ဘဂ၀ါ ဂီတထဲတြင္ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးထားပါသည္။
“ကမၻာေပၚရွိ အံ့ၾသဖြယ္ရာမ်ား အနက္တြင္ အဘယ္အရာသည္ အံ့ဩဖြယ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါသနည္း။”
အေျဖမွာ “မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ေသဆံုး ေပ်ာက္ကြယ္ေနၾက သူေတြကို ေတြ႔ျမင္ပါလ်က္ သူ႔ကိုယ္သူမူ ေသရမည္ဟု မည္သူမွ် မယံုၾကည္သလို ေနၾကျခင္းသည္ အံ့ဩဖြယ္ အေကာင္းဆံုးပင္ ျဖစ္ပါသည္။”
မုခ် ေသၾကရမည္ဆိုေသာ ကံၾကမၼာ၏ အလားကို ေမ့ထားၾကၿပီးလွ်င္ လူတို႔သည္ ပစၥည္း ဥစၥာကိုလည္း လိုသည္ထက္ ပို၍ အဆမတန္ စုေဆာင္းေနၾကသည္။ ပိုင္ဆိုင္မႈ၌ တပ္မက္ေသာစိတ္၊ တြယ္တာေသာ စိတ္ ႀကီးမားလ်က္ ရွိၾကသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ အလြန္ အေရးပါ အရာေရာက္ေသာ သူ၏ အျဖစ္ကို လိုလား ေတာင့္တလ်က္ပင္ ရွိၾကပါသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးေသာ၊ အျမင္ႀကီးေသာ စိတ္ျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေသာစိတ္၊ အလိုဆႏၵ ႀကီးေသာ စိတ္တို႔ျဖင့္ သိမ္ငယ္ေသာစိတ္ ရွိသူတို႔သည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အျပဳအမူမ်ားကို ျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိၾကပါသည္။ ႀကီးျမတ္ေသာ စိတ္သေဘာထား ရွိသူတို႔၏ အရႈအျမင္မ်ိဳးကို ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ကင္းမဲ့လ်က္ ရွိတတ္ပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို မ်က္ေမွာက္ ရႈျမင္ ဆင္ျခင္ေသာ အျမင္မ်ိဳး ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ကင္းမဲ့တတ္ ၾကပါသည္။
ဤသေဘာ တရားကို ဒြန္ယြန္က အစြမ္းထက္ေသာ အဆံုးအမအျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ေလသည္။ ေသျခင္းတရားကို အၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ သေဘာထား၍ သူက သင္ၾကား ပို႔ခ်သည္။ မလြဲမေသြ ေရာက္လာမည့္ ေသျခင္းတရားကို ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ပူေဆြးျခင္း၊ ေၾကာင့္ၾကျခင္း ကင္းေသာ၊ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လက္ခံႏိုင္ေသာ သတိရွိေရးကို သူက သင္ၾကားေပး ေလသည္။ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္းကို သံုးသပ္ျခင္းျဖင့္ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း၌ ျပဳအပ္ေသာ ကံကိစၥတိုင္း၌ အစြမ္းသတၱိ အင္အားႏွင့္ ေျပျပစ္မႈ၊ ျပည့္စံုမႈကို ရရွိႏိုင္ပါသည္။
လူတိုင္းမွာ မိမိတုိ႔ ျပဳလုပ္သမွ် ကိစၥတိုင္း၌ အက်င့္ပါေနေသာ သေဘာ ကိုယ္စီ ရွိတတ္ၾကပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဤ ပံုစံက်ေနေသာ အက်င့္သည္ အဖ်က္ သေဘာကိုလည္း ေဆာင္ပါသည္။ ဥပမာ ေဒါသျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာ၊ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာမ်ား ျဖစ္၏။ ထိုနည္းအတိုင္း ပင္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ေသျခင္းတရား အေပၚ၌ သတိျမဲေအာင္ (မရဏာ ႏုႆတိ ျမဲေအာင္) စိတ္ကို ေလ့က်င့္လွ်င္လည္း ရပါသည္။ ျပဳသမွ် အျပဳအမူ အားလံုးတြင္ ေသျခင္းတရားကို သက္ေသထား၍ ျပဳသင့္ပါသည္။ အကယ္၍ ေသျခင္းတရား ကိုသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္အရာမွာ ထားပါက ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အသက္ရွင္ေနသမွ် ခဏတိုင္း၌ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရသည့္တိုင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ျပည့္၀ေသာ စိတ္ႏွင့္ အင္အားေကာင္းေသာ စိတ္ကို ရရွိေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေသျခင္းတရားကို လက္ဖ်ားထိပ္မွာ ထားႏိုင္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပို၍ ပို၍ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေလာဘ ဆႏၵမ်ား အေပၚ၀ယ္ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈ၊ ေက်နပ္ ေရာင့္ရဲမႈ မ်ိဳးလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္။ ပါ၀င္ ပတ္သက္လိုမႈ ေတြလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွာ အလိုဆႏၵတို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈ နည္းပါး ဆုတ္ယုတ္သြားသည္ႏွင့္ အမွ် ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ အရာ၀တၳဳမ်ား အေပၚ၌ တပ္မက္ တြယ္တာမႈမ်ားလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ထဲတြင္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားႏွင့္ ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲလိုမႈ၊ ရက္ေရာမႈလည္း ပြင့္လင္း ေပၚထြက္လာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို သတိႏွင့္ ဆင္ျခင္ေနမႈသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အား ရွင္းလင္းေသာ ဉာဏ္အျမင္ကို ေပးႏိုင္ပါသည္။ ထိုေနရာကို ေရာက္ေသာအခါ ငါဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ ေသသူဟာ ဘယ္သူလဲ ဆိုသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိသာေစပါ ေတာ့သည္။
ဤအဆင့္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အနိစၥ ၀ိဇၨာဉာဏ္သည္ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔၏ ေခတၱ ခဏမွ်သာ တည္ေနသည့္ သေဘာကို လည္းေကာင္း၊ အရာခပ္သိမ္းသည္ အစဥ္သျဖင့္ ခဏတိုင္း၌ ေျပာင္းလဲ ေရြ႕လ်ားေနသည္ကို လည္းေကာင္း သိနားလည္ေစ ပါေတာ့သည္။ ခဏတိုင္း၌ နာမ္ရုပ္ ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ စၾကာ၀ဠာ တစ္ခုလံုးသည္ ျဖစ္လာလိုက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေသသြားလိုက္ ေမြးဖြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ၿငိမ္သက္ တည္ၾကည္ေသာ စိတ္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အားထုတ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အလြန္ ႀကီးက်ယ္ေသာ အေျပာင္းအလဲ မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေသာ အခါ၀ယ္ မတုန္မလႈပ္ေသာ စိတ္ကို ရေအာင္ အားထုတ္ ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။
>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
10/2/2009, FRI:, 11:12:55 PM
“ကမၻာေပၚရွိ အံ့ၾသဖြယ္ရာမ်ား အနက္တြင္ အဘယ္အရာသည္ အံ့ဩဖြယ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါသနည္း။”
အေျဖမွာ “မိမိ၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေန႔စဥ္ႏွင့္ အမွ် ေသဆံုး ေပ်ာက္ကြယ္ေနၾက သူေတြကို ေတြ႔ျမင္ပါလ်က္ သူ႔ကိုယ္သူမူ ေသရမည္ဟု မည္သူမွ် မယံုၾကည္သလို ေနၾကျခင္းသည္ အံ့ဩဖြယ္ အေကာင္းဆံုးပင္ ျဖစ္ပါသည္။”
မုခ် ေသၾကရမည္ဆိုေသာ ကံၾကမၼာ၏ အလားကို ေမ့ထားၾကၿပီးလွ်င္ လူတို႔သည္ ပစၥည္း ဥစၥာကိုလည္း လိုသည္ထက္ ပို၍ အဆမတန္ စုေဆာင္းေနၾကသည္။ ပိုင္ဆိုင္မႈ၌ တပ္မက္ေသာစိတ္၊ တြယ္တာေသာ စိတ္ ႀကီးမားလ်က္ ရွိၾကသည္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ အလြန္ အေရးပါ အရာေရာက္ေသာ သူ၏ အျဖစ္ကို လိုလား ေတာင့္တလ်က္ပင္ ရွိၾကပါသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ႀကီးေသာ၊ အျမင္ႀကီးေသာ စိတ္ျဖင့္ ရည္မွန္းခ်က္ ႀကီးေသာစိတ္၊ အလိုဆႏၵ ႀကီးေသာ စိတ္တို႔ျဖင့္ သိမ္ငယ္ေသာစိတ္ ရွိသူတို႔သည္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အျပဳအမူမ်ားကို ျပဳလုပ္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိၾကပါသည္။ ႀကီးျမတ္ေသာ စိတ္သေဘာထား ရွိသူတို႔၏ အရႈအျမင္မ်ိဳးကို ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ကင္းမဲ့လ်က္ ရွိတတ္ပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို မ်က္ေမွာက္ ရႈျမင္ ဆင္ျခင္ေသာ အျမင္မ်ိဳး ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ကင္းမဲ့တတ္ ၾကပါသည္။
ဤသေဘာ တရားကို ဒြန္ယြန္က အစြမ္းထက္ေသာ အဆံုးအမအျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ေလသည္။ ေသျခင္းတရားကို အၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ သေဘာထား၍ သူက သင္ၾကား ပို႔ခ်သည္။ မလြဲမေသြ ေရာက္လာမည့္ ေသျခင္းတရားကို ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ပူေဆြးျခင္း၊ ေၾကာင့္ၾကျခင္း ကင္းေသာ၊ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ လက္ခံႏိုင္ေသာ သတိရွိေရးကို သူက သင္ၾကားေပး ေလသည္။ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္းကို သံုးသပ္ျခင္းျဖင့္ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း၌ ျပဳအပ္ေသာ ကံကိစၥတိုင္း၌ အစြမ္းသတၱိ အင္အားႏွင့္ ေျပျပစ္မႈ၊ ျပည့္စံုမႈကို ရရွိႏိုင္ပါသည္။
လူတိုင္းမွာ မိမိတုိ႔ ျပဳလုပ္သမွ် ကိစၥတိုင္း၌ အက်င့္ပါေနေသာ သေဘာ ကိုယ္စီ ရွိတတ္ၾကပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဤ ပံုစံက်ေနေသာ အက်င့္သည္ အဖ်က္ သေဘာကိုလည္း ေဆာင္ပါသည္။ ဥပမာ ေဒါသျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာ၊ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္တတ္သည့္ သေဘာမ်ား ျဖစ္၏။ ထိုနည္းအတိုင္း ပင္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ေသျခင္းတရား အေပၚ၌ သတိျမဲေအာင္ (မရဏာ ႏုႆတိ ျမဲေအာင္) စိတ္ကို ေလ့က်င့္လွ်င္လည္း ရပါသည္။ ျပဳသမွ် အျပဳအမူ အားလံုးတြင္ ေသျခင္းတရားကို သက္ေသထား၍ ျပဳသင့္ပါသည္။ အကယ္၍ ေသျခင္းတရား ကိုသာ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ အၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္အရာမွာ ထားပါက ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ အသက္ရွင္ေနသမွ် ခဏတိုင္း၌ ေသျခင္းတရားႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ရင္ဆိုင္ရသည့္တိုင္ ကၽြႏု္ပ္တို႔မွာ ျပည့္၀ေသာ စိတ္ႏွင့္ အင္အားေကာင္းေသာ စိတ္ကို ရရွိေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေသျခင္းတရားကို လက္ဖ်ားထိပ္မွာ ထားႏိုင္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ပို၍ ပို၍ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေလာဘ ဆႏၵမ်ား အေပၚ၀ယ္ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္မႈ၊ ေက်နပ္ ေရာင့္ရဲမႈ မ်ိဳးလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္။ ပါ၀င္ ပတ္သက္လိုမႈ ေတြလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္။ ထိုကဲ့သို႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔မွာ အလိုဆႏၵတို႔၏ လႊမ္းမိုးမႈ နည္းပါး ဆုတ္ယုတ္သြားသည္ႏွင့္ အမွ် ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ အရာ၀တၳဳမ်ား အေပၚ၌ တပ္မက္ တြယ္တာမႈမ်ားလည္း ေလ်ာ့နည္းသြားမည္ ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ စိတ္ထဲတြင္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားႏွင့္ ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲလိုမႈ၊ ရက္ေရာမႈလည္း ပြင့္လင္း ေပၚထြက္လာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေသျခင္းတရားကို သတိႏွင့္ ဆင္ျခင္ေနမႈသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔အား ရွင္းလင္းေသာ ဉာဏ္အျမင္ကို ေပးႏိုင္ပါသည္။ ထိုေနရာကို ေရာက္ေသာအခါ ငါဆိုတာ ဘယ္သူလဲ၊ ေသသူဟာ ဘယ္သူလဲ ဆိုသည္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိသာေစပါ ေတာ့သည္။
ဤအဆင့္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အနိစၥ ၀ိဇၨာဉာဏ္သည္ အရာ ခပ္သိမ္းတို႔၏ ေခတၱ ခဏမွ်သာ တည္ေနသည့္ သေဘာကို လည္းေကာင္း၊ အရာခပ္သိမ္းသည္ အစဥ္သျဖင့္ ခဏတိုင္း၌ ေျပာင္းလဲ ေရြ႕လ်ားေနသည္ကို လည္းေကာင္း သိနားလည္ေစ ပါေတာ့သည္။ ခဏတိုင္း၌ နာမ္ရုပ္ ျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ စၾကာ၀ဠာ တစ္ခုလံုးသည္ ျဖစ္လာလိုက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေသသြားလိုက္ ေမြးဖြားလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြႏု္ပ္တို႔သည္ ၿငိမ္သက္ တည္ၾကည္ေသာ စိတ္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အားထုတ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အလြန္ ႀကီးက်ယ္ေသာ အေျပာင္းအလဲ မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေသာ အခါ၀ယ္ မတုန္မလႈပ္ေသာ စိတ္ကို ရေအာင္ အားထုတ္ ေနၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္လက္ ေဖာ္ျပပါမည္။
>>> ဆရာဦးဆန္းလြင္ႏွင့္ ဆရာဦးဟန္ေဌးတို႔ ဘာသာ ျပန္ဆိုေသာ ဂိုးလ္စတိန္း၏ ကိုယ္ေတြ႔ ၀ိပႆနာ စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ မွ်ေ၀အပ္ ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ...။
ေလးစားစြာျဖင့္
ဖိုးသား
10/2/2009, FRI:, 11:12:55 PM
0 comments