပု၀ါေလးလည္း ခ်ထား ေပးတယ္... ပန္းသီး ဆိုရင္လည္း အခြံႏႊာ၊ တစ္လုပ္စာ အရြယ္ လွီးၿပီးမွ ကပ္တယ္... က်န္တဲ့ အရာေတြလည္း ထိုနည္း တူပါပဲ... အဓိကကေတာ့ ဘုရားရွင္ကို သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသလိုမ်ိဳး တရိုတေသ တေလးတစား ကပ္တဲ့ သေဘာပါ...
ေနာက္ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အလ်င္စလို မလုပ္ဘူး.. အလုပ္ရွိေနလို႔ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ကပ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ဘုရား မရွိခိုးဘူး... ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားရွိခိုးဖို႔ ၾကာမယ့္ အခ်ိန္ကုိ နဂို ကတည္းက ခ်န္ထားတယ္.. ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ အလုပ္ရွိေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကမန္းကတန္း၊ ကတိုက္ကရိုက္ ဘုရားရွိခိုးေတာ့ ရတဲ့ ကုသိုလ္ကလည္း ကမန္းကတန္း ကတိုက္ကရိုက္နဲ႔ တန္တဲ့ ကုသိုလ္ပဲ ရမွာစိုးလို႔...
ဒါေလးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး မေန႔က ေလးတင္ ဘုန္းဘုန္းေဆကိႏၵ ရဲ႕ ဧည့္သည္ ဆိုတဲ့ တရာေလး နာလိုက္ရေသးတယ္... အဲဒီမွာ ဒီလိုေလး ဘုန္းဘုန္းက ေဟာထားတယ္..
“သံသရာ ခရီးသြား ဧည့္သည္ေတြ အေနနဲ႔ ဒါန ရိကၡာထုပ္၊ သီလ ရိကၡာထုပ္၊ ဘာ၀နာ ရိကၡာထုပ္ တို႔ကို တတ္စြမ္းသမွ် ထုပ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္တဲ့... အဲသလိုမ်ိဳး ထုပ္ပိုး ရာမွာလည္း ေသေသသပ္သပ္ လွလွပပ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပိုးရမယ္တဲ့၊ ကမန္းကတန္း ၾကြတ္ၾကြတ္အိပ္နဲ႔ ထုပ္သလိုမ်ိဳး ထုပ္ပိုး ရင္ေတာ့ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ဒါန၊ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ သီလ၊ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ဘာ၀နာေတြပဲ အက်ိဳးေပးမွာမို႔ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ကုသိုလ္ပဲ ရမယ္တဲ့” ေလ...။
ကၽြန္ေတာ္ေရးတာ ဘုန္းဘုန္း ေဟာခဲ့တဲ့ စကားအသံုး အႏႈန္းေတြနဲ႔ လြဲေကာင္း လြဲႏိုင္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ သေဘာ တရားကေတာ့ ဒီသေဘာ တရားပါပဲ…
ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုတာက ဆြမ္းေတာ္ စြန္႔တဲ့ အပိုင္းပါ.. ေန႔ခင္း ၁၂-နာရီ ေက်ာ္ရင္ ဘုရားရွင္ေကာ၊ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ ေတြပါ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလို႔ မရေတာ့မွန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ေတြ လူတိုင္းနီးပါး သိၾကပါတယ္… အဲဒါကို တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီေန႔ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ေနာက္ရက္ ကူးသြားတဲ့ အထိ မစြန္႔ၾကတာလဲ… ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး… တန္ဖိုးၾကီးၾကီး သစ္သီးေတြ လွဴဒါန္း ထားတာကို လူျမင္ ေကာင္းေအာင္ မစြန္႔တာလား… ဒါမွမဟုတ္ ေမ့တတ္တဲ့ ၀ါသနာေၾကာင့္လား… လူျမင္ေကာင္းေအာင္ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တယ္၊ ေနာက္ရက္ အထိ မစြန္႔ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ အက်ိဳးေမွ်ာတဲ့ ဒါန၊ ယုတ္ညံ့တဲ့ ဒါန (ဟီနာ ဒါန) ျဖစ္သြားပါၿပီ…။
ဒီ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ေတာ့ ၁၂-ေက်ာ္ရင္ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို အခ်ိန္မွီ စြန္႔သင့္ပါတယ္… ညေန ၅-နာရီ၊ ၆-နာရီ အထိ ေရာက္သြား တာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး… ေနာက္ ဒီေန႔ ကပ္ထားတာ ကိုလည္း ေနာက္ေန႔ ျပန္ကပ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး (ဥပမာ- သစ္သီးလို အရာမ်ိဳး မစြန္႔ဘဲ ထားျခင္း) ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို တကယ္ ယံုၾကည္ေလးစား ၾကည္ညိဳတယ္ ဆိုရင္ေပါ့ဗ်ာ…
ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္.. လွဴဒါန္းတဲ့ ပမဏနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔… ဥပမာ- ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းလွဴၿပီ၊ ဆြမ္းကပ္ၿပီ ဆိုပါစို႔… အဲသလုိ ကပ္ရင္လည္း ပန္းကန္ ေသးေသးေလးမွာ ေၾကာင္စာ ၾကြက္စာေလာက္ ထည့္ၿပီး မကပ္သင့္ပါဘူးတဲ့၊ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ေတာ့ ေၾကာင္စာ ၾကြက္စာေလာက္၊ ဆုေတာင္း လိုက္တာက်ေတာ့ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ၊ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာ… တရားရဲ႕လားတဲ့…. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ဒီစကားေတြက… ျဖဴးဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ေဟာသြားတာ… “ေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ သာသနာ” တရားေတာ္မွာ…
ကဲ.. စာရွဳသူ ဓမၼ မိတ္ေဆြတို႔ေရ… ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာလည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားသြားၿပီ…။ တစ္ခါ တစ္ေလ က်ေတာ့လည္း လူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ၀ိပႆနာ၊ ၀ိပႆနာ လုိ႔သာ ေအာ္ေန၊ ေျပာေနၾကေပမယ့္ ေအာက္ေျခမွာ က်ေတာ့ အခုလို လစ္လပ္သြားတာ မ်ိဳးေလးေတြ ရွိတတ္လို႔ပါ..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေရးသားလိုက္ရ ျခင္းပါ…။
ဒီအေၾကာင္း အရာေလး ေတြက လုပ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး… လုပ္သင့္တယ္ ထင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသား လိုက္ရတာပါ… လုပ္မယ္၊ မလုပ္ဘူး ဆိုတာ ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကုိယ္သာ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့…။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
3/6/2009, FRI:, 3:44:38 PM
ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္း အရာေလးကို ေရးဖို႔ စဥ္းစားထားတာ ၾကာပါၿပီ… ဒါေပမယ့္ နည္းနည္း အလုပ္မ်ား ေနတာနဲ႔ ခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္… ဒီၤလိုဗ်…
ကၽြန္ေတာ္ ခုတေလာ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဘုရားခန္း၀င္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္ ဒါေလးကို လုပ္ျဖစ္ ေနတယ္ေပါ့ဗ်ာ… အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာေလး ေျပာခ်င္လို႔… ျဖစ္သင့္ မျဖစ္သင့္၊ လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ စဥ္းစား ဆံုုးျဖတ္ေစလိုပါတယ္… ဘာလဲဆိုေတာ့ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ကိစၥ…
ဟုတ္ၿပီ ဘုရားဆြမ္း ေတာ္ကပ္တာ ဘာျဖစ္သတုန္းလို႔ ေမးရင္ေတာ့…
အဲဒီေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားခန္း၀င္ေတာ့ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာ ေတြ႔တယ္… သစ္သီးဆြမ္း ေတြေပါ့ဗ်ာ… နာနတ္သီး၊ ပန္းသီး၊ ကၽြဲေဂါသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီးနဲ႔ စပ်စ္သီး… စံုေနတာပါပဲ… အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုသြား သတိထားမိ သလဲ ဆိုေတာ့ ဒီသစ္သီးေတြ ဘုရားကိုသာ ကပ္ထားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ လွီးထားျခင္း၊ အခြံႏႊာထားျခင္း၊ တစ္ခုတစ္ေလမွ မရွိဘူး… ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္က ညဘက္။ ဒီအခ်ိန္အထိ ဘုရားဆြမ္းေတာ္က လာမစြန္႔ေသးဘူး… ေမ့ေနလို႔မ်ား မစြန္႔တာလားလို႔ အစေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အဲလို ေတြးတာေပါ့… ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ဘူးဗ်… သူက လျပည့္၊ လကြယ္မွ တစ္ခါ စြန္႔သတဲ့…
ဘာလို႔ အဲလို လ၀က္ေနမွ တစ္ခါ စြန္႔သလဲ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ အဖြ႔ဲလိုက္ လစဥ္ လျပည့္ လကြယ္ေန႔တိုင္း ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ၾကတယ္ေလ… အဲဒါကို ေနာက္တစ္ဖြဲ႔ ဆြမ္းကပ္အလွည့္ မေရာက္မခ်င္း ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာကို မစြန္႔ဘူးတဲ့… (သစ္သီး ဆြမ္းကို ဆိုလိုတာပါ.. ဒီေနရာမွာ... ဆြမ္းနဲ႔ ဆြမ္းဟင္းကိုေတာ့ စြန္႔ၾက ပါတယ္)..။ စြန္႔တဲ့ အဖြဲ႔လည္း ရွိခ်င္ရင္ ရွိမွာပါ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုတာက ဒီလို မစြန္႔တာကို အျပစ္ေျပာခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး… လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္ ျဖစ္သင့္ မျဖစ္သင့္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ ေစခ်င္တာပါ…
ကၽြန္ေတာ္ သိထားတာေလး ေျပာပါရေစ၊ ဒီေနရာမွာ… ဒီလို သိေအာင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာျပဖူးတာပါ…. နံပါတ္တစ္အခ်က္က သစ္သီးေတြကို မခြဲမစိတ္၊ ေနာက္ အခြံမႏႊာဘဲ ဘုရား ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ ကိစၥ…
စဥ္းစားၾကည့္ေလဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ၊ ဆရာေတာ္ေတြကို အခ်ိဳပြဲ ကပ္ရင္ေတာင္မွ လိေမၼာ္သီး ဆိုလည္း လိေမၼာ္သီး အေလ်ာက္ အခြံႏႊာ အမႊာေလးေတြ တစ္ခုခ်င္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တယ္၊ ပန္းသီး ဆိုရင္လည္း ပန္းသီး အေလ်ာက္ အခြံႏႊာ၊ ခြဲစိတ္ၿပီးမွ ကပ္ၾကၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ဘုရားက်မွ အခြံမႏႊာ မခြဲမစိတ္ဘဲ ကပ္ၾကတာပါလိမ့္... သူတို႔တစ္ေတြ လုပ္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘုရားသခင္က ကိုယ့္ဟာကို အခြံႏႊာ၊ ခြဲစိတ္ၿပီး ဘုဥ္းေပး ရမယ့္ကိန္း ဆိုက္ေနၿပီ...
ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္ဒီလို ေျပာျခင္းသည္ ဘုရားရွင္အား တေလးတစား၊ တရိုတေသ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသလိုမ်ိဳး ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ေစခ်င္တာပါ... ၀ိနည္းေတာ္နဲ႔ ညီမညီ၊ ဘုရားေဟာ ဟုတ္မဟုတ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူး...
ဒါမ်ိဳးကလည္း ဘုရားရွင္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ယံုၾကည္ သက္၀င္ ၾကည္ညိဳလာေလ.. ပိုၿပီးေတာ့ တေလးတစား ဆြမ္းေတာ္ကပ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေသာက္ေတာ္ ေရခ်မ္း ကပ္တဲ့ ေနရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ပိုၿပီး တေလးတစား ရွိလာေလပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ပါတယ္...
ကၽြန္ေတာ္ဆို အခု ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ကပ္ရင္ ကိတ္မုန္႔ဆို္ လွီးၿပီးမွ ကပ္တယ္၊ လွီးတာ ေတာင္မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြ စားႏိုင္ သလိုမ်ိဳး တစ္လုပ္စာ ပမာဏ ကိတ္မုန္႔ ေလးေတြကို လွီးတယ္၊ ၿပီးမွ ကပ္တယ္...၊ ေနာက္ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္လို အရာမ်ိဳး ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ရင္လည္း ဇြန္းေလးတပ္ၿပီးမွ ကပ္တယ္၊ လက္သုတ္ ပု၀ါေလးလည္း ခ်ထား ေပးတယ္... ပန္းသီး ဆိုရင္လည္း အခြံႏႊာ၊ တစ္လုပ္စာ အရြယ္ လွီးၿပီးမွ ကပ္တယ္... က်န္တဲ့ အရာေတြလည္း ထိုနည္း တူပါပဲ... အဓိကကေတာ့ ဘုရားရွင္ကို သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနသလိုမ်ိဳး တရိုတေသ တေလးတစား ကပ္တဲ့ သေဘာပါ...
ေနာက္ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း အလ်င္စလို မလုပ္ဘူး.. အလုပ္ရွိေနလို႔ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ကပ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳး ဘုရား မရွိခိုးဘူး... ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားရွိခိုးဖို႔ ၾကာမယ့္ အခ်ိန္ကုိ နဂို ကတည္းက ခ်န္ထားတယ္.. ဘာလို႔လဲ ဆုိေတာ့ အလုပ္ရွိေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ ကမန္းကတန္း၊ ကတိုက္ကရိုက္ ဘုရားရွိခိုးေတာ့ ရတဲ့ ကုသိုလ္ကလည္း ကမန္းကတန္း ကတိုက္ကရိုက္နဲ႔ တန္တဲ့ ကုသိုလ္ပဲ ရမွာစိုးလို႔...
ဒါေလးနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး မေန႔က ေလးတင္ ဘုန္းဘုန္းေဆကိႏၵ ရဲ႕ ဧည့္သည္ ဆိုတဲ့ တရာေလး နာလိုက္ရေသးတယ္... အဲဒီမွာ ဒီလိုေလး ဘုန္းဘုန္းက ေဟာထားတယ္..
“သံသရာ ခရီးသြား ဧည့္သည္ေတြ အေနနဲ႔ ဒါန ရိကၡာထုပ္၊ သီလ ရိကၡာထုပ္၊ ဘာ၀နာ ရိကၡာထုပ္ တို႔ကို တတ္စြမ္းသမွ် ထုပ္ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္တဲ့... အဲသလိုမ်ိဳး ထုပ္ပိုး ရာမွာလည္း ေသေသသပ္သပ္ လွလွပပ ခ်ပ္ခ်ပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပိုးရမယ္တဲ့၊ ကမန္းကတန္း ၾကြတ္ၾကြတ္အိပ္နဲ႔ ထုပ္သလိုမ်ိဳး ထုပ္ပိုး ရင္ေတာ့ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ဒါန၊ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ သီလ၊ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ဘာ၀နာေတြပဲ အက်ိဳးေပးမွာမို႔ ၾကြတ္ၾကြတ္အိတ္ ကုသိုလ္ပဲ ရမယ္တဲ့” ေလ...။
ကၽြန္ေတာ္ေရးတာ ဘုန္းဘုန္း ေဟာခဲ့တဲ့ စကားအသံုး အႏႈန္းေတြနဲ႔ လြဲေကာင္း လြဲႏိုင္ပါတယ္… ဒါေပမယ့္ သေဘာ တရားကေတာ့ ဒီသေဘာ တရားပါပဲ…
ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုတာက ဆြမ္းေတာ္ စြန္႔တဲ့ အပိုင္းပါ.. ေန႔ခင္း ၁၂-နာရီ ေက်ာ္ရင္ ဘုရားရွင္ေကာ၊ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ ေတြပါ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးလို႔ မရေတာ့မွန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ေတြ လူတိုင္းနီးပါး သိၾကပါတယ္… အဲဒါကို တစ္ခ်ိဳ႕က ဒီေန႔ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ထားတာကို ဘာေၾကာင့္မ်ား ေနာက္ရက္ ကူးသြားတဲ့ အထိ မစြန္႔ၾကတာလဲ… ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ဘူး… တန္ဖိုးၾကီးၾကီး သစ္သီးေတြ လွဴဒါန္း ထားတာကို လူျမင္ ေကာင္းေအာင္ မစြန္႔တာလား… ဒါမွမဟုတ္ ေမ့တတ္တဲ့ ၀ါသနာေၾကာင့္လား… လူျမင္ေကာင္းေအာင္ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္တယ္၊ ေနာက္ရက္ အထိ မစြန္႔ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ အက်ိဳးေမွ်ာတဲ့ ဒါန၊ ယုတ္ညံ့တဲ့ ဒါန (ဟီနာ ဒါန) ျဖစ္သြားပါၿပီ…။
ဒီ့အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ေတာ့ ၁၂-ေက်ာ္ရင္ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကို အခ်ိန္မွီ စြန္႔သင့္ပါတယ္… ညေန ၅-နာရီ၊ ၆-နာရီ အထိ ေရာက္သြား တာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး… ေနာက္ ဒီေန႔ ကပ္ထားတာ ကိုလည္း ေနာက္ေန႔ ျပန္ကပ္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးလည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး (ဥပမာ- သစ္သီးလို အရာမ်ိဳး မစြန္႔ဘဲ ထားျခင္း) ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို တကယ္ ယံုၾကည္ေလးစား ၾကည္ညိဳတယ္ ဆိုရင္ေပါ့ဗ်ာ…
ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္ပါေသးတယ္.. လွဴဒါန္းတဲ့ ပမဏနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔… ဥပမာ- ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းလွဴၿပီ၊ ဆြမ္းကပ္ၿပီ ဆိုပါစို႔… အဲသလုိ ကပ္ရင္လည္း ပန္းကန္ ေသးေသးေလးမွာ ေၾကာင္စာ ၾကြက္စာေလာက္ ထည့္ၿပီး မကပ္သင့္ပါဘူးတဲ့၊ ဆြမ္းေတာ္ ကပ္ေတာ့ ေၾကာင္စာ ၾကြက္စာေလာက္၊ ဆုေတာင္း လိုက္တာက်ေတာ့ လူခ်မ္းသာ၊ နတ္ခ်မ္းသာ၊ နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာ… တရားရဲ႕လားတဲ့…. ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ဒီစကားေတြက… ျဖဴးဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီး ေဟာသြားတာ… “ေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ သာသနာ” တရားေတာ္မွာ…
ကဲ.. စာရွဳသူ ဓမၼ မိတ္ေဆြတို႔ေရ… ကၽြန္ေတာ္ ေရးတာလည္း ေတာ္ေတာ္ မ်ားသြားၿပီ…။ တစ္ခါ တစ္ေလ က်ေတာ့လည္း လူေတြ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ၀ိပႆနာ၊ ၀ိပႆနာ လုိ႔သာ ေအာ္ေန၊ ေျပာေနၾကေပမယ့္ ေအာက္ေျခမွာ က်ေတာ့ အခုလို လစ္လပ္သြားတာ မ်ိဳးေလးေတြ ရွိတတ္လို႔ပါ..။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ေရးသားလိုက္ရ ျခင္းပါ…။
ဒီအေၾကာင္း အရာေလး ေတြက လုပ္ရမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး… လုပ္သင့္တယ္ ထင္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသား လိုက္ရတာပါ… လုပ္မယ္၊ မလုပ္ဘူး ဆိုတာ ကိုေတာ့ ကိုယ့္ဟာကုိယ္သာ ဆံုးျဖတ္ၾကပါေတာ့…။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
3/6/2009, FRI:, 3:44:38 PM
March 6, 2009 at 10:57 AM
မဂၤလာပါညီေလး...
အကိုလည္း ဒီသစ္သီးဆြမ္းကပ္တဲ့အေၾကာင္းကို ညီေလးသုခရိပ္နဲ႔ ေဆြးေႏြးျဖစ္ပါေသးတယ္... ညီေလး သုခရိပ္က အခုညီေလး ေရးခဲ့တာေလးေတြလိုပါပဲ ေျပာျပပါတယ္... ဒါနဲ႔အကိုက ေျပာျပတယ္..ငါတို႔ငယ္ငယ္က ရခိုင္မွာ ေရွာက္ခ်ိဳသီးေပၚခ်ိန္ဆိုရင္လို႔.. အေမက ဝယ္လာၿပီးေတာ့ အခြံႏြာၿပီးေတာ့ အေျမွာင္းကေလးေတာင္မဟုတ္ဘူး...အထဲက အသားေလးေတြကို ဓားပါးေလးနဲ႔ ႏႊာႏႊာၿပီးေတာ့ သၾကားေလးပါ ျဖဴးၿပီးေတာ့ ဇြန္းေလးတပ္ကပ္တာကို ျမင္ၿပီးေတာ့ ေဘးကၾကည့္ေနတဲ့ သားက အတုခိုးခဲ့တယ္... ဒီလိုအေမမ်ိဳးကို အခု ကိုယ္တိုင္သေဘာအားျဖင့္ ျမင္လာေတာ့ေက်းဇူးတင္တာ အမွန္ပါပဲ။ အခုညီေလး ေရးသြားတာလည္း ဒီသေဘာကို အလင္းေဆာင္ ေက်းဇူးျပဳလိုက္တာပါပဲ။ ဒီအခ်က္ကေလးေတြက အမွန္အေရးႀကီးပါတယ္...
ဝိပႆနာဘာဝနာကို အားထုတ္ခြင့္ရဖို႔ဆိုတာကလည္း အတိတ္က ဒီလို မွန္ကန္တဲ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာမ်ိဳးေစ့ေတြ ခ်ခဲ့ရပါတယ္..ညီေလး ေရးခဲ့တာမွာ ပါတဲ့
ဝိပႆနာ ဝိပႆနာလို႔ ဆိုၿပီးေတာ့ ေအာက္ေျခလြတ္တတ္တာကေတာ့ ဝမရွိဘဲ လုပ္တဲ့ ဝိေၾကာင့္သာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္လို႔ သံုးသပ္လိုပါတယ္။ ပညာတက္တာမွန္ရင္ သဒၶါလည္း ပညာနဲ႔ ဒါန္တြဲတက္လာတာပါပဲ။ ဒိ႒ိတို႔ ျဖစ္စဥ္ကို ၾကည့္ရင္ ထင္ရွားပါတယ္...သေဘာတရားေတြအေပၚမွာ ရွင္းလင္းစြာသိသြားတဲ့ ဉာဏ္ထင္ရွားျဖစ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့မွ ဒီေန႔ကေနစၿပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္မွ ဆြမ္းလိုဆြမ္း၊ ကြမ္းလိုကြမ္း စသည္ျဖင့္ အစစအရာရာ ျဖည့္က်င့္လွဴဒါန္းခြင့္ျပဳပါရေစ ဘုရားလို႔ ေလွ်ာက္တာကို အဆံုးသတ္ ေတြ႕ၾကရတာသည္။ ဒါသည္ ပညာေၾကာင့္ သဒၶါျဖစ္ၿပီးေတာ့ သဒၶါခိုင္မာမွန္ကန္သြားတဲ့သေဘာပါ။ သဒၶါေၾကာင့္လည္း ပညာျဖစ္တာရွိပါတယ္။ ဒီလို သေဘာအားျဖင့္ သဒၶါမွန္ရင္ ပညာျဖစ္ထြန္းဖို႔ ေက်းဇူးျပဳပါတယ္။ ပညာဉာဏ္ထင္ရွားျဖစ္ေပၚမႈမွန္ရင္လည္း သဒၶါမွန္ကန္ ခိုင္မာမႈကို ေက်းဇူးျပဳပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဝိပႆနာသည္ ပညာဉာဏ္ထင္ရွားျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့အလုပ္ဆိုေတာ့ ဒီအလုပ္လုပ္ၿပီးေတာ့ သဒၶါမမွန္တာသည္ ထိုသူ႔မွာ ဉာဏ္ထင္ရွားမျဖစ္ေသးလို႔သာပဲလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ထုတ္ျပန္ရင္လည္း ရပါတယ္။ အမွန္က သဒၶါနဲ႔ပညာညီမွ်စြာျဖင့္ ဝမ္းတူးရိုက္သြားရပါမယ္။ တစ္ဖက္ေစာင္းမျဖစ္ေအာင္ သူေတာ္ဆည္းကပ္ ျမတ္တရားနာမႈက အဓိကပါ ဆိုၿပီး အဆံုးသတ္ ေကာမန္႔ထားခဲ့ပါေရေစ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ညီေလး...
March 6, 2009 at 2:07 PM
မွတ္သားသြားပါတယ္ ညီေတာ္ေမာင္ေရ
ခ်မ္းေျမ႔ပါေစဗ်ား
March 7, 2009 at 8:27 PM
ုကို၀င္းျမင့္ ရဲ႕ကြန္မန္႕ေလးေရာ ဖိုးသားအေရးေလးကို ပါ ေက်းဖူးတင္စြာနဲ႕ဖတ္သြားပါျပီ။
လိုက္နာလ်က္ပါ။
March 9, 2009 at 1:12 AM
အရမ္းတန္ဖိုးရွိတာပဲေနာ္ .. ဖတ္ရႈ မွတ္သားသြားပါတယ္ .. ေဖာ္၀ပ္လုပ္ခ်င္လို႕ ကူးသြားပါတယ္ ..