မဂၤလာပါ ဘုန္းဘုန္း…
ေနေကာင္းရဲ႕လား ဘုန္းဘုန္း…။ ဖိုးသား ဘုန္းဘုန္းကို အားကိုးတၾကီးနဲ႔ တိုင္ပင္လိုက္ ပါတယ္…။ အခုလက္ရွိ ဖိုးသား ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဒုကၡနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး…
ဖိုးသား အခု ေက်ာင္းစာနဲ႔ တရား အလုပ္ၾကားမွာ ဗ်ာမ်ား ေနရတယ္ ဘုန္းဘုန္း… တရားအလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းစာအလုပ္ ယွဥ္လာရင္ ေက်ာင္းစာကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ တရားအလုပ္ကိုသာ လုပ္လိုတဲ့ ဆႏၵ ျဖစ္လာသလို၊ လုပ္လည္း လုပ္ေနမိတယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲလို လုပ္လာတာ ၾကာေတာ့ ဖိုးသား ေက်ာင္းစာနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္ေတာ့ဘူး… ေက်ာင္းစာဘက္မွာ အားနည္း လာတယ္ ဘုန္းဘုန္း…
ဖိုးသား ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဆရာေတာ္ သံုးပါးေလာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ဖူးပါတယ္…. ဒါေပမယ့္ ဖိုးသား လိုခ်င္တဲ့ အေျဖ မရသလိုပဲ… ဖိုးသားစိတ္က အဲဒီအေျဖေတြကို လက္မခံခ်င္ တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္… ဆရာေတာ္ေတြ ဆံုးမတာကေတာ့ ...
ယခုလက္ရွိမွာ ဖိုးသားသည္ ေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းစာကိုပဲ အဓိက ထားသင့္ေၾကာင္း၊ ဒီေနရာမွာ အသံုးမက်တဲ့ သူဟာ ဟိုေနရာ ေရာက္ရင္လည္း အသံုး မက်တတ္ေၾကာင္း၊ လုပ္စရာ ရွိတာကိုသာ လုပ္သင့္ေၾကာင္း၊ ခုခ်ိန္မွာ လုပ္သင့္တာ မလုပ္ရင္ ေနာင္ေရးခက္မယ့္ အေၾကာင္း… စသျဖင့္ေပါ့ ဘုန္းဘုန္းရာ… ဆံုးမၾကပါတယ္…
ဆိုးတာက ဆံုးမတုန္းေတာ့ ဟုတ္သလိုလို ရွိေပမယ့္ တကယ္တန္း ေက်ာင္းစာနဲ႔ တရားအလုပ္ ႏွစ္ခုယွဥ္လာေတာ့ တရားအလုပ္ကို ဦးစားေပးမိ သြားျပန္ေရာ… အဲဒီေတာ့ ဒုန္ရင္းက ဒုန္ရင္းပဲ… ဘာမွပိုထူးမလာဘူး ျဖစ္သြားတယ္… ဒီေနရာမွာ တရားအလုပ္ ဆိုတာက ဥပမာ… ဖိုးသား စဥ္းစားတာေပါ့ေနာ္… ေက်ာင္းစာ က်က္မယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ … ေအာ္ ငါ ဘာမဟုတ္တဲ့စာေတြ က်က္ေနတာထက္ စာရင္ တရားနာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တရားစာ ဖတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တရားစာ ေရးတာ တရား ေဆြးေႏြးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါေလးေတြကမွ ငါ့အတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ေက်ာင္းစာကုိ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ မ်ားတယ္ ဘုန္းဘုန္း… ေက်ာင္းစာ လုပ္တာက လက္ရွိေလာကီ အက်ိဳးအတြက္ တစိတ္တေဒသ အက်ိဳးျပဳေပမယ့္ ေလာကုတၱရာပိုင္း သံသရာ အတြက္က်ေတာ့ အက်ိဳး မျပဳေတာ့ဘူး.. အဲဒီလိုလည္း ဖိုးသား ေတြးမိတယ္…
ခုဖိုးသား ဒီရုရွား ေရာက္တာ ၆ လနီးပါးရွိၿပီဘုန္းဘုန္း… စေရာက္ခါစ တစ္လ ႏွစ္လအတြင္း ဖိုးသား စာလုပ္ခ်င္စိတ္ ရွိေသးတယ္…. ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး မလုပ္ခ်င္ေတာ့တာလည္း ဆုိေတာ့ ကို၀င္းျမင့္နဲ႔ စသိ၊ ကို၀င္းျမင့္ေျပာျပတဲ့ တရားေလးေတြ နားေထာင္၊ ေနာက္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးရဲ႕ တရားေတြ စနာ.. အဲဒီကစၿပီး ေက်ာင္းစာတင္မဟုတ္ဘူး က်န္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုပါ အပိုအလုပ္ေတြ၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြလို႔ ျမင္ၿပီး သိပ္မလုပ္ျဖစ္ ေတာ့ဘူး.. လုပ္ျဖစ္ရင္လည္း အားမပါေတာ့ဘူး ဘုန္းဘုန္း…
ဒီေနရာမွာ ဖိုးသား အေၾကာင္းလည္း နည္းနည္း ထည့္ေျပာဖို႔ လိုမယ္ ထင္တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဖိုးသား ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းစာပိုင္းမွာ မညံ့ခဲ့ပါဘူး ဘုန္းဘုန္း… အတန္းတိုင္းလိုလို အဆင့္ တစ္ကေန ငါးအတြင္း ၀င္ခဲ့တာ ခ်ည္းပါပဲ… တကၠသိုလ္ (တပ္မေတာ္ နည္းပညာ တကၠသိုလ္) ေရာက္ေတာ့လည္း ဒီအဆင့္္ေတြက ေလ်ာ့က်မသြားခဲ့သလို ေက်ာင္းစာပိုင္းလည္း ဖိုးသား ၾကိဳးစားမႈ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါဘူး…
အဲဒါေပမယ့္ စၿပီး ေလ်ာ့သြားတာ ရွိတယ္… ဖိုးသား တတိယ ႏွစ္မွာ… (ဖိုးသားတို႔က ငါးႏွစ္တက္ရတာ ဘုန္းဘုန္း) .. ဘယ္ကဘယ္လုိ ေက်ာင္းစာပိုင္း စေလ်ာ့လည္း ဆိုေတာ့ .. ဖိုးသား အရွင္ဆႏၵဓိက စာအုပ္ေတြနဲ႔ စတင္ထိေတြ႔ခြင့္ ရတဲ့အခ်ိန္က စခဲ့တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဆရာေတာ္ရဲ႕ အထုပၸတၱိ၊ ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ တရားစာေတြဖတ္ၿပီး ဖိုးသားလည္း အားက်စိတ္ေတြ၊ ရဟန္းျပဳခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚခဲ့တာေပါ့… ဒါေပမယ့္ ဖိုးသားမွာ အေမအိုၾကီး ရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ တပ္ကလည္း ၀င္ၿပီးရင္ ျပန္ထြက္ဖို႔ကလည္း ခက္ဆိုေတာ့ ဖိုးသားလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစာပိုင္း လုပ္မႈ၊ ၾကိဳးစားမႈ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားတာက လြဲလို႔ အဆင့္လည္း အမ်ားၾကီး က်သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ဖိုးသား ေက်ာင္းဆင္း ေတာ့လည္း အဆင့္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းဆင္းခဲ့ပါတယ္…
ေနာက္တစ္ခ်က္ ဖိုးသား စိတ္သဘာ၀…
ဖိုးသား အားငယ္တတ္တယ္၊ အားငယ္လြယ္တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဒီအားငယ္ စိတ္ဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ဖုိးသား သိလို႔ ၾကိဳးစားၿပီး ေဖ်ာက္ေပမယ့္ အရွင္း ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဘူး ဘုန္းဘုန္း… ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့တာ အဲဒီစိတ္က…
ဖိုးသားက စိတ္ထဲ ျဖစ္ေနတာကို အျပင္ထုတ္ေျပာတာ ရွားတယ္.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျမိဳသိပ္ၿပီးပဲ ေနခဲ့တာ မ်ားတယ္ ဘုန္းဘုန္း… ငယ္ငယ္ကဆို ဖိုးသား သူမ်ားနည္းတူ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္… သူမ်ားေတြက ၄ တန္း ၅ တန္းကတည္းက နာရီစပတ္ေနၿပီ.. ဖိုးသား မပတ္ရဘူး… နာရီပတ္ခ်င္စိတ္ရွိေပမယ့္ အေမနဲ႔ အေဖ့ကို သနားတာနဲ႔ ထုတ္မေျပာခဲ့ဘူး… ၇ တန္းေလာက္မွ စပတ္ရတယ္… ေနာက္ သူမ်ားေတြက ေက်ာင္းတက္လုိ႔ အက်ႌအျဖဴ လက္ရွည္၀တ္တာ ေတြ႔ေတာ့လည္း ဖိုးသား ၀တ္ခ်င္တယ္… ဒါေပမယ့္ ဒီ၀တ္ခ်င္စိတ္ ကိုလည္း ထုတ္မေျပာဘဲ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့တယ္… ခုထိ အဲဒါေတြက ေမ့လို႔ မရဘူး ဘုန္းဘုန္း… အဲဒါေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား သူမ်ားနဲ႔ယဥ္ၿပီး ငါသူမ်ားလို မဟုတ္ပါလား ဆိုၿပီး အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတယ္ ထင္တာပါပဲ …။ ကေလးငယ္ ဘ၀က စိတ္ဒဏ္ရာ ေတြလို႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္ ဘုန္းဘုန္း…။
ခုဒီမွာ ဖိုးသား ေနာက္ထပ္ ခံစားေန ရတာက မ်က္စိေ၀ဒနာ.. တအားၾကီး မဆိုးရြားေသး ေပမယ့္ ညဘက္ဆို သိပ္အားထည့္ၿပီး စာလုပ္လုိ႔မရဘူး… တရားစာဖတ္ရင္ စာဖတ္ႏိုင္စြမ္း နည္းသြားတယ္… စာဖတ္ရင္လည္း တရားစာ ဖတ္ႏိုင္စြမ္း နည္းသြားျပန္ေရာ… ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဆက္တိုက္ မ်က္လံုးက အလုပ္လုပ္လုိ႔ မရဘူးဘုန္းဘုန္း.. ခဏခဏ အနားေပးေနရတယ္… ဒီေနရာမွာလည္း ဖိုးသား ေတြးမိတာက ဒီမ်က္လံုးေလး ေကာင္းတုန္း လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ရင္း သာသနာကို အက်ိဳးျပဳသြားမယ္၊ အေရးမပါ အက်ိဳးမရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ ဒီမ်က္လံုးကုိ အသံုးမခ် ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ဒီလုိေလးလည္း ဖိုးသားအေတြးမွာ ျဖစ္ေပၚပါတယ္ ဘုန္းဘုန္း...။
ဒီမ်က္လံုး ေ၀ဒနာရယ္၊ ေနာက္ နာဂစ္တုန္းက ဖိုးသားတို႔အိမ္ ပါသြားတာရယ္၊ ေနာက္ ဖိုးသားအေမက အသက္ၾကီးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့ရမွာ စိုးရိမ္စိတ္ ေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား ဒီရုရွားမလာဖို႔ လူေတြ႔ စစ္ေဆးတုန္းက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသးတယ္… အေမနဲ႔ အနီးကပ္ေနၿပီး ျပဳစုလုပ္ေကၽြးမယ္ေပါ့… ဒါေပမယ့္လည္း လူေတြ႔စစ္ေဆးတဲ့ အရာရွိရဲ႕ တြန္းအားေပးတဲ့ အားေပးစကား ေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား ဒီရုရွားကို လာျဖစ္ခဲ့တာပါ…
ဘုန္းဘုန္း သိၿပီးသား လားေတာ့ မသိဘူး.. ဖိုးသားမွာက အေဖမရွိေတာ့ဘူးေလ.. ၂၀၀၁ ဆယ္လပိုင္း ၁၇ ရက္ေန႔က ဆံုးသြားတာ… ဖိုးသား ဘေလာ့မွာေတာင္ ေရးခဲ့မိေသးတယ္…။ *တတ္သမွ် ဆပ္ၾကရေအာင္* ဆိုၿပီး…
ဖိုးသားက အခု အသက္ ၂၄.. အေမနဲ႔ ဖိုးသားက အသက္ ၄၀ ကြာတယ္ဘုန္းဘုန္းရ.. အေမက အသက္ၾကီးမွ အိမ္ေထာင္က်တာေလ… အဲဒီေတာ့ ဖိုးသား တပ္က ထြက္ၿပီး တကယ္တန္း ရဟန္းျပဳမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အေမ့အတြက္ ထည့္စဥ္းစား ေနရေသးတယ္… ဖိုးသားမွာ ဖေအတူ မေအကြဲ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေမ့ကို စိတ္မခ်ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ဘုန္းဘုန္း…။
မေန႔က ညကလည္း ဖိုးသား ဆူနာမီ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဥတၱမသာရ (http://realenlightenment.org/bio/bur.htm) ရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ အထုပၸတၱိေတြ ဖတ္ၿပီး အဲဒီ ဘုန္းဘုန္း ေလာကီကို စြန္႔ခဲ့သလိုမ်ိဳး ဖိုးသားလည္း စြန္႔ၿပီး ရဟန္းဘ၀နဲ႔ တတ္စြမ္းသေလာက္ သာသနာ ျပဳခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲဒီလုိ ဖတ္ေလ ခုလက္ရွိ ဖိုးသား လုပ္ေနရတဲ့ ပညာသင္ၾကားမႈ၊ ရာထူး ဂုဏ္ျဒပ္၊ ေငြေၾကးပိုက္ဆံ ဒါေတြဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ ပါလားလို႔ ခံစားမိၿပီး လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ ေက်ာ္ၾကားခ်င္စိတ္ေတြ၊ ေလာကီမွာ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြကို စိတ္ကုန္ေလပဲ ဘုန္းဘုန္း… ေနာက္ၿပီး အေမ့ကိုလည္း ရဟန္းဘ၀နဲ႔ လုပ္ေကၽြးျပဳစုလို႔ရတာပဲ၊ စားစရာမရွိ ဆြမ္းခံေကၽြးမွာေပါ့ ဆိုၿပီး ဖိုးသား ၾကံရြယ္ မိျပန္တယ္ ဘုန္းဘုန္း..။
ဒါေပမယ့္ ခုလက္ရွိ ဖိုးသားတို႔က ၆ လနီးပါးပဲ ရွိေသးေတာ့ ပညာသင္ဖို႔က ၂ ႏွစ္ခြဲ နီးပါးေလာက္ က်န္ေသးတယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲဒီ အေၾကာင္းတရား ေတြကလည္း ဖိုးသားစိတ္ကို ဒြိဟျဖစ္ေစတယ္ ဘုန္းဘုန္းရာ… ဟိုဟာ လုပ္ရမလိုလို၊ ဒီဟာ လုပ္ရမလိုလို ျဖစ္ေနတယ္ ဘုန္းဘုန္း.. ဟိုဟာ ဒီဟာဆိုတာ ေလာကီ ပညာေရးပိုင္းနဲ႔ ေလာကုတၱရာ ပိုင္းပါ.. ဖိုးသား အက်င့္ကလည္း တစ္ခုလုပ္ၿပီဆို ေနာက္တစ္ခုကို စိတ္မ၀င္စား၊ လုပ္ခ်င္စိတ္ မရွိတာ ဆိုးတယ္ ဘုန္းဘုန္း… လုပ္လို႔လည္း မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္…၊ ဖိုးသား လိုေနေသးတာပဲ ထင္ပါတယ္…။
ေန႔စဥ္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေနရာမွာ တရားနဲ႔ လုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဖိုးသား သိထားေပမယ့္… ဖိုးသား စိတ္ကိုပဲ မႏိုင္တာလား၊ ေလာကီအလုပ္ေတြ လုပ္ရင္ ဖိုးသားစိတ္ကပဲ လုပ္ခ်င္စိတ္ ကုန္ေနတာလား၊ ဖိုးသား စိတ္ကိုပဲ ဖိုးသား လွည့္စားေနတာလား ေသခ်ာမသိဘူး ဘုန္းဘုန္း၊ တစ္ခုခု ျဖစ္ေနတာေတာ့ ဖိုးသား သိတယ္…
ဖိုးသား ဘာလုပ္သင့္သလဲ ဘုန္းဘုန္း… ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္ ဆိုတာ ဖိုးသားသိေပမယ့္ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေတြ နည္းနည္းသြားတယ္ ဘုန္းဘုန္းရာ… အဲဒါေၾကာင့္ ခုလို ဘုန္းဘုန္းကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပ တိုင္ပင္လိုက္ရျခင္းပါ…
ဒီစာေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ ထိခိုက္ခဲ့ရင္ ေတာင္းပန္ပါရေစ ဘုန္းဘုန္း…
ဖိုးသား ရိုေသစြာ ဦးခိုက္လိုက္ပါတယ္…။ ဘုန္းဘုန္းက်န္းမာပါေစ။
ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အၾကံဉာဏ္ ေကာင္းမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္လ်က္
ခ်စ္တပည့္
ဖိုးသား
3/16/2009 10:42:45 PM
**************************
ဒီစာဟာ စာဖတ္သူတို႔ အတြက္ အက်ိဳးရွိခ်င္လည္း ရွိမယ္၊ အက်ိဳး ရွိခ်င္မွလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္ဒြိဟ ျဖစ္ေနသူမ်ား၊ ေလာကီမွာ ေနၿပီး မေပ်ာ္ေမြ႔သူမ်ား အတြက္ပါ ရည္ရြယ္၍ ဤစာအား ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚသို႔ တင္လိုက္ရ ျခင္းပါ။ ဘုန္းဘုန္းေတြထံမွ အၾကံဉာဏ္ေကာင္းမ်ား ရခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပသြားပါ့မယ္…။
စာဖတ္သူတို႔ရဲ႕ အက်ိဳးကို အစဥ္ ေမွ်ာ္ကုိးလ်က္
ဖိုးသား
3/16/2009, MON:, 10:48:49 PM
ေနေကာင္းရဲ႕လား ဘုန္းဘုန္း…။ ဖိုးသား ဘုန္းဘုန္းကို အားကိုးတၾကီးနဲ႔ တိုင္ပင္လိုက္ ပါတယ္…။ အခုလက္ရွိ ဖိုးသား ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဒုကၡနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး…
ဖိုးသား အခု ေက်ာင္းစာနဲ႔ တရား အလုပ္ၾကားမွာ ဗ်ာမ်ား ေနရတယ္ ဘုန္းဘုန္း… တရားအလုပ္နဲ႔ ေက်ာင္းစာအလုပ္ ယွဥ္လာရင္ ေက်ာင္းစာကို လွည့္မၾကည့္ဘဲ တရားအလုပ္ကိုသာ လုပ္လိုတဲ့ ဆႏၵ ျဖစ္လာသလို၊ လုပ္လည္း လုပ္ေနမိတယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲလို လုပ္လာတာ ၾကာေတာ့ ဖိုးသား ေက်ာင္းစာနဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္ေတာ့ဘူး… ေက်ာင္းစာဘက္မွာ အားနည္း လာတယ္ ဘုန္းဘုန္း…
ဖိုးသား ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ဆရာေတာ္ သံုးပါးေလာက္နဲ႔ တိုင္ပင္ဖူးပါတယ္…. ဒါေပမယ့္ ဖိုးသား လိုခ်င္တဲ့ အေျဖ မရသလိုပဲ… ဖိုးသားစိတ္က အဲဒီအေျဖေတြကို လက္မခံခ်င္ တာလည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္… ဆရာေတာ္ေတြ ဆံုးမတာကေတာ့ ...
ယခုလက္ရွိမွာ ဖိုးသားသည္ ေက်ာင္းသားျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေက်ာင္းစာကိုပဲ အဓိက ထားသင့္ေၾကာင္း၊ ဒီေနရာမွာ အသံုးမက်တဲ့ သူဟာ ဟိုေနရာ ေရာက္ရင္လည္း အသံုး မက်တတ္ေၾကာင္း၊ လုပ္စရာ ရွိတာကိုသာ လုပ္သင့္ေၾကာင္း၊ ခုခ်ိန္မွာ လုပ္သင့္တာ မလုပ္ရင္ ေနာင္ေရးခက္မယ့္ အေၾကာင္း… စသျဖင့္ေပါ့ ဘုန္းဘုန္းရာ… ဆံုးမၾကပါတယ္…
ဆိုးတာက ဆံုးမတုန္းေတာ့ ဟုတ္သလိုလို ရွိေပမယ့္ တကယ္တန္း ေက်ာင္းစာနဲ႔ တရားအလုပ္ ႏွစ္ခုယွဥ္လာေတာ့ တရားအလုပ္ကို ဦးစားေပးမိ သြားျပန္ေရာ… အဲဒီေတာ့ ဒုန္ရင္းက ဒုန္ရင္းပဲ… ဘာမွပိုထူးမလာဘူး ျဖစ္သြားတယ္… ဒီေနရာမွာ တရားအလုပ္ ဆိုတာက ဥပမာ… ဖိုးသား စဥ္းစားတာေပါ့ေနာ္… ေက်ာင္းစာ က်က္မယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ … ေအာ္ ငါ ဘာမဟုတ္တဲ့စာေတြ က်က္ေနတာထက္ စာရင္ တရားနာတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တရားစာ ဖတ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တရားစာ ေရးတာ တရား ေဆြးေႏြးတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒါေလးေတြကမွ ငါ့အတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္လို႔ စိတ္ကူးၿပီး ေက်ာင္းစာကုိ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ မ်ားတယ္ ဘုန္းဘုန္း… ေက်ာင္းစာ လုပ္တာက လက္ရွိေလာကီ အက်ိဳးအတြက္ တစိတ္တေဒသ အက်ိဳးျပဳေပမယ့္ ေလာကုတၱရာပိုင္း သံသရာ အတြက္က်ေတာ့ အက်ိဳး မျပဳေတာ့ဘူး.. အဲဒီလိုလည္း ဖိုးသား ေတြးမိတယ္…
ခုဖိုးသား ဒီရုရွား ေရာက္တာ ၆ လနီးပါးရွိၿပီဘုန္းဘုန္း… စေရာက္ခါစ တစ္လ ႏွစ္လအတြင္း ဖိုးသား စာလုပ္ခ်င္စိတ္ ရွိေသးတယ္…. ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး မလုပ္ခ်င္ေတာ့တာလည္း ဆုိေတာ့ ကို၀င္းျမင့္နဲ႔ စသိ၊ ကို၀င္းျမင့္ေျပာျပတဲ့ တရားေလးေတြ နားေထာင္၊ ေနာက္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးရဲ႕ တရားေတြ စနာ.. အဲဒီကစၿပီး ေက်ာင္းစာတင္မဟုတ္ဘူး က်န္တဲ့ အလုပ္ေတြကိုပါ အပိုအလုပ္ေတြ၊ အက်ိဳးမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြလို႔ ျမင္ၿပီး သိပ္မလုပ္ျဖစ္ ေတာ့ဘူး.. လုပ္ျဖစ္ရင္လည္း အားမပါေတာ့ဘူး ဘုန္းဘုန္း…
ဒီေနရာမွာ ဖိုးသား အေၾကာင္းလည္း နည္းနည္း ထည့္ေျပာဖို႔ လိုမယ္ ထင္တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဖိုးသား ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းစာပိုင္းမွာ မညံ့ခဲ့ပါဘူး ဘုန္းဘုန္း… အတန္းတိုင္းလိုလို အဆင့္ တစ္ကေန ငါးအတြင္း ၀င္ခဲ့တာ ခ်ည္းပါပဲ… တကၠသိုလ္ (တပ္မေတာ္ နည္းပညာ တကၠသိုလ္) ေရာက္ေတာ့လည္း ဒီအဆင့္္ေတြက ေလ်ာ့က်မသြားခဲ့သလို ေက်ာင္းစာပိုင္းလည္း ဖိုးသား ၾကိဳးစားမႈ မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါဘူး…
အဲဒါေပမယ့္ စၿပီး ေလ်ာ့သြားတာ ရွိတယ္… ဖိုးသား တတိယ ႏွစ္မွာ… (ဖိုးသားတို႔က ငါးႏွစ္တက္ရတာ ဘုန္းဘုန္း) .. ဘယ္ကဘယ္လုိ ေက်ာင္းစာပိုင္း စေလ်ာ့လည္း ဆိုေတာ့ .. ဖိုးသား အရွင္ဆႏၵဓိက စာအုပ္ေတြနဲ႔ စတင္ထိေတြ႔ခြင့္ ရတဲ့အခ်ိန္က စခဲ့တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဆရာေတာ္ရဲ႕ အထုပၸတၱိ၊ ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ တရားစာေတြဖတ္ၿပီး ဖိုးသားလည္း အားက်စိတ္ေတြ၊ ရဟန္းျပဳခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား ေပၚခဲ့တာေပါ့… ဒါေပမယ့္ ဖိုးသားမွာ အေမအိုၾကီး ရွိေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ တပ္ကလည္း ၀င္ၿပီးရင္ ျပန္ထြက္ဖို႔ကလည္း ခက္ဆိုေတာ့ ဖိုးသားလုပ္ခ်င္တာေတြ မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းစာပိုင္း လုပ္မႈ၊ ၾကိဳးစားမႈ အနည္းငယ္ ေလ်ာ့သြားတာက လြဲလို႔ အဆင့္လည္း အမ်ားၾကီး က်သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး… ဖိုးသား ေက်ာင္းဆင္း ေတာ့လည္း အဆင့္ေလးနဲ႔ ေက်ာင္းဆင္းခဲ့ပါတယ္…
ေနာက္တစ္ခ်က္ ဖိုးသား စိတ္သဘာ၀…
ဖိုးသား အားငယ္တတ္တယ္၊ အားငယ္လြယ္တယ္ ဘုန္းဘုန္း… ဒီအားငယ္ စိတ္ဟာ မေကာင္းဘူးဆိုတာ ဖုိးသား သိလို႔ ၾကိဳးစားၿပီး ေဖ်ာက္ေပမယ့္ အရွင္း ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဘူး ဘုန္းဘုန္း… ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ျဖစ္ခဲ့တာ အဲဒီစိတ္က…
ဖိုးသားက စိတ္ထဲ ျဖစ္ေနတာကို အျပင္ထုတ္ေျပာတာ ရွားတယ္.. ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျမိဳသိပ္ၿပီးပဲ ေနခဲ့တာ မ်ားတယ္ ဘုန္းဘုန္း… ငယ္ငယ္ကဆို ဖိုးသား သူမ်ားနည္းတူ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္… သူမ်ားေတြက ၄ တန္း ၅ တန္းကတည္းက နာရီစပတ္ေနၿပီ.. ဖိုးသား မပတ္ရဘူး… နာရီပတ္ခ်င္စိတ္ရွိေပမယ့္ အေမနဲ႔ အေဖ့ကို သနားတာနဲ႔ ထုတ္မေျပာခဲ့ဘူး… ၇ တန္းေလာက္မွ စပတ္ရတယ္… ေနာက္ သူမ်ားေတြက ေက်ာင္းတက္လုိ႔ အက်ႌအျဖဴ လက္ရွည္၀တ္တာ ေတြ႔ေတာ့လည္း ဖိုးသား ၀တ္ခ်င္တယ္… ဒါေပမယ့္ ဒီ၀တ္ခ်င္စိတ္ ကိုလည္း ထုတ္မေျပာဘဲ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့တယ္… ခုထိ အဲဒါေတြက ေမ့လို႔ မရဘူး ဘုန္းဘုန္း… အဲဒါေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား သူမ်ားနဲ႔ယဥ္ၿပီး ငါသူမ်ားလို မဟုတ္ပါလား ဆိုၿပီး အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတယ္ ထင္တာပါပဲ …။ ကေလးငယ္ ဘ၀က စိတ္ဒဏ္ရာ ေတြလို႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္ ဘုန္းဘုန္း…။
ခုဒီမွာ ဖိုးသား ေနာက္ထပ္ ခံစားေန ရတာက မ်က္စိေ၀ဒနာ.. တအားၾကီး မဆိုးရြားေသး ေပမယ့္ ညဘက္ဆို သိပ္အားထည့္ၿပီး စာလုပ္လုိ႔မရဘူး… တရားစာဖတ္ရင္ စာဖတ္ႏိုင္စြမ္း နည္းသြားတယ္… စာဖတ္ရင္လည္း တရားစာ ဖတ္ႏိုင္စြမ္း နည္းသြားျပန္ေရာ… ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဆက္တိုက္ မ်က္လံုးက အလုပ္လုပ္လုိ႔ မရဘူးဘုန္းဘုန္း.. ခဏခဏ အနားေပးေနရတယ္… ဒီေနရာမွာလည္း ဖိုးသား ေတြးမိတာက ဒီမ်က္လံုးေလး ေကာင္းတုန္း လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ရင္း သာသနာကို အက်ိဳးျပဳသြားမယ္၊ အေရးမပါ အက်ိဳးမရွိတဲ့ ေနရာေတြမွာ ဒီမ်က္လံုးကုိ အသံုးမခ် ခ်င္ေတာ့ဘူး.. ဒီလုိေလးလည္း ဖိုးသားအေတြးမွာ ျဖစ္ေပၚပါတယ္ ဘုန္းဘုန္း...။
ဒီမ်က္လံုး ေ၀ဒနာရယ္၊ ေနာက္ နာဂစ္တုန္းက ဖိုးသားတို႔အိမ္ ပါသြားတာရယ္၊ ေနာက္ ဖိုးသားအေမက အသက္ၾကီးေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ပစ္ထားခဲ့ရမွာ စိုးရိမ္စိတ္ ေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား ဒီရုရွားမလာဖို႔ လူေတြ႔ စစ္ေဆးတုန္းက ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေသးတယ္… အေမနဲ႔ အနီးကပ္ေနၿပီး ျပဳစုလုပ္ေကၽြးမယ္ေပါ့… ဒါေပမယ့္လည္း လူေတြ႔စစ္ေဆးတဲ့ အရာရွိရဲ႕ တြန္းအားေပးတဲ့ အားေပးစကား ေတြေၾကာင့္ ဖိုးသား ဒီရုရွားကို လာျဖစ္ခဲ့တာပါ…
ဘုန္းဘုန္း သိၿပီးသား လားေတာ့ မသိဘူး.. ဖိုးသားမွာက အေဖမရွိေတာ့ဘူးေလ.. ၂၀၀၁ ဆယ္လပိုင္း ၁၇ ရက္ေန႔က ဆံုးသြားတာ… ဖိုးသား ဘေလာ့မွာေတာင္ ေရးခဲ့မိေသးတယ္…။ *တတ္သမွ် ဆပ္ၾကရေအာင္* ဆိုၿပီး…
ဖိုးသားက အခု အသက္ ၂၄.. အေမနဲ႔ ဖိုးသားက အသက္ ၄၀ ကြာတယ္ဘုန္းဘုန္းရ.. အေမက အသက္ၾကီးမွ အိမ္ေထာင္က်တာေလ… အဲဒီေတာ့ ဖိုးသား တပ္က ထြက္ၿပီး တကယ္တန္း ရဟန္းျပဳမယ္ ဆိုရင္ေတာင္ အေမ့အတြက္ ထည့္စဥ္းစား ေနရေသးတယ္… ဖိုးသားမွာ ဖေအတူ မေအကြဲ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေမ့ကို စိတ္မခ်ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ဘုန္းဘုန္း…။
မေန႔က ညကလည္း ဖိုးသား ဆူနာမီ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဥတၱမသာရ (http://realenlightenment.org/bio/bur.htm) ရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္ အထုပၸတၱိေတြ ဖတ္ၿပီး အဲဒီ ဘုန္းဘုန္း ေလာကီကို စြန္႔ခဲ့သလိုမ်ိဳး ဖိုးသားလည္း စြန္႔ၿပီး ရဟန္းဘ၀နဲ႔ တတ္စြမ္းသေလာက္ သာသနာ ျပဳခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲဒီလုိ ဖတ္ေလ ခုလက္ရွိ ဖိုးသား လုပ္ေနရတဲ့ ပညာသင္ၾကားမႈ၊ ရာထူး ဂုဏ္ျဒပ္၊ ေငြေၾကးပိုက္ဆံ ဒါေတြဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ ပါလားလို႔ ခံစားမိၿပီး လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြ၊ ေက်ာ္ၾကားခ်င္စိတ္ေတြ၊ ေလာကီမွာ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြကို စိတ္ကုန္ေလပဲ ဘုန္းဘုန္း… ေနာက္ၿပီး အေမ့ကိုလည္း ရဟန္းဘ၀နဲ႔ လုပ္ေကၽြးျပဳစုလို႔ရတာပဲ၊ စားစရာမရွိ ဆြမ္းခံေကၽြးမွာေပါ့ ဆိုၿပီး ဖိုးသား ၾကံရြယ္ မိျပန္တယ္ ဘုန္းဘုန္း..။
ဒါေပမယ့္ ခုလက္ရွိ ဖိုးသားတို႔က ၆ လနီးပါးပဲ ရွိေသးေတာ့ ပညာသင္ဖို႔က ၂ ႏွစ္ခြဲ နီးပါးေလာက္ က်န္ေသးတယ္ ဘုန္းဘုန္း… အဲဒီ အေၾကာင္းတရား ေတြကလည္း ဖိုးသားစိတ္ကို ဒြိဟျဖစ္ေစတယ္ ဘုန္းဘုန္းရာ… ဟိုဟာ လုပ္ရမလိုလို၊ ဒီဟာ လုပ္ရမလိုလို ျဖစ္ေနတယ္ ဘုန္းဘုန္း.. ဟိုဟာ ဒီဟာဆိုတာ ေလာကီ ပညာေရးပိုင္းနဲ႔ ေလာကုတၱရာ ပိုင္းပါ.. ဖိုးသား အက်င့္ကလည္း တစ္ခုလုပ္ၿပီဆို ေနာက္တစ္ခုကို စိတ္မ၀င္စား၊ လုပ္ခ်င္စိတ္ မရွိတာ ဆိုးတယ္ ဘုန္းဘုန္း… လုပ္လို႔လည္း မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္…၊ ဖိုးသား လိုေနေသးတာပဲ ထင္ပါတယ္…။
ေန႔စဥ္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ေနရာမွာ တရားနဲ႔ လုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတာကိုလည္း ဖိုးသား သိထားေပမယ့္… ဖိုးသား စိတ္ကိုပဲ မႏိုင္တာလား၊ ေလာကီအလုပ္ေတြ လုပ္ရင္ ဖိုးသားစိတ္ကပဲ လုပ္ခ်င္စိတ္ ကုန္ေနတာလား၊ ဖိုးသား စိတ္ကိုပဲ ဖိုးသား လွည့္စားေနတာလား ေသခ်ာမသိဘူး ဘုန္းဘုန္း၊ တစ္ခုခု ျဖစ္ေနတာေတာ့ ဖိုးသား သိတယ္…
ဖိုးသား ဘာလုပ္သင့္သလဲ ဘုန္းဘုန္း… ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ရမယ္ ဆိုတာ ဖိုးသားသိေပမယ့္ အားငယ္စိတ္ေတြ ၀င္လာတဲ့ အခ်ိန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေတြ နည္းနည္းသြားတယ္ ဘုန္းဘုန္းရာ… အဲဒါေၾကာင့္ ခုလို ဘုန္းဘုန္းကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပ တိုင္ပင္လိုက္ရျခင္းပါ…
ဒီစာေၾကာင့္ ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြ ထိခိုက္ခဲ့ရင္ ေတာင္းပန္ပါရေစ ဘုန္းဘုန္း…
ဖိုးသား ရိုေသစြာ ဦးခိုက္လိုက္ပါတယ္…။ ဘုန္းဘုန္းက်န္းမာပါေစ။
ဘုန္းဘုန္းရဲ႕ အၾကံဉာဏ္ ေကာင္းမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္လ်က္
ခ်စ္တပည့္
ဖိုးသား
3/16/2009 10:42:45 PM
**************************
ဒီစာဟာ စာဖတ္သူတို႔ အတြက္ အက်ိဳးရွိခ်င္လည္း ရွိမယ္၊ အက်ိဳး ရွိခ်င္မွလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္…။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္လို စိတ္ဒြိဟ ျဖစ္ေနသူမ်ား၊ ေလာကီမွာ ေနၿပီး မေပ်ာ္ေမြ႔သူမ်ား အတြက္ပါ ရည္ရြယ္၍ ဤစာအား ဘေလာ့ စာမ်က္ႏွာေပၚသို႔ တင္လိုက္ရ ျခင္းပါ။ ဘုန္းဘုန္းေတြထံမွ အၾကံဉာဏ္ေကာင္းမ်ား ရခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပသြားပါ့မယ္…။
စာဖတ္သူတို႔ရဲ႕ အက်ိဳးကို အစဥ္ ေမွ်ာ္ကုိးလ်က္
ဖိုးသား
3/16/2009, MON:, 10:48:49 PM
March 16, 2009 at 4:05 PM
မဂၤလာပါ ...ဖုိးသား..
ဖုိးသား သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဘုန္းဘုန္းက တစ္ျခားဘေလာဂ္ေတြမွာ မွတ္ခ်က္ သိပ္မေရးျဖစ္ဘူး။ ခုဟာက ဘုန္းဘုန္း ပုိ႕စ္ေလးေတြ ေရးတုိင္း မွတ္ခ်က္ လာလာေရးေပးတဲ့ ဖုိးသား ျဖစ္တဲ့အတြက္ လာေရးျဖစ္တာ။
ဘုန္းဘုန္းအေတြ႕ အၾကဳံေလးတစ္ခု ေျပာျပမယ္။ ဘုန္းဘုန္း ကုိရီးယားေတြကုိ တရားေဟာေနတာ ဖုိးသားလည္း သိမွာပါ။ တစ္ခါေတာ့ တရားပဲြအၿပီး ေမးခြန္းေတြ ေမးၾကေတာ့ ေမးတဲ့သူေတြ ထဲမွာ ခပ္ငယ္ငယ္ ဒကာမေလးတစ္ေယာက္က ဘာေမးလဲဆုိေတာ့ သူတရား အားထုတ္ရင္း တရားအလုက္ေတြမွာ အရမ္းသေဘာ က်သြားလုိ႔ တရားပဲ အားထုတ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိေၾကာင္း၊ အလုပ္ကလည္း တစ္ဘက္ရွိေနၾကာင္း၊ သူ႔စိတ္ကေတာ့ အလုပ္ထြက္ၿပီး တရားပဲ အားထုတ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း အဲဒါ ဘယ္လုိလုပ္သင့္ပါသလဲ ဆုိၿပီး ေမးလာပါတယ္။
ဘုန္းဘုန္း အႀ႕ံျပဳလုိက္တာကေတာ့ ``တရားအားထုတ္ခ်င္ စိတ္ရွိတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားအားထုတ္တဲ့အခါ တစ္ခါတမ္း ဒီဘ၀အရိယာျဖစ္ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားရင္ေတာ့ အားလုံးကုိ စြန္ၿပီး လုပ္ထားေကာင္းေပမယ့္ အဲလုိမဟုတ္ဘဲ အားထုတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ခံစားရတဲ့ သမာဓိနိမိတ္ေလးေတြ အေပၚမွာ သာယာၿပီး ဒါေတြေလာက္နဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေစခဲ့မယ္ဆုိရင္... ေနာက္တစ္ခ်က္က တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာလည္း အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖုိ႔ စားေသာက္ဖုိ႔အတါက္က လုိအပ္ျပန္ေသးတဲ့ အတြက္ ကုိယ့္မွာ အလုပ္မလုပ္ဘဲ စားေသာက္ႏုိင္ေအာင္ ျပည့္စုံတယ္ဆုိရင္ အလုပ္ထြက္ၿပီး တရားအားထုတ္ႏုိင္ေၾကာင္း အဲလုိမွ မဟုတ္ရင္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ရင္း တရားအားထုတ္တာ ပုိသင့္ေၾကာင္း အခ်ိန္ကန္႔သတ္ၿပီး လုပ္သင့္ေၾကာင္း၊ တရားဆုိတာ ေပၚရာေပၚရာ သတိကပ္ရႈမွတ္ရတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း သတိနဲ႔ ေနႏုိင္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျဖၾကားေပးလုိက္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ဖုိးသားလည္း စိတ္ေတြ ဒိြဟမျဖစ္ဘဲ လက္ရွိအခ်ိန္ကုိသာ လုပ္ရမယ့္အလုပ္ကုိ ၿပီးေအာင္ လုပ္ၿပီး ေနာင္မွသာ က်န္တဲ့ကိစၥေတြ စဥ္းစားတာ ေကာင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ဇယားေလးဆဲြၿပီး လုပ္ေပါ့။ ေက်ာင္းစာလုပ္ခ်ိန္နဲ႔။ တရားအားထုတ္ခ်ိန္ရယ္လုိ႕ေပါ့...
ေအာ္..ဖုိးသားေရး.. ႀကဳံတုန္း အႀကံျပဳလုိပါတယ္။ တစ္ျခား မဟုတ္ပါဘူး... ဘုန္းႀကီးေတြအေပၚ သုံးတဲ့ အသုံးအႏႈႏႈံးေလးေတြပါ။ ဒါေတြဟာ ပညတ္ေတြဆုိေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕က အဲလုိ မေတြးတတ္ၾကပါဘူး။ ဥပမာ ဘုန္းဘုန္းေတြထံ ေပးတဲ့ စာေတြမွာ ဆုိရင္... ဘုန္းဘုန္းရာ.. ဘုန္းဘုန္းရ... ဆုိတဲ့ အသုံးေလးေတြဟာ ရင္းႏွီးမႈအေနနဲ႔ သုံးလုိက္တဲ့ ပုံစံမ်ိဳး ဆုိေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆန္တဲ့ အသုံးေလးေတြလုိ ဖစ္ေနပါတယ္။ ဘုရား..ေလးေတြထဲ့ၿပီးသုံးရင္ပုိေကာင္းမလားေပါ့.. ၿပီးေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေကာသလႅ၊ ဘုန္းဘုန္းကုမာရ၊ ဘုန္းဘုန္း၀ိစိတၱ စတဲ့ အသုံးေလးေတြမွာလည္း ဦးေလးေတြထဲ့ၿပီး ဘုန္းဘုန္းဦးေကာသလႅ၊ ဘုန္းဘုန္းဦးကုမာရ စသည္ျဖင့္ သုံးေပးႏုိင္ရင္ ပုိၿပီးသင့္ေလွ်ာ္မလားလုိ႔ပါ... ထားပါေတာ့... မွတ္ခ်က္လည္း ရွည္သြားၿပီး... ဒါနဲ႔စကားမစပ္ ဖုိးသား မၾကာမၾကာ ဆုေတာင္းေပးသလုိ ဘုန္းဘုန္းက်န္းမာပါေစ ဆုိတဲ့ ဆုေတာင္းဟာ ခု ျဖစ္မွပဲ... ပုိၿ႔ီး အေရးႀကီးမွန္း သိလာေတာ့တယ္... ဘုန္းဘုန္းလည္း ဒီလာမယ့္ ၾကာသပေတးေန႔ကေန စေနေန႔အထိ ေဆး႐ုံတက္ရမယ္။ အရမ္းစုိးရိမ္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ခဲြစိပ္ရုံေလာက္ပါပဲ... ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေအာင္လည္း ေနေပါ့...
ေမတၱာျဖင့္ ...
ဘုန္းဘုန္း
March 16, 2009 at 4:38 PM
လွဴသင့္တဲ့ ေနရာေတြကုိ လိပ္စာ၊ ဖုန္းနံပါတ္နဲ႔တကြ ရွာေဖြေဖာ္ျပေပးတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ေက်းဇူးရွိတဲ့ ညီငယ္ ဖုိးသား
ျမတ္စြာဘုရားကုိ ဒီဘြဲ႕နဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ျပီး ယူစရာ ရွိတဲ့ ဘြဲ႕လြန္ကုိ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ ျပီးေအာင္ ယူလုိက္ေစခ်င္ပါတယ္။ အလသႆ အခ်ည္းႏွီး မျဖစ္ဘူး၊ ကုလုိလ္ေရးမွာ အေထာက္အပံ့ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္တယ္။
ဆရာေတာ္ေတြ ေျပာတာလဲ မွန္တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။
March 16, 2009 at 4:45 PM
ဖိုးသားစာကိုဖတ္ျပီးစိတ္ထဲမွာမေကာင္းဘူး
ဘ၀တူျခင္းမို ့(ေလာကီမွာမေပ်ာ္တာ)
သာသနာ့ေဘာင္ထဲ၀င္ရင္ေတာ့ဖိုးသားဘ၀ေအးခ်မ္း
သြားမယ္လို ့ထင္မိပါတယ္။ မိဘေက်းဇူးကိုရဟန္း၀တ္နဲ ့
ဆပ္တာကပိုျပီးျမင့္ျမတ္မယ္လို ့ထင္တယ္။ အရွင္ဆႏၵာဒိ
ကလို။ အရွင္ဥပဂုတၱရဟႏၱာလိုမ်ိဳးေပါ့။ ဖိုးသားရဲ ့ဘ၀
ကိုျမင့္ျမတ္ေစမွာကေတာ့ ရဟန္းဘ၀ပဲလို ့ယူဆပါတယ္။
အမလည္းငယ္ငယ္ကသာသနာ့ေဘာင္ထဲအရမ္း၀င္ခ်င္ခဲ့
တယ္
ေသခ်င္းတရားဆိုတာအခ်ိန္မေရြးေရာက္လာနိဳင္တာမို ့
မေသခင္တရားအားထုတ္ျပီးရသေလာက္အခ်ိန္မွာ
တရားရွာျပီးတဆင့္ထက္တဆင့္တက္နိဳင္ေအာင္
ၾကိဳးစားတာဘ၀အတြက့္တကယ့္တန္ဘိုးရွိလိမ့္မယ္လို ့
ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တခုက ရဟန္းဘ၀မွာတကယ္
တရားရွာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဆိုရင္ စားစရာေသာက္စရာ
ေနစရာထိုင္စရာအစရွိသျဖင့္ဘာမွေထြေထြထူးထူး
ပူပင္မေနပါဘူး။အရာရာအားလံုးဟာ တရားသေဘာ
ေတြခ်ည္းပဲလို ့မွတ္ယူပါတယ္။ ဖိုးသားကိုတခုေျပာ
ခ်င္တာကအဲလိုတရားထိုင္ခ်င္စိတ္ေတြပဲျဖစ္ေပၚလာ
တယ္ဆိုတာဟာဘ၀အဆက္ဆက္ကဖိုးသားလုပ္ခဲ့
တဲ့ပါရမီေတြဆိုက္ေရာက္လာလို ့အခုလိုမ်ိဳးစိတ္ေတြ
ျဖစ္လာတာ အဲဒီပါရမီအလင္းေရာင္ေလးကိုအေပ်ာက္
မခံလိုက္ပါနဲ ့။ဖိုးသားကိုရဟႏၱာျဖစ္သြားတဲ့စြန္းလြန္း
ဆရာေတာ္ဦးက၀ိအေၾကာင္းဖတ္ေစခ်င္တယ္။
ဖိုးသားဖတ္ရင္အက်ိဳးထူးမယ္လို ့ထင္တယ္။
ခင္မင္စြာျဖင့္,
March 16, 2009 at 6:54 PM
ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းကလဲ ခရီးေရာက္ဖုိ႔ ႏွစ္ႏွစ္ခြဲပဲ လုိေတာ့တာဆုိေတာ့ ေတာင့္ျပီး ၾကိဳးစားလုိက္ရင္ မၾကာပါဘူး။
အရွင္ဆႏၵာဓိက ၁၀တန္းမွာ တစ္ျပည္လံုး ဒုတိယ ရခဲ့တာက ဒကာဒကာမေတြအေပၚ သာသနာ ျပဳရာမွာ အမ်ားၾကီး တာသြားတယ္။ ဂုဏ္လုပ္ဖုိ႔ မဟုတ္ေပမယ့္ ပုထုဇဥ္ေတြရဲ႕ အသိအမွတ္ ျပဳမႈကုိ ရေတာ့ သူတုိ႔အက်ိဳး လုပ္တာ ေဟာေျပာတာမွာ ပုိအဆင္ေျပပါတယ္။
ရဟန္းဝတ္ရင္လဲ အေျချပဳ မူလတန္း၊ ပထမငယ္၊ ပထမလတ္၊ ပထမၾကီး၊ ျပီးရင္ အနည္းဆံုး ဓမၼာစရိယ ေအာင္ေအာင္ ေျဖမွ ျဖစ္မွာဆုိေတာ့ ေက်ာင္းစာေတြ စာေမးပြဲေတြက ၾကံဳေနရဦးမွာပဲ။ အရွင္ဆႏၵာဓိက ရဟန္းဝတ္ေတာ့ အခု ကုိဖုိးသားလုိ တရားအရမ္းတက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ .... ဒါေတြ မလုပ္ခ်င္ဘူး၊ တရားပဲ အားထုတ္ေနခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး တစ္ပါးက ဓမၼာစရိယ ေအာင္ေအာင္ေျဖဖုိ႔ တုိက္တြန္းတာနဲ႔ ျပီးေအာင္ ေျဖရတယ္တဲ့။
ဒီႏွစ္ႏွစ္ခြဲ သည္းခံလုိက္ရင္ ဒီထက္မက သာသနာ့အက်ိဳး ေဆာင္ႏုိင္မွာပါ။
တရားအရမ္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဒီလုိ ျဖစ္တတ္တာ သဘာဝပါ။ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ က်ေအာင္ စိတ္ကုိ ၫွိေပးေစခ်င္ပါတယ္။
အရဟတၱဖုိလ္ မဆုိက္ေသးခင္မွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အားထုတ္ရမလဲ မသိေသးေတာ့ ဒီၾကားထဲ ေလာကဓံ အခ်ိဳးအေကြ႔ေတြကလဲ ရဟန္းျဖစ္ျဖစ္ လူျဖစ္ျဖစ္ ဘဝမွာ ၾကံဳရႏုိင္ေတာ့ ပညာေရးကုိ ျဖည့္ခြင့္ရတုန္း ျပီးေအာင္ ျဖည့္လုိက္တာ မမွားပါဘူး။
သီဟ စစ္သူၾကီးတုိ႔၊ အဘယ မင္းသားတုိ႔ သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္ေတာ့ ဒီလုိလူ႔ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြေအာင္ ရဟန္းျပဳတယ္ဆုိျပီး တရားအခံ နည္းေသးတဲ့ သာမန္လူေတြပါ သာသနာကုိ ေလးစားရမွန္း ပုိသိသလုိေပါ့။
ဘုရားလက္ထက္ေတာ္ကေတာ့ ရက္ပုိင္းလပုိင္းအတြင္း အရဟတၱဖုိလ္ဆုိက္ေအာင္ တရားျပေပးႏုိင္တဲ့ ျမတ္စြာဘုရား ရွိေနေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဝတ္တာ ေကာင္းပါတယ္။
ခုဟာက ေလွ်ာက္ရမယ့္လမ္းက ျမန္ျမန္ျပီးမလား အခ်ိန္ယူ ေလွ်ာက္ရမလား ကံေသကံမ မေျပာႏုိင္ေသးေတာ့ ပညာေရး ျပီးေအာင္ လုပ္ေစခ်င္တယ္။
အခု အင္တာနက္ကေန သာသနာျပဳေနတာေတြကလဲ အမ်ားၾကီး အက်ိဳးရွိပါတယ္။ ဒါေတြက မဂ္ဖုိလ္နိဗၺာန္ကုိ ေသခ်ာေပါက္ အေထာက္အပံ့ ေပးမွာပါ။
ရဟန္းျပဳရင္လဲ အခု လုပ္ထားတဲ့ အြန္လုိင္း သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းမွာ အားစုိက္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေစတနာ ပထမေဇာေတြက ဒီဘဝမွာပဲ အက်ိဳးေပးပါလိမ့္မယ္။
ေလာကီ ပညာေရးကုိ စိတ္မပါ ညည္းေငြ႔ေနရင္ ကုိယ္ျပဳခဲ့ျပဳဆဲ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြအေပၚ ပီတိစိတ္ကုိ ပြားယူျပီး ညည္းေငြ႔တဲ့ စိတ္ကုိ ဖယ္ရွားႏုိင္ပါတယ္။
တရားရႈမွတ္ရင္း အာဒီနဝဥာဏ္၊ နိဗၺိဒါဥာဏ္မ်ား တက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာလဲ ဒီလုိ ေလာကီကုိ စိတ္ကုန္ခန္းစိတ္၊ ညည္းေငြ႔စိတ္မ်ား ျဖစ္တတ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ညည္းေငြ႔စိတ္ကုိ ပီတိပႆဒၶိမ်ားနဲ႔ ဖယ္ရွားေစခ်င္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒါနေကာင္းမႈက ရတဲ့ ပီတိဟာ ညည္းေငြ႕စိတ္ကုိ ပယ္ျပီး လုိအပ္တဲ့ ဝါယမ ခြန္အားမ်ား ေမြးေပးႏုိင္ပါတယ္။
March 17, 2009 at 8:40 AM
ဒုကၡပါပဲဖိုးသားေရ...ဆရာမ်ားလို ့သားေသမဲ့ကိန္းဆိုက္
ေနပါေရာလား။ ကို၀င္းျမင့္တို ့ကက်မ္းဂန္တတ္စာတတ္
ေပတတ္ၾကီးေတြဆိုေတာ့အၾကံေပးခ်က္ေတြကလည္းမ်ား
ပါေပ့။ ဒီေလာကၾကီးမွာကလည္းအေဆာင္အေယာင္ေတြ
ကသိပ္မ်ားေနေတာ့ ဘုန္းၾကီးျဖစ္တာေတာင္မွပဲ ဘဲြ ့ရ
ပညာတတ္ဘုန္းၾကီးမွလူရာသြင္းခ်င္ၾကတယ္ ျပီးေတာ့
ပစၥည္းဥစၥာကလည္းျပည့္စံုရဦးမယ္။ ေအာ္...လူေတြ
သာမာန္လူေတြေတြးတဲ့အေတြးကေနပိုျပီးမေတြးတတ္
ၾကေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ ့။ မိမိရဲ ့ခႏၡာကိုယ္ၾကီးကိုထာ၀ရ
ပိုင္ဆိုင္ထားၾကမယ္မ်ားမွတ္ေနၾကသလားေတာ့မေျပာ
တတ္ဘူး။ ဒီေန ့အသက္ရွိေနေပမဲ့ေနာက္ေန ့က်ရင္
ေလာကၾကီးမွာမရွိနိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာေမ့ေနၾကေလ
ေရာ့သလား။ ဒါေၾကာင့္လည္းျမတ္စြာဘုရားရွင္က
ရင္၀လွန္စူး ဦးေခါင္းမီးေလာင္ေနတာေတာင္မွပဲ
တရားက်င့္ၾကံရမယ္လို ့ေျပာခဲ့တာ လူသာမာန္ေတြ
မသိနိုင္ဘူးထင္ပါရဲ့။ ဘြဲ ့ေတြဒီဂရီေတြရခ်ိန္ထိေသ
ခ်င္းတရားကိုေစာင့္ခိုင္းထားလို ့ရရင္ေကာင္းတန္ပါ
ရဲ ့ေနာ္။ တရားမရပဲေသသြားရင္ ငရဲတရိစၦာန္ ပိတၱာ
အသူရကယ္ အပါယ္ေလးဘံုၾကီးကေစာင့္ဆိုင္းေနတာ
ဘြဲ ့ေတြဒီဂရီေတြရဖို ့လုပ္ေနတာနဲ ့အခ်ိန္ကုန္သြား
ခဲ့တာကိုး။ မၾကာေသးခင္ကပဲဖိုးသားေရးတဲ့စာေလး
တခုဖတ္လိုက္ရေသးတယ္ တေယာက္ထဲၾကြက္တက္
ျပီးဖိုးသားတေယာက္ဒုကၡေရာက္ေနတာ ဘယ္သူမ်ား
လာကယ္နိုင္လို ့လဲ ဖိုးသားတတ္ထားတဲ့ပညာလည္း
ဖိုးသားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ဖိုးသားခ်စ္တဲ့အေမလည္းဖိုး
သားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ၾသ၀ါဒဆရာၾကီးေတြလည္း
ဖိုးသားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကယ္ရမွာ။
Death doesn't wait you to be ready
ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကေလးကိုမေမ့ပါနဲ ့။
(အမမွာသိပ္ခ်စ္တဲ့ေမာင္ေလးတေယာက္ရွိခဲ့တယ္
အခုသူေလာကၾကီးမွာမရွိေတာ့ပါဘူး သူတတ္တဲ့
ပညာေတြနဲ ့အတူသူ ့ဇနီးနဲ ့သမီးေလးကိုထား
ခဲ့ျပီးထြက္သြားေလရဲ ့ေသခ်င္းတရားကသူ ့ကို
မညွာမတာရက္ရက္စက္စက္သူခ်စ္တဲ့သူေတြအားလံုး
နဲ ့ခြဲခြာလိုက္ပါတယ္)
ခ်မ္းေျမ့ပါေစဖိုးသားေရ...
(အမအေနနဲ ့ဖိုးသားကိုသိပ္ခင္လို ့အခုလိုေျပာတဲ့
အထဲမွာအမွားမ်ားပါခဲ့ရင္ခြင့္လႊတ္ဖို ့ေတာင္းပန္တယ္
ေနာ္။)
ခင္မင္စြာျဖင့္,
March 17, 2009 at 9:51 AM
အထက္က အစ္မ ဆုိတဲ့ အမ်ိဳးသားလား အမ်ိဳးသမီးလား မေသခ်ာသူဟာ ေခ်ာက္တြန္းခ်င္တဲ့ ေစတနာ အျပည့္ပါေနတာ ဖတ္ရင္း ျမင္ေနရတယ္။ ကုိဖုိးသားကုိ အျပိဳင္အဆုိင္ မလိုတမာစိတ္ ရွိသူမ်ားလား။ အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ လာေခ်ာက္တြန္းတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကုိ ၾကည့္မရဆံုး ဘာသာက လူတစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
“ဒီေန ့အသက္ရွိေနေပမဲ့ေနာက္ေန ့က်ရင္
ေလာကၾကီးမွာမရွိနိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာေမ့ေနၾကေလ
ေရာ့သလား”
နက္ျဖန္ ခင္ဗ်ား သတ္ေသေတာ့မွာ ေသခ်ာလား အစ္မဆုိတဲ့ ေနာင္ၾကီးရာ။
“ဒါေၾကာင့္လည္းျမတ္စြာဘုရားရွင္က
ရင္၀လွန္စူး ဦးေခါင္းမီးေလာင္ေနတာေတာင္မွပဲ
တရားက်င့္ၾကံရမယ္လို ့ေျပာခဲ့တာ လူသာမာန္ေတြ
မသိနိုင္ဘူးထင္ပါရဲ့”
ျမတ္စြာဘုရား ဘယ္မွာ ဒီစကား ေျပာခဲ့လုိ႔လဲ။ ခင္ဗ်ား ရင္ဘတ္ လွံနဲ႔ျပန္ထုိးျပီး ေခါင္း မီးနဲ႔ ျပန္ရႈိ႕ၾကည့္။ မီးေလာင္ေနတဲ့ ဦးေႏွာက္နဲ႔ တရားအားထုတ္လုိ႔ ရမရ သိခ်င္ရင္။ က်ဳပ္တုိ႔ ဗုဒၶဘာသာက ဦးေႏွာက္မရွိဘဲ တရားအားထုတ္လုိ႔ မရဘူး။
“ဖိုးသားတတ္ထားတဲ့ပညာလည္း
ဖိုးသားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ဖိုးသားခ်စ္တဲ့အေမလည္းဖိုး
သားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ၾသ၀ါဒဆရာၾကီးေတြလည္း
ဖိုးသားကိုမကယ္နိုင္ဘူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကယ္ရမွာ။
Death doesn't wait you to be ready
ဆိုတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကေလးကိုမေမ့ပါနဲ ့”
ဒီေလာက္ တရားေပါက္ေနတယ္ဆုိ ခင္ဗ်ားက်ေတာ့ ဘာလုိ႔ လူဝတ္ၾကီးနဲ႔ ေနတာလဲ ေနာင္ၾကီးရာ။ ခင္ဗ်ား အရင္ သကၤန္းဝတ္ျပပါလား။ (ဗုဒၶဘာသာ အမ်ိဳးသမီးေယာင္ေဆာင္ျပီး မိန္းမအမည္နဲ႔ ေပါက္ကရေတြ ေရးေနက် ဘာသာျခားငနဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္လုိ႔ သီလရွင္ ဝတ္ပါလား မသံုးတာ။ ဘာသာတူထဲကပဲ မနာလုိစိတ္ မ်ားတဲ့လူလဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္)
“ေသခ်င္းတရားကသူ ့ကို
မညွာမတာရက္ရက္စက္စက္သူခ်စ္တဲ့သူေတြအားလံုး
နဲ ့ခြဲခြာလိုက္ပါတယ္”
ခင္ဗ်ားစာအစမွာ တင္ထားသလုိ တရား အရမ္းေပါက္ေနတဲ့သူဆုိ ဒီလုိ ျမီးေကာင္ေပါက္ ရည္းစားစာထဲက ကေလးကလား စကားလံုးေတြ မသံုးမွာ အရမ္းေသခ်ာတယ္။
“ကို၀င္းျမင့္တို ့ကက်မ္းဂန္တတ္စာတတ္
ေပတတ္ၾကီးေတြဆိုေတာ့အၾကံေပးခ်က္ေတြကလည္းမ်ား
ပါေပ့”
ဒါကုိက သူေတာ္ေကာင္း စကားအသံုးအႏႈန္း မဟုတ္ဘဲ သူယုတ္မာေတြရဲ႕ ေငါ့သံုးေထ့သံုး ျဖစ္ေနတယ္ အစ္မ ဆိုတဲ့ အထီးရဲ႕။ ကုိဝင္းျမင့္ အၾကံေပးတာက က်ဳပ္ ဖတ္မိတာ တစ္ခုတည္းပါ။ ပညာေရးနဲ႔ တရားဓမၼႏွစ္ခု မွ်မွ်တတ လုပ္ဖုိ႔ပဲ။ အၾကံေပးခ်က္ မမ်ားပါဘူး။ ေက်ာင္းကေန ခု ထြက္သြားေအာင္ ခင္ဗ်ားလုိ ေခ်ာက္မတြန္းတာ တစ္ခုပဲ။
“တရားမရပဲေသသြားရင္ ငရဲတရိစၦာန္ ပိတၱာ
အသူရကယ္ အပါယ္ေလးဘံုၾကီးကေစာင့္ဆိုင္းေနတာ
ဘြဲ ့ေတြဒီဂရီေတြရဖို ့လုပ္ေနတာနဲ ့အခ်ိန္ကုန္သြား
ခဲ့တာကိုး”
အဲဒီေလးဘံုက ခင္ဗ်ားလုိ ေခ်ာက္ခ်တတ္တဲ့ သူယုတ္မာအတြက္ပဲ ေစာင့္ေနမွာပါ။ ဖုိးသားက တရားအားထုတ္တာေရာ၊ တျခား ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေရာ သူ႔ဟာသူ ခရီးေရာက္ျပီးပါျပီ။ တရားမရဘဲ ေသသြားလဲ ဒါန သီလရွိတဲ့လူဆုိ ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ေတာင္ ေကာင္းရာသုဂတိ လားတယ္ဆုိတာ က်ဳပ္တုိ႔ဘာသာမွာ ေဟာထားတယ္ဗ်။
“တေယာက္ထဲၾကြက္တက္
ျပီးဖိုးသားတေယာက္ဒုကၡေရာက္ေနတာ ဘယ္သူမ်ား
လာကယ္နိုင္လို ့လဲ ”
မကယ္ေတာ့ လာျဖစ္လဲ။ က်ဳပ္ ေနမေကာင္းလဲ ဒီလုိပဲ။ ဘယ္သူ႔မွ အျပစ္ေျပာစရာ မရွိဘူး။ ကုိယ္ေနေကာင္းရင္ သူမ်ားအက်ိဳး တတ္ႏုိင္တာ လုပ္ေပးမယ္၊ ေနမေကာင္းရင္ လွဲေနလုိက္မယ္။ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘုန္းၾကီးဝတ္တာနဲ႔ ၾကြက္တက္တာ တစ္ျခားစီပဲ။
ရဟန္းျပဳတာ မြန္ျမတ္ပါတယ္။ ျမတ္မွန္းသိလုိ႔လဲ သံဃာေတြကုိ ရွိခုိးဦးခ်ၾက၊ ဆြမ္းကပ္ၾက လုပ္ေနတာေပါ့။ ခုလဲ မျပဳနဲ႔ တားေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္အခါ မသင့္ေသးဘူးထင္လုိ႔၊ လက္ရွိ တုိ႔လုိ႔တန္းလန္း ျဖစ္ေနတဲ့ ပညာေရးကုိ ဆံုးေအာင္ ခရီးဆက္ဖုိ႔ ဝုိင္းအၾကံေပးၾကတာပါ။
အရွင္ဆႏၵာဓိကလဲ မိဘေတြက ၁၀ တန္းျပီးေအာင္ ေျဖေစခ်င္တဲ့ ဆႏၵကုိ လုိက္ေလ်ာျပီးမွ သာသနာ့ေဘာင္ ဝင္တာပဲ။ တကၠသုိလ္ ဆက္မတက္ေတာ့မွာ ေသခ်ာတာေတာင္ တစ္ျပည္လံုး ဒုတိယ ရေအာင္ ၾကိဳးစားလုိက္ေသးတယ္။ ဒီလုိ ၾကိဳးစားတဲ့ အခံ ပါလာလုိ႔လဲ အရွင္ဆႏၵာဓိက ကုိရင္ဝတ္ေတာ့ စာျပန္ပြဲမွာ ပထမ ရျပီး သာမေဏေက်ာ္ ျဖစ္၊ ဓမၼာစရိယလဲ ျမန္ျမန္ရတာေပါ့။
ရဟန္းျပဳခ်င္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးက နိကၡမပါရမီ အားေကာင္းလာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာ ျဖစ္တာ လူတုိင္း ျဖစ္တာမွ မဟုတ္ပဲ။ အားက်စရာ ေကာင္းပါတယ္။ လက္ရွိ ပညာေရးက တစ္ပုိင္းတစ္စ ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ။ ပညာသင္ယူဆည္းပူးတဲ့ ဥာဏ္က ကုိဝင္းျမင့္ ေျပာသလုိ တရားအားထုတ္ရင္လဲ အေထာက္အပံ့ျဖစ္မွာပါ။
March 17, 2009 at 11:28 AM
ဖိုးသားေရ..ကြန္မန္ ့ေတြဖတ္ျပီးစိတ္ရွုပ္သြားလားမသိ
ဘူး။ ေလာကၾကီးမွာလူအမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္အေထြေထြရွိတတ္ၾက
တယ္။ကိုယ္လိုရာဆြဲေတြးျပီး ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ႏွိဳင္းမရိုင္းဆို
သလို တဖက္သတ္ေစာ္ကားတတ္ၾကတာ TZN ဆိုသူ
ရဲ ့စာကိုဖတ္ျပီးမွပိုသိလာရပါတယ္။ အသိေလးတခုရသြား
လို ့ေက်းဇူးပါ။ ကမၻာၾကီးရဲ ့တဖက္ျခမ္းမွာေနျပီးဖိုးသား
ကိုမနာလိုျဖစ္ေနတာဟာ ဘာလနံ တေယာက္ရဲ ့အသံုး
မက်မူ ့တခုသာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ အမေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။
မိဘေမာင္ႏွမေတြနဲ ့ေ၀းျပီးကမၻာတဖက္ျခမ္းမွာေနေန
ရတာမို ့ကိုယ္ခ်င္းစာမိ ခင္မင္မိတာကကေၾကာင္း
ေနာက္ျပီးဖိုးသားကစကားေျပာရင္အရမ္းယဥ္ေက်း
တယ္ ရင္ထဲရွိတာကိုမလိမ္မညာပဲေျပာတတ္တဲ့
ရိုးသားမူ ့ရွိတာရယ္ အသက္ငယ္ငယ္နဲ ့တရား
အေၾကာင္းေတြလည္းအရမ္းသိျပီး သူတပါးကိုလည္း
ျပန္ျပီးမွ်ေ၀တတ္တဲ့ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္လည္းရွိတယ္
ဂါရ၀တရားလည္းရွိတယ္ မိမိကိုယ္ကိုႏွိမ္ခ်ျပီး
ရိုရိုေသေသဆက္ဆံတတ္တယ္ ဒါေၾကာင့္ဖိုးသား
ကိုခင္တယ္။ မွန္တာေျပာရင္သစၥာလို ့ဘုရားရွင္က
ေဟာၾကားထားခဲ့ပါတယ္။ အခုလိုအမွန္ေျပာရတဲ့
သစၥာစကားေၾကာင့္ ဘ၀အဆက္ဆက္ ဖိုးသားတို ့
လိုသူေတာ္ေကာင္းေတြနဲ ့ပဲေတြ ့ရပါလို၏။
ခင္မင္စြာျဖင့္,
March 17, 2009 at 11:56 AM
မဂၤလာပါ ကို TZN နဲ႔ အစ္မတို႔ေရ...
ဖိုးသား အေပၚေစတနာေတြနဲ႔ အခုလို အၾကံေပး လမ္းညႊန္ၾကတာ ေက်းဇူးတင္လို႔ မဆံုးပါဘူး... ဒါေပမယ့္ ဒီေစတနာေတြေၾကာင့္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျငင္းပြား ခိုက္ရန္မ်ားမွာကိုေတာ့ ဖိုးသား မလိုလားပါဘူး... ေစတနာ အမွားေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ အမုန္းမ်ားၾကမွာကိုလည္း ဖိုးသား ေၾကာက္မိပါတယ္...
ဖိုးသားနားလည္ပါတယ္ အစ္ကိုေကာ အစ္မေကာ ဖိုးသားအေပၚ ေစတနာနဲ႔ ေျပာျပ သြန္သင္ၾကတယ္ဆိုတာ... ဖိုးသားလည္း အခု စိတ္တည္ျငိမ္မႈ ျပန္ရသြားပါၿပီ... အခုလုိ ဖိုးသား အားငယ္ေနခ်ိန္၊ အကူအညီ လုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ အားေပးစကား ဆံုးမသြန္သင္ လမ္းညႊန္တဲ့ စကားေတြ ေျပာၾကားၾကလို႔ ထပ္ေလာင္း ေက်းဇူး တင္ပါရေစ...
အစ္မေကာ အစ္ကို TZN ေကာ စိတ္ႏွလံုး ခ်မ္းေျမ့ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ၊ တရားႏွလံုးသြင္းၿပီး ေကာင္းျမတ္ ေအးခ်မ္းတဲ့ ေန႔ရက္ေလးေတြကိုလည္း ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစ အစ္ကိုနဲ႔ အစ္မ...
ေလးစားခင္မင္ ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္
ဖိုးသား တစ္ျဖစ္
ျပည့္စံုေအာင္
March 18, 2009 at 4:33 PM
ေက်းဇူးပါဖိုးသားေရ...အျဖဴေရာင္ေမတၱာပိုင္ရွင္ဖိုးသား
လည္းကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးခ်မ္းေျမ့ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ ့ေလာက
ေကာင္းက်ိဳး၊သာသနာေတာ္အက်ိဳးဆထက္တပိုး
ေဆာင္ရြက္နိဳင္ပါေစလို ့အစဥ္အျမဲဆုေတာင္းေမတၱာပို ့သ
လိုက္ပါရေစ..... နွဳတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။
ခင္မင္စြာျဖင့္,